Gorillaz Plannen Nieuw Album

Gorillaz, de fictieve band van Damon Albarn, zal komen met een nieuw album. Dat zegt Damon Albarn in een interview met Pitchfork. Het zal het vierde officiele album worden van de band met de animated monkeys. Wie er op het album te horen zullen zijn is nog in het ongewis, want Damon Albarn heeft nog niemand benaderd. Maar Albarn is er zeker van dat een nieuw album zal komen. Alsof de man nog niet genoeg deed. Waarschijnlijk moest hij een leegte vullen nadat hij eerder dit jaar erachter kwam dat, volgens eigen zeggen, iedereen in Blur hem haat.

Het eerste album van de band kwam uit in 2001, en heette Gorillaz. Een jaar later kwam Albarn met het tweede album, Laika Come Home. Het duurde tot 2005 voordat het derde album kwam, Demon Days geheten, met daarop nummers als 'Feel Good Inc.' en 'Dirty Harry'. Later zal op Pitchfork het gehele interview met de voormalig Britpop ster verschijnen.

De Fanzine!

Hier is hij dan, de fanzine! Met een interview met Bombay Bicycle Club (in november staan ze op London Calling), en een drie pagina tellend interview met Los Campesinos! (in november in de Melkweg). Verder nog twee andere interviews, uitgebreide recensies van bijvoorbeeld Glasvegas, features, en meer! En deze 16 pagina's puur over muziek zijn allemaal geheel gratis!

Gratis? Jawel, alleen is hij niet overal te krijgen natuurlijk. Maar mocht je toevallig bij de optredens van TV on the Radio in De Smet (1 okt) of Klaxons in Watt zijn, let me know at ikrszine@gmail.com en ik zal er zeker eentje voor je meebrengen. Ga je niet naar die optredens, maar ben je wel toevallig in de buurt, mail ook en misschien kunnen we een snelle overdracht regelen. En mocht je ooit in Nijmegen komen, ik peddel in vijf minuten naar het station.

Ook kan ik hem opsturen. Dit stuit echter op twee problemen. Ten eerste moet ik een kleine vergoeding voor de verzendkosten vragen (1 euro). Ten tweede, dit kan niet worden betaald via iDEAL of welke online betalingsbedrijf dan ook, want die vragen per transactie geld en dan wordt het opeens 2x zo duur! Dus dan moet het op de old fashioned manier dat je een euro naar mij opstuurt (of gewoon voldoende postzegels als je die op je werk of van je moeder kan jatten), en dan stuur ik hem op. Voor meer details, stuur even een mailtje.

Uiteraard zijn we al weer druk bezig met het volgende nummer. Ken jij nou een band waar je continu naar luistert en die nog niet wordt behandeld door de rest van de Nederlandse media, let us know! Wij zullen kijken of we misschien een interview kunnen regelen met ze. Wij zijn altijd op zoek naar leuke bands die misschien nog nieuw zijn voor veel lezers. Zoals we in dit nummer een interview hebben met de band O Children, waarvan Artrocker over een recent live optreden zei: "Like a giant Grace Jones, with the brooding post-punk authorial voice of Ian Curtis, Tobias of O CHILDREN delivers a booming exercise in how to perform a static dictatorship, as his band play a set of whirling melodies. "

Mocht u interesse hebben in adverteren, stuur een mailtje. Omdat dit geheel non-profit is betekent het dat elk adverteergeld direct in nieuwe issues kanworden gestoken. En hoe meer issues, hoe meer mensen de advertentie zien!

TV On The Radio Streamed Album

TV on the Radio streamed hun volledige album op de band's myspace! Check het hier: http://www.myspace.com/tvotr

Het album van de band zal vanaf morgen te verkrijgen zijn, en verwacht ook binnenkort een recensie van het album hier te zien. Voor de mensen die de band live willen zien zijn er legio mogelijkheden. Drie december staat de band in de Melkweg (The Max) voor het luttele bedrag van 12.50. Ze zullen ook op Bazar Curieux staan! Helaas is het al te laat om er kaartjes voor te krijgen, maar de band staat ook in De Smet als onderdeel van Club 3voor12. IKRS zal hier wel bij zijn en uiteraard een recensie van deze live show hier neerzetten. Voordat dat allemaal zover is kan je legaal inluisteren op de myspace van de band.

