Het dit jaar uit te komen album van oudgedienden Devo zal geproduceerd worden door Santigold. Santigold gaf aan dat de band, net als The Smiths, voor haar idolen zijn. Vooral tijdens een zeer verwarrende periode trok Santigold zeer naar de muziek van Devo toe. Alvorens zij de grote beslissing moest nemen heeft zij naar verluid lang brabbelend in een hoekje gezeten, verward vragend “are we not Santogold?”, waarop haar management moest antwoorden “No, we are Santigold”. “Are we not Santogold?” “No, we are Santigold”. “Santo?” “Santi”. “Oh?” “Iiiiee”. Dit duurde twee dagen, totdat er kikkers op gingen reageren en Santigold naar een hotel werd gevoerd waar ze weer tot zinnen kwam.
Santigold zal ook dit jaar zelf nog met een album komen, ten minste dat is de verwachting. Een datum voor dat album is nog niet bekend. Voor Devo zal het album hun eerste studio LP worden in twintig jaar, sinds dat ze in 1990 Smooth Noodle Maps uitbrachten.
De Zweedse band Love Is All heeft zijn derde album aangekondigd. Dit album zal Two-Thousand and Ten Injuries heten, waarschijnlijk refererend naar Alicia DeMoulier die dit aantal daadwerkelijk opliep. Nummer 1004 werd opgelopen omdat Franz Kafka in haar huis kwam en besloot haar als plafondlamp te gebruiken. Ze werd vastgebonden, omhoog getakeld (pompompompom), en er werd een lampje in haar mond gestopt. Dit alles zou niet zo erg zijn geweest ware het niet dat Kafka een monteur was vergeten af te bellen en deze, toen hij binnenkwam in een huis met niet werkend licht, de gloeilamp probeerde aan te sluiten. Het gerucht is dat ze de rest van haar verwondingen in het aquarium als glowfish heeft opgelopen.
Het album van de Zweden zal uitkomen op het label PolyVinyl, waarnaar ze zijn overgestapt. De band zat eerst bij het label What’s Your Rupture. Het album zal uitkomen op 23 maart. Naast dat het te koop zal worden aangeboden in CD formaat en ter download zullen er ook drie verschillende vinyl versies worden gepresenteerd. Deze drie onderscheiden zich qua kleur (zwart, wit, en geel) en qua melkhoeveelheid in koffie (geen, veel, vanille).
Het nieuwe album van de band Massive Attack is recentelijk gelekt. Het album is het vijfde van de heren, en pas de tweede in de 21ste eeuw (en uiteraard het eerste in dit decennium). Het volgt 100th Window op. Vorig jaar bracht de band wel de EP Splitting the Atom uit. Officieel zal het album op 8 februari uitkomen, en de producer credits zijn gesplitst tussen Neil Davidge en Timothy Goldsworthy, met de eerste die het gros van de tracks voor zijn rekening heeft genomen. De band kent veel gast performers, welke laat ik iedereen raden. Ik kan zeggen, ik had er veel fout.
Heligoland is dus het vijfde album van de band en verwijst naar het fictieve Heligoland, een utopisch land waar het enige minpunt is dat als je linksaf wilt slaan je eerst een motie in moet dienen bij de rechtbank, welke wel of niet kan worden aangenomen afhangend of de ravioli wil lukken. En bij het gebrek aan kooktalent staan veel vrouwen geïrriteerd met hun voetje te tappen omdat manlief weer te laat thuis is, maar hij kan er niets aandoen, want zijn motie om linksaf te slaan is afgewezen! En nu staat hij vast in het verkeer! Oh de irritatie terwijl geen van de partijen echt schuldig is aan iets, hoe tragisch altijd (of lees The House of Sand and Fog over dit onderwerp).
Een bebaarde Kevin Barnes heeft tegenover Stereogum vermeldt dat hij vrijwel klaar is met het nieuwe of Montreal album. In het begin van de lente (want wie wil er nu naar buiten? Mijn kat niet, oh het haar!) zal hij samenkomen met Jon Brion om de nummers door te nemen en te kijken of ze geschikt zijn. Momenteel heeft hij zestien nummers die bijna af zijn, wachtend op Brion’s oordeel. Barnes heeft inspiratie getrokken uit jaren 70 soul en R&B bands, grote bands als die van Curtis Mayfield en Stevie Wonder. Hij zegt ook dat hij heeft nagedacht over de live performance en dat hij het anders gaat aanpakken. Onder meer is zijn wens om een tienkoppige band op het toneel te krijgen. Het lijkt er dus op dat het album in ieder geval geïnspireerd zal zijn door funk. Hoewel ze niet in de live band zullen zitten (naar wij aannemen) zijn er wel enkele gasten al bekend die op het album te vinden zullen zijn. Het gaat hier om Solange, het zusje van Beyoncé, en Janelle Monae, de out-of-space zangeres die al als voorprogramma van of Montreal heeft gediend en onder andere met die band op het podium stond om mee te zingen op David Bowie’s ‘Moonage Daydream’.
Stereogum sluit het artikel over of Montreal’s nieuwe album af met een kort voorproefje waarin je de tekst hoort: “Your pussy is a star”. Dit komt van een briefkaart gestuurd naar Nomi Klaus, die op zoektocht was naar een pussy. De briefkaart wekte de suggestie dat het James Bond boek Goldfinger een clue bevatte, en het wordt algemeen gedacht dat de naam Pussy Galore aangeeft dat er ergens heel veel zijn, maar waar deze veelvuldigheid zich moet bevinden is men niet zeker van, hoewel men ervan uitgaat dat het ergens warm is en op een vensterbank.
