TV on the Radio Overtuigt Ook Live

TV on the Radio live in De Smet, 1 oktober

In het kleine De Smet mag TV on the Radio laten zien dat ook het nieuwe album live goed uit de verf komt. Dat voor de camerás van 3voor12, die de avond presenteert. Zo worden de heren nog filmsterren, want recentelijk stonden ze ook al voor onder andere de camera’s van BBC (Jools Holland) en CBS (Letterman). Overigens allebei met een groter live publiek dan het kleine aantal mensen wat in De Smet past. En overigens speelt Adebimpe af en toe ook in films, maar dat terzijde.

De heren maken dan ook geen camera schuwe indruk. Ze vinden het wel grappig, want jongens voor op de posters zijn het totaal niet. De gemiddelde leeftijd zal toch eind dertig wel liggen, en qua styling zullen ze ook geen hoge punten verdienen. Maar uiteindelijk maakt dat ook helemaal niet uit. Het is verfrissend om alle sexyheid en alle theatrale poses door het raam te zien vliegen. Kyp Malone draagt een te kort shirtje, is flink bebaard, en springt met beide benen op en neer. De gitarist aan de andere kant, Sitek, staat daar met simpele blouse en wiskunde bril de windpijpen nog eens goed om zijn gitaar te doen zodat hij op het juiste moment de gitaar een swing kan geven waardoor het geluid gaat maken. Frontman Tunde Adebimpe laat zijn linkerarm continu bewegen en gooit er tussendoor nog wel wat groovy danspasjes tegen aan, dat nog net wel.

Ondanks dat Jaleel Bunton gevangen zit achter zijn drums steelt hij toch de show. En zoals het deze band betaamt niet met allerlei rare dingen, maar door muzikaal gezien gewoon super te zijn. Live merk je misschien nog wel beter op dat Bunton door de gitaarmuur heen prachtige drumlijntjes weet te creëren voor extra sfeer of voor een funky beat. De stille held. Maar Bunton is niet de enige die goed speelt verder, alle instrumenten klinken uitermate sterk. Bij zowel de nieuwe als oude nummers, waarvan de eerste voornamelijk in het begin van de set zitten. Wat dat betreft was de set vrij frontloaded, met achterin meer een neiging naar de oudere en beproefde songs. De nieuwe nummers, waaronder ‘Golden Age’ en ‘Dancing Choose’, kunnen zich moeiteloos meten met het oudere werk. En zoals verwacht past ‘Dancing Choose’ wel heel goed in de live set.

In het begin heeft zanger Adebimpe nog wel moeite om boven de instrumentale muur uit te komen. Zijn zang is bij vlagen moeilijk hoorbaar al voor degene op de eerste rij. Grappig is wel dat je Sitek als hij mee zingt wel op de eerste rij kan horen, en dan weet je meteen waarom Sitek geen microfoon heeft. Gaandeweg wordt hij echter steeds beter verstaanbaar, en zeker bij de rustige nummers hoor je dat hij in principe goed bij stem is. En de snellere nummers zingt hij met zoveel overgave dat alleen dat al alles goed maakt.

Ook live wordt maar eens duidelijk hoe goed de nummers in elkaar steken. Van de nieuwe nummers tot oudere nummers als ‘Dirtywhirl’ en afsluiter ‘Staring at the Sun’, respectievelijk van de albums Return To Cookie Mountain en Desperate Youth, Blood Thirsty Babes. Alles is heerlijk opgebouwd en heeft een overvloed aan lagen en pareltjes om van te genieten. Wat dat betreft leveren deze doktoren van de muziek een absoluut sterke show af. En ondanks de verhittende lampen heeft ook de band het naar zijn zin. Als Malone zijn plectrum laat vallen lacht hun tourgezel hem toe van achter de reserve plectrums en laat Malone ook een ontspannen lach toe. Het moet ook een stress ontlastende gedachte zijn als je alweer een wereldplaat hebt afgeleverd en je deze ook nog eens naar een live setting kan vertalen.

Portugal. The Man Good Value For Money

Live Recensie: Portugal. The Man in Paradiso, 23 sept

Als je net te laat binnenkomt kan je ook al een aantal dingen observeren die je anders misschien niet zou merken. Ten eerste dat de band een minuut te vroeg begint (damn onze minutieuze planning…). Ten tweede dat je ook beneden bij de garderobe de band al kan horen, wat zoveel betekent als dat het geluid hard staat. Ten derde dat de zaal niet vol is. Verre van dat zelfs, naar voren lopen was zelden zo makkelijk. Eigenlijk belachelijk, maar goed, daar later meer over.

Het geluid staat dus vrij hard, maar dat komt ook omdat de band met een stuk meer ballen speelt dan op het album. Goed, dat er hier en daar wat nuances in het geweld verloren gaan dat wil ik best beamen, maar die trade-off is nog steeds zeer lopsided. Met solo’s en een ouderwetse zin om gewoon lekker te spelen voegt de band live toe aan de plaat. Not to mention dat het hele concert extra sfeer krijgt omdat de nummers op de één of andere manier meer atmosferisch zijn als ze live worden gespeeld.

De band is voornamelijk van het spelen en niet zozeer van het praten. Pas als er een aantal dingen los komen (of in ieder geval de band van de bas waardoor bassist Zachary Carothers eerst zittend en vervolgens op een stoel de gig moet afmaken) komt de band los met wat woorden richting het publiek. In het vervolg van het optreden adresseren ze het publiek gelukkig wat vaker en gaat ook de onderlinge banter omhoog. Alleen maar leuk, omdat daarvoor eigenlijk niemand echt ook maar de zaal inkijkt. Ryan Neighbors is gebogen over zijn twee synths, Carothers staat veelal met rug naar het publiek en met gezicht naar de amp, en zanger John Baldwin Gourley heeft zich zo opgesteld dat hij zijwaarts de microfoon in zingt, met het gezicht naar de muur. Een algehele entertainment machine is het niet, maar wie klaagt?

Als ze maar spelen, en spelen doen ze. Een verbazingwekkende anderhalf uur zelfs. Waarin de band schowcased capabele muzikanten te zijn. Keyboardist Neighbors zit niet alleen achter zijn twee instrumenten met toetsen, maar doet ook nog vocals en slaat op de tamboerijn en op een trommel, wat vaak een mooi samenspel met de drums oplevert. En het ziet er ook energiek uit. In dat anderhalf uur speelt de band veel van het pas uitgekomen album Censored Colors, wat voor enkele krachtige versies van die nummers zorgt. Plus een mooie rendition van ‘Lay Me Back Down’, met het catchy en meezingbare pap-pa-da-dap lijntje.

Terugkomend op het weinige aantal mensen, niet alleen is het raar dat de zaal “maar” redelijk gevuld is omdat de band toch positieve recensies heeft gekregen, maar vooral omdat een kaartje maar zes euro kostte. Wat belachelijk weinig is als je het mij vraagt (niet dat ik klaag…), zeker omdat je er een goede band voor krijgt die een whopping negentig minuten speelt. Dat is nog eens value for money, en het is in mijn ogen bizar dat niet meer mensen even Paradiso in hoppen voor een avondje muziek na het werk of whatever. Zeker als je dan zulke goede optredens krijgt als dit keer Portugal. The Man, die het duidelijk naar hun zin hebben, waardoor ze zelfs bij het laatste optreden van de dag van The All New Adventures Of Us nog vrolijk in de zaal staan.