Ra Ra Riot Maakt Hoge Verwachtingen Net Niet Waar

Album Recensie- The Rhumb Line van Ra Ra Riot

Begin 2007 bracht de Amerikaanse formatie Ra Ra Riot hun EP uit met dezelfde naam. De EP werd de hemel in geprezen, en terecht. Cello, viool, drums, gitaar, en de zang van Wes Miles werden tot een enthousiaste en artistieke mix gesmolten. En toen sloeg het noodlot voor de band toe. En met noodlot bedoelen we geen backlash van de critici, maar de dag van de tweede Juni, 2007. John Pike, drummer en medeoprichter van de band, werd vermist en zijn lichaam werd later gevonden in het water bij Wilbur’s Point. Oorzaak van dood verdrinking. Nu, ruim een jaar later, komt het debuutalbum van de band, The Rhumb Line uit. Vier van de nummers op de EP zijn terug te vinden op het album. Niet zo gek, omdat zo bijna de helft van het album in ieder geval nog bestaat uit nummers die mede gecomponeerd zijn door John Pike.

Dat het overlijden van Pike hevig doorresoneert op het album is natuurlijk niet meer dan logisch. Het ironische is dat sommige van de nummers waarbij je denkt dat ze over het overlijden van Pike gaan nummers zijn die op de EP stonden. Opening track ‘Ghost Under Rocks’ zit vol met verwijzingen naar nat en droog, het verleden, en vervagende herinneringen. “All, all, all your soaking wet dreams/ you’ve spent them/ you have gone and dreamt them/ dry, now you ask your babies why, why, why,” klinkt het refrein. Het beste nummer van de EP is het geweldige ‘Dying is Fine’. Een fantastisch levendige instrumentatie waarover gezongen wordt “Death oh baby/you know that dying is fine but maybe/I wouldn’t like death if death were good/not even if death were good.” Wes Miles vraagt het leven om vergiffenis, misschien wel omdat we het voor granted nemen. “One can only love life until its ending,” zingt Wes Miles, wat natuurlijk zeer waar is. Maar wat voor dubbele lading krijgt een nummer als dit met de tragische dood van John Pike?

Uiteraard zitten ook in de nieuwe nummers tal van verwijzingen naar het overlijden van de drummer. “Orange lamps shine by willow bay/ice covers from the lake to where I lay/in a state in which I dream,” verhaalt de opening van Winter ’05. Een maand na het overlijden van Pike kampte Gloucester met een overstroming. Gloucester betekent ook “fort op de gloeiende rivier” en heeft ook een haven. Op het derde nummer zingt Wes Miles “If I go to Gloucester you know I will wait there for you/ The rhumb line is waiting there too/ you know it’s worth the nights we wait there/ It all falls apart, apart.” Sowieso is het album tekstueel gezien één van de betere albums dit jaar uitgekomen. De nummers zetten je aan het denken en zitten vol emotie, ook de oude nummers op de EP. Dit is ook geen geval van een band met problemen die daar zijn inspiratie uitput, het verlies van een goede vriend en drummer is een obstakel, niet een welkome inspiratiebron.

Maar een gevoel van enige teleurstelling is toch moeilijk te onderdrukken. Want hadden wij ons hier niet meer van voorgesteld? Zeker op eerste gehoor lijkt het op een vergeetbaar album. Na meerdere luisterbeurten merk je de teksten en nuances in de nummers op, en dan blijft het opeens allemaal hangen. Maar je kan ook te genuanceerd zijn. De band staat met vijf man op het podium, maar op sommige nummers is daar weinig van terug te horen. De instrumentatie had een prominentere rol mogen krijgen dan dat het nu heeft. Dat de band wat rustigere nummers heeft gemaakt dan die op de EP is een keuze, maar dan nog is het vaak zo dat je alleen met goed luisteren de rol van alle instrumenten hoort. De viool lijnen worden soms dramatisch op de achtergrond gedrukt. Met zoveel instrumenten verwacht je toch vaker dat de instrumentatie een grotere rol van betekenis speelt, zoals het bijvoorbeeld wel doet op het uitstekende ‘Dying Is Fine’.

