zaterdag 31 juli 2010

Solo debuut Animal Collective man

Er is iets met mensen die solo gaan en die vervolgens een bepaalde iconografie gebruiken. Waar Dave Sitek een rode ballon neemt, neemt Avey Tare van Animal Collective een, nou ja, een krokodil. Een moerasmonster! Een soortement van alligator, de vrees van de moerassen, en één van de oudste creaturen! Sommigen zeggen zelfs dat hij het enige is wat nog uit het dinosaurustijdperk stamt! Maar daar had hij niet de reputatie die het nu heeft, oh nee, eigenlijk was het een beetje het lachertje onder de dinosauriërs. Het werd een beetje gezien als een tekkel, klein, lang, en laag bij de gronds. En oh hoe ze ‘m uitlachten, en moet je nagaan hoe hij gepest werd toen de andere dinosauriërs erachter kwamen dat hij zijn mond niet eens meer open kan doen als je er een elastiekje om plaatst! En dan werd hij weer in elkaar geslagen in het kleedhokje, arme alligator. Maar ha, wie lacht er nu, want hij is de enige overlevende nog! De rest is dood! Ha! Oh wat geniet de alligator hier van, heeft hij ze toch maar eens laten zien wie het echte oerbeest is he! Of, nou ja, de rest is dood (en al zo lang) dus ze zien niet meer erg veel, en dus is het niet dat de alligator ze echt een hak zet of zo. Maar het speelt zich af in het hoofd, en de moraal boost in het hoofd! Ah-ha!

Het debuutalbum van Avey Tare zal Down There heten en zal via Paw Tracks uit worden gebracht. Dit is het label van Animal Collective. Het album kent negen nummers en zal op 26 oktober het daglicht zien. Het is geproduceerd door Josh Dibb, tevens van Animal Collective.

Debuutalbum Glasser

Cameron Mesirow, die muziek maakt onder de noemer Glasser, zal in september haar debuutalbum uitbrengen. Deze zal beïnvloed zijn door Homer’s bekende epos Odyssey, want deze heeft een ring structuur, en het album heet Ring! Want er is geen lijn structuur dat van A naar B gaat, maar het heeft een soort van geen duidelijk begin en einde om naar een bepaalde boodschap toe te gaan, en dat wilde Mesirow ook bereiken op haar album. Uh-huh. Dus mensen, lees je klassiekers. Of, begin in ieder geval met Odyssey, en dan Oorlog en Vrede, en als je dan nog een stukje leven over hebt kan je nog aan andere boeken beginnen ook!

Het album zal uitkomen op het True Panther label en zal dus uitkomen in september. Op de 27ste om precies te zijn, hoewel de fysieke release op 4 oktober zal plaatsvinden. Wil je fancy doen dan kan je één van de twee limited editions halen. Eentje bestaat uit een rare vinylplaat, en bij de andere krijg je een giftbox ontworpen door Tauba Auerbach.

Nieuwe tracks van 22 t/m 28 juli

Our weekly look into the blogosphere where we talk about six tracks we found out about in the previous Wednesday-to-Wednesday seven-day period.

Track of the week:
‘When Your Love is Safe’ by Active Child (Classixxx remix)
That’s one nice voice Active Child has got there. And the good thing about this Classixxx remix is that the voice comes out perhaps even better than on the original, as he gives it something extra on occasion. And that works pretty well as far as I’m concerned. Classixxx saw the qualities of this song and basically put a bit of eyeliner on that to accentuate the eyes, so the best comes out even better while the rest sensibly stays in the background a bit more. I also love the understated instrumental additions by Classixxx, which makes it a sort of italo like 80s synth track, which is always good in my book. Just a smart remix of this track, not overhauling it like a buffoon, but instead just some changes in the right places without overshadowing the strengths of Active Child. And I will take such an approach over anything that just puts a heavy beat on it and tries to change it by just making it bigger and bolder.

‘Daughter’ by Yuck
“I have seen my daughter / and the future of the world”. Now, this might be an adoring ballad to some, and I reckon if you have kids this may resonate. It has a nice piano line, the singing is sweet, so there isn’t much wrong with how it sounds. Also like the kick it gets from the drumming in the second half. The thing with ballads I guess is, does it resonate? Does it pull your heart strings? This doesn’t, really. Which isn’t too say that musically it is no good, it is just that I don’t have a daughter, and I don’t care much for children (fancy me being a high school teacher, eh? Which I am, but with children I mean >10). So I rather hear something by The National which does tick my boxes in terms of interest and in terms of where I am now in the world then I hear an ode to someone’s daughter. Either way I probably think it kind of is the easy way out to sing about a subject as mundane as children as those are, I guess, easy kind of emotions.