Het label Manimal Vinyl zal een compilatie album maken waarop allerlei verschillende artiesten David Bowie nummers zullen spelen. Alle winst zal gaan naar War Child UK. Dit compilatiealbum is het derde deel uit deze reeks, met eerder al tributes voor Madonna en The Cure. Het gerucht gaat daarom ook dat deze reeks is opgezet door een anonieme make-up fabrikant die wel iets voor War Child wilde doen, alleen niet in de publiciteit wilt treden omdat telkens als hij het over die arme kindjes heeft hij moet huilen en zijn mascara gaat lopen, en dat is dan weer geen goede publiciteit.
Er staan wat interessante artiesten tussen de meewerkende mensen. Zo zullen MGMT en Soulwax een nog aan te kondigen nummer doen (apart, niet samen). Andere namen zijn Megapuss, We Are The World, Duran Duran, Rainbow Arabia, A Place to Bury Strangers dat het glam nummer ‘Suffragette City’ gaat doen (ehrm…), Vivian Girls, en de Polyarmorous Love Affair doet de theme song van Cat People. Oh ja. Ook zal Carla Bruni (aka de vrouw van Sarkozy) een nummer doen. Bruni heeft het sowieso maar druk want ze zal ook in de volgende te filmen film van Woody Allen spelen. Dit is dus niet die nu in de bioscoop is, en ook niet de volgende met Anthony Hopkins, Antonio Banderas, Josh Brolin, en Naomi Watts, maar de film daarna. Je moet je ergens mee bezig houden als de Knicks zuigen natuurlijk.
De frontman van de band Islands zal gaan samenwerken met Kattner van Man Man. Dit na een Islands’ album vorig jaar dat in ieder geval mij persoonlijk niet erg kon bekoren. De heren gaan muziek maken in het door henzelf aangegeven “doom-wop” genre. Om aan te haken op ons andere nieuws item van de dag, Umberto Eco is van mening dat je niet om het het verleden (Doo-wop) heen kan, maar dat het daarentegen ook alleen in het heden geïncorporeerd kan worden door middel van bijvoorbeeld ironie en parodie, of in ieder geval niet in een pure vorm. In ons interview met Dayve Hawk zei de man achter Memory Tapes dat hij graag zou willen dat Doo-wop een revival mee zou maken, alleen dat hij dacht dat dit niet zonder ironie zou kunnen. Nick Thorburn en Ryan Kattner lijken nu de theorieën van Eco en Hawk in de praktijk te brengen. Exciting, isn’t it? Oh boy oh boy oh boy.
Thorburn is echter niet tevreden met louter een nieuw genre. Hij zegt tegenover Spinner dat hij niet getrouwd is aan het idee een echt album uit te brengen. Hij zegt: “We're probably going to release all the tracks on the Internet at the same time, do something forward-thinking." De laatste keer dat iemand dat probeerde kregen de tracks onderling ruzie over wie als eerste op het internet mocht staan en weigerde de overige tracks vervolgens geplaatst te worden, wat leidde tot zoveel paniek bij het label dat ze naar New Jersey verhuisd zijn.
Het vermaarde Stylus Magazine is gisteren uit zijn slaap ontwaakt om terug te kijken op het afgelopen decennium, waar Stylus een groot deel van actief is geweest als één van de meest gerespecteerde online magazines. Nu staat op http://www.thestylusdecade.com/ al een introductie over de lijst geschreven door Nick Southall, die als editor zal gaan dienen voor het geheel. Het voormalig hoofd van Stylus, Todd Burns, heeft het te druk met zijn job at Resident Advisor, maar gaf het groene licht. Ook staan de eerste twintig tracks en albums (nummers 100 t/m 81) online.
In de intro staat onder andere dat een lijst altijd haken en ogen heeft, dat men altijd later iets ontdekt dat de lijst zou veranderen, en dat hoe men bijvoorbeeld de lijst samenstelt altijd invloed heeft op de uitkomst. Ook haalt Nick Southall Umberto Eco erbij die recentelijk heeft gezegd “We like lists because we don’t want to die”. Vooral lijkt de opinie van Stylus over lijstjes overeen te komen met die van ons. In de intro zegt Southall: “I think my favourite thing about lists has always been their capacity to surprise and educate, to remind us of things we forgot and introduce us to things we never knew existed.”
Het dit jaar uit te komen album van oudgedienden Devo zal geproduceerd worden door Santigold. Santigold gaf aan dat de band, net als The Smiths, voor haar idolen zijn. Vooral tijdens een zeer verwarrende periode trok Santigold zeer naar de muziek van Devo toe. Alvorens zij de grote beslissing moest nemen heeft zij naar verluid lang brabbelend in een hoekje gezeten, verward vragend “are we not Santogold?”, waarop haar management moest antwoorden “No, we are Santigold”. “Are we not Santogold?” “No, we are Santigold”. “Santo?” “Santi”. “Oh?” “Iiiiee”. Dit duurde twee dagen, totdat er kikkers op gingen reageren en Santigold naar een hotel werd gevoerd waar ze weer tot zinnen kwam.