Maar ondanks de initiële teleurstelling weet het album na meerdere luisterbeurten toch een indruk achter te laten. En toch hadden we meer verwacht van de tien nummers, waaronder een cover van Kate Bush (‘Suspended in Gaffa’). Tekstueel gezien zeer fijn, maar de instrumenten hoeven daarvoor niet weggestopt te worden. Met vier instrumenten (en hoor ik daar ook een synth op het snellere ‘Too Too Fast’?) mogen er ingewikkeldere nummers gecomponeerd worden die meer sturend zijn dan bij de nummers op dit album. Maar hoe vaker het opstaat, hoe meer het blijft hangen. Maar de gehele potentie weet de band met dit debuut nog niet waar te maken.

70/100

Friendly Fires Dansbaar

Album Recensie- Friendly Fires van Friendly Fires

Friendly Fires is al geen onbekende naam meer in Nederland, met meerdere optredens op London Calling onder andere. Ook was ‘Paris’ al een klein hitje. Toch is het nu pas dat het album van de jonge Britten uitkomt. Om dat te vieren doen Ed MacFarlane, Jack Savidge, en Edd Gibson later dit jaar nog een klein rondje langs de Nederlandse podia, één keer in het voorprogramma van Foals, en de andere keer met onder andere Wild Beasts op één van de London Calling opwarm dagen. Aan gigs dus geen gebrek, aan eerdere EP’s ook niet. Ze brachten eerder al de Photobooth EP en de Cross The Line EP uit. En nu dus eindelijk het debuutalbum van Friendly Fires.

Bij een album als dit is misschien wel het belangrijkst dat de nummers dansbaar en catchy zijn. Het album ligt dan ook vrij dicht aan de pop kant van het spectrum. Maar dansbare poppy nummers zijn het dan ook zeker geworden. Op een enkeling na zijn de nummers zeer catchy en gemaakt om op te bewegen. De ritmes worden bijgestaan door de zang van zanger Ed MacFarlane, die met een prettige stem en sterke uithalen leuke, in het hoofd blijven zittende teksten zingt. “One day we’re gonna live in Paris/I promise, I’m on it,” zingt hij op ‘Paris’. Het nummer zal je leven niet redden, maar als je onpretentieus aan de popkant zit hoeft dit ook zeker niet.

Misschien is het grootste pluspunt van dit album wel dat hoewel het dansbaar en herkenbaar blijft, het niet gaat vervelen. De nummers hebben namelijk voldoende variatie. Na het einde van ‘Paris’, een nummer met een vrij lange, rustige fade out, wordt je meteen weer in beweging getrokken door het simpele drum en gitaar ritme van ‘White Diamonds’. Het nummer wat daarna komt, ‘Strobe’, is dan weer net wat rustiger voor een altijd bruikbare tempowisseling recht in het midden van het album. Door deze tempowisselingen en de verschillende dansritmes die de nummers hebben blijft het album boeien en klinkt het niet alsof de band je wil laten dansen op een toevallig gevonden ritme die ze vervolgens uitmelken. De band showcased hiermee dat ze daadwerkelijk een knack hebben om dansbare nummers te creëren.

Muzikaal zit het strak in elkaar. Voor sommige mensen misschien wel te strak. Er is weinig ruimte voor experimenten of andere moeilijkheden. Daarentegen, dat hoort ook niet echt op dit album thuis. Het zou misschien wel de catchiness van het album verstoren. Het is niet voor niets een vrij poppy album, zonder daarbij helemaal in het pop gebied terecht te komen. De heren hadden hun vizier gericht op dansbaar en catchy, en dat is gelukt. Het album zou het dan ook goed horen te doen op de dansvloer.

Het is eigenlijk geen wonder dat de band in November gaat openen voor Foals, want daar past het ook zeker bij en ze zullen de benen van het publiek een goede warming up geven. Eigen headline gigs in Nederland zouden ook niet onverdiend zijn. Een fijn debuutalbum, vol catchy nummers die onderling genoeg varieren om een heel album interessant te blijven. Het is dansbaar, en zanger MacFarlane heeft een passende stem, en bij live optredens gaat hij ook nog eens voorop in het dansen. Dat zie je natuurlijk niet als je naar dit album luistert, maar ondanks dat zou meebewegen op Friendly Fires geen probleem moeten zijn.