‘Dreaming of Another World’ by Mystery Jets (Lindstrom & Prins Thomas remix)
You know what this is going to sound like, don’t you? Lindstrom + Prins Thomas = Scandinavian disco delight! And you know it’s smooth, you just know it. Lindstrom is probably one of the best, and him teaming up with Prins Thomas on this kind of dancey catchy thingy has never hurt a track I know of. After two minutes the bass takes over in a sick way. A minute later there’s again a change-up, this time on the synth, which is very worthwhile. A minute later (What are they, Swiss clocks?) they bring in the vocals and leave room for the vocals to come on. And the vocals actually work very well with the Lindstrom & Prins Thomas bits, funny to see how they so seamlessly seem to gel. Then again, it is Lindstrom, so I guess being surprised at that is quite the same as being surprised at seeing a bear in a zoo (omg, it’s a bear! A bear, in a zoo! Well I never…) And yeah, I have time to write this, the track is almost ten minutes you know. But deservedly so. That bit where they start working to the end at 8:30 is nifty as well, and that just bass to end it is a DJs dream to mix another song in.

‘Real Love’ by Delorean
I kind of have the same beef with this as I have with some tracks of Caribou, so if you love Caribou, ignore what I’m saying and just have a listen. The thing is, it is a summery, catchy track you can dance to (preferably on a beach party). However, it kind of has the same aesthetics as Caribou. And it kind of has this experimental vibe where they try to do something extra with instruments which makes it sound too busy, too much going, which impedes on me either dancing or sitting back and just enjoying this track. To take a page out of Amadeus, it has too many notes for me. Silly that, isn’t it? But unfortunately silly things can still be true.

‘Am I Real’ by Nite Jewel
Well, it is easy enough to do this column when you either like or dislike a song, because then you just say so and that’s that. This, I have no idea, honestly. I have no idea whether or not I like it, and I have no idea what it is all about. Sometimes it sounds like those fairly mind-numbing female synth songwriters. Obviously, this track has more going on than I’ve ever heard out of those artists. The other side of the coin is, at times I find this an equally frustrating listen. Sometimes I’m thinking, oh, that’s clever, while at other times I’m thinking, really really? There is something annoying about the drumming and the bass for me, which seem to randomly come and go (which they don’t, there is a pattern, but that pattern isn’t designed to give you something to hold onto in my opinion, it does more to alienate). Perhaps that is it, perhaps it is too alienating, too cold and deliberately strange for me to feel affiliation with it. Kudos for the horns though.

‘Collector’ by Here We Go Magic (PVT remix)
At one point Pivot (or PVT as they are now called) were kind of the heir apparent, weren’t they? Quite the darlings they were. Their re-emergence under the new name doesn’t have quite the impact I think, or perhaps I’m just missing it. This remix is a bit too herky-jerky for my liking. Kind of sounds like a botched up Vampire Weekend track or something. I like the drumming at one point, but the vocals somehow seem off in delivery and pace. Not that it picks up sans the vocals, unfortunately. At times it even seems as they are just free jazzing it. Not the best thing I’ve heard this week.

Muziek nieuws uit de maand juli

Alle muziek items uit de maand juli zijn hier verzameld. Allen geschreven in de stijl van het huis, of course.

28 juli:
Hercules and Love Affair maakt naam album bekend
Former Ghosts noemt album New Love

26 juli:
Robyn maakt details tweede deel Body Talk bekend
Crystal Fighters brengt in september album uit

19 juli:
Deerhunter komt met details nieuw album
Incubate heeft thema piraterij rond

17 jul:
David Byrne maakt soundtrack voor film
Jarvis te horen op Discodeine album

02 jul:
Nieuw album Antony & the Johnsons uit in oktober
Piraterij centraal op Tilburgs Incubate festival

woensdag 28 juli 2010

Hercules and Love Affair geeft titel komend album

Hercules and Love Affair, het geesteskind van Andy Butler, zal in januari met een nieuw album uitkomen. Dit album zal Blue Songs gaan heten. Bijna was het green songs geworden, want blauw kreeg een relatie met geel! Yikes! Maar gelukkig werd deze relatie net op tijd afgebroken want blauw kwam erachter dat hij steeds jaloerser werd en zo iemand wilde hij niet worden, en dus besloot hij de relatie af te breken. Want laten we eerlijk wezen, een relatie gaat niet om hoe geweldig de ander is, maar hoe geweldig jij jezelf als persoon vindt als je bij de ander bent.

Veel mensen hielpen Butler mee met het maken van het album. Kim Ann Foxman is de enige zangeres die gebleven is, en zij wordt nu aangevuld met Aerea (lepel, negen, aerea) Negrot, Kele, en Shaun Wright. Die laatste stond ooit in het publiek, ging naar de after party, liep Butler tegen het lijf, die zei, hey, cool haar a la Sylvester, waarop Wright zei honey, I don’t only look like him, I can sing like him too. Volgens mij zal de live formatie in ieder geval Foxman en Wright kennen. Januari wordt een drukke maand voor dansbare disco met zoals