80/100

The Stills Maken Fijne Nummers, Maar Minder Album

Album Recensie- Oceans Will Rise v an The Stills


Oceans Will Rise is al het derde album van The Stills uit Montreal. Ze debuteerden in 2003 met het album Logic Will Break Your Heart, en drie jaar later kwamen ze met Without Feathers. Nu, in de zomer van 2008, zien wij het resultaat van de derde keer dat de band de studio in is gedoken. De band, Tim Fletcher, Dave Hamelin, Liam O’Neil, Olivier Corbeil, en Julien Blais, hebben in hun carrière al heel wat coveted supporting slots weten te verkrijgen. Denk aan Interpol, Yeah Yeah Yeahs, en vorig jaar Kings of Leon. Oceans Will Rise is opgenomen wederom met Gus van Go als producer, maar wel op een nieuw label, het Arts & Crafts label, waar onder andere ook The Dears bij zitten, en die het Noord-Amerikaanse deel van Los Campesinos! voor zijn rekening neemt.

Het album begint zeer indrukwekkend. Je hebt de echoachtige stem en de moody achtergrond muziek. En op eerste gehoor klinkt het allemaal heel episch en indrukwekkend. Een haunting keyboard hoor je vaak op de achtergrond, bijvoorbeeld op het rustigere ‘Everything I Build’, waar het wordt bijgestaan door een baslijn. Eigenlijk begint het album sowieso wel goed met één van de beste nummers van het album, ‘Don’t Talk Down’. Een lekker voor The Stills up-tempo nummer die je makkelijk mee kan zingen en je hoofd op mee kan bewegen. Misschien is het meest up-tempo nummer wel ‘Eastern Europe’, waar de gitaren en drums het gros van het werk mogen knappen, en vooral die laatste zijn erg prominent aanwezig. Rustige nummers, up-tempo nummers, er zit wel wat variatie in het album.

En waarom is het dat dan toch alles op een gegeven moment hetzelfde klinkt? Er zit wel variatie in, maar die variatie zit in het frame, wat continu hetzelfde blijft. Er is altijd die diepe echostem en de moody instrumentale begeleiding die in negen van de tien gevallen voor een soort epic doom ballad moet zorgen. Qua sfeer proberen ze het moody te houden, a la The Dears tevens uit Montreal. Maar waar The Dears verder veel experimenteren ook qua song opzet (Wie had ‘Whites Party Only’ op het laatste album verwacht, klinkend als een hoedown met een druppeltje Edgar Allan Poe), laten The Stills dit achterwege. Hoeveel ze ook proberen te variëren binnen de frame, omdat de opzet min of meer hetzelfde blijft gaat het op een gegeven moment hetzelfde klinken en vervelen.

Het is ook misschien wel de stem. Een prachtige stem op het eerste gehoor, maar als je dezelfde stem die zingt op dezelfde wijze het hele album door hoort dan heb je het op een gegeven moment ook wel gezien. Neem het nummer ‘Panic’, waar verscheidene keren achter elkaar het woord "panic" wordt gezongen. Maar van enige paniek of manie is geen sprake, in plaats daarvan klinkt de stem nog even gepolijst en schoon als gedurende het hele album. In het nummer wordt nog wel even een gevoel van paniek opgeroepen als de instrumentatie explodeert met een soort van schreeuwachtige sound effect op de achtergrond. Maar het klinkt als een misplaatste en gemaakte poging dat prompt in het midden van het nummer tevoorschijn komt.

Hoe verder het album doorkabbelt, hoe minder de aandacht er nog bij is. Single ‘Being Here’, al geplaatst als vierde, klinkt ook echt als een single, een by-the-numbers ballad. Waar The Stills uit hun rol schieten is het album het interessantst, maar dit gebeurt veels te weinig. Het komt er eigenlijk op neer dat een album met zo’n stem en zo’n atmosfeer minder snel zou moeten vervelen dan dat het doet. En dat is de band aan te rekenen. ‘I’m With You’, laat op het album geplaatst, is misschien wel het beste voorbeeld. Een ballad achtig nummer met een stem die je de negen nummers ervoor ook al hebt gehoord en die qua instrumentatie weinig echt zeer interessante dingen tevoorschijn tovert. Heb je het album in je speler staan op shuffle met al je andere muziek en er komt plots een nummer voorbij zal je wellicht aangenaam verrast zijn door de mooie stem en de mood en zal je wellicht wel gepakt worden door het nummer. Echter, een heel album is teveel van het goede, en als album is het niet lang genoeg en niet voor meerdere keren interessant.

60/100

Yeti Maakt Britse Americana

Album Recensie- The Legend of Yeti Gonzales

Soms is een clean break met wat je eerder hebt gedaan een goed idee, beter dan iets proberen te recreëren. Met Yeti doet voormalig The Libertines bassist John Hassall nou juist dat, een totale break met de sound van zijn vroegere band. Bijgestaan door Graham Blacow, Andrew Deian Cannes, en Harmony Williams probeert hij met Yeti een album vol te krijgen met een verrassend Americana klinkende sound. Een mix van folk, indie, en zelfs jazz kan worden teruggevonden op The Legend of Yeti Gonzales, de debuutplaat van de band.

Een zodanige mix hoort natuurlijk vooral instrumentaal goed in elkaar te zitten, en gelukkig doet het dat dan ook. Alle instrumenten klinken strak en doen netjes hun werk, en ze zorgen continu voor een aangenaam in het gehoor liggend geluid. De instrumenten doen zelden wat raars en passen altijd feilloos in de mood van het nummer. Halverwege ‘Till the Weekend Comes’ is er een gitaar solo. Deze is noch misplaatst noch erg experimenteel, maar vormt juist een soepel bruggetje naar het volgende deel van het nummer. Misschien is dat ook wel het sterkste punt van deze band, dat iedereen precies het nummer voelt. Daardoor voelt het nummer ook als een vloeiend geheel. Sowieso is er vaak tijdens de nummers wel even tijd ingeruimd voor een klein solootje of een instrumentaal stukje.

De instrumentale stukjes zijn niet om de zang te verbloemen, want daar is helemaal geen reden toe. Alle zangers hebben een fijne stem om naar te luisteren. Ook is er vaak sprake van een harmonieuze samenzang. Het geeft aan hoe goed de band zich ook samen voelt, want je hoort een duidelijke harmonie in alle nummers. Je hebt ook totaal niet het gevoel dat er bijvoorbeeld iemand zich op de voorgrond wil dringen of iets dergelijks. Het heeft af en toe wel iets weg van rond het kampvuur zitten met een akoestische gitaar om gezellig samen te zijn.

In de nummers is voldoende variatie verwerkt. Veel nummers hebben een beetje een folky tintje, maar sommige nummers treden meer in country, neem het nummer ‘Shane McGowan’, of zelfs in jazz. Zo klinkt ‘Midnight Flight’ als iets wat Diana Krall zo in haar repertoire zou kunnen opnemen. Wat het ook weergeeft is de kunde van de instrumentalisten, en zelfs van de stemmen, die blijkbaar van folk moeiteloos kunnen overstappen op sensuele jazz.

Als er een minpunt is, dan is het misschien wel dat het maar de vraag is in hoeverre de band is really pushing the limits. Hoewel je altijd wel het gevoel krijgt dat iedereen zeer kundig is in wat hij doet mist eigenlijk de echte spark. Het gevoel dat je naar iets speciaals luistert ontbreekt eigenlijk, het weet je nooit echt helemaal te pakken. De band lijkt welhaast content zich weg te cijferen naar de achtergrond. Van kundige muzikanten moeten ze nog ergens de overstap maken naar een band die gehoord moet worden. Van instrumentaal tot de zang tot de tekst is alles goed in orde, maar nergens springt het er echt uit. Hoogstens op ‘Merry Go Round’, een heerlijk melancholisch nummer.

Maar ondanks dat het de echte vonk mist is dit wel een zeer fijn debuutalbum. Het luistert heerlijk weg. Misschien vindt de band het alleen niet jammer genoeg om als achtergrondmuziek gebruikt te worden. Maar of je nu met een essay bezig bent of buiten in het zonnetje loopt, het is voor elk moment een fijne plaat om even op te zetten. Een mooi vertrekpunt voor Yeti, waarop alle betrokkenen in ieder geval bewijzen dat ze goede muziek kunnen maken en dat ze het concept samenspelen zeer goed snappen.

70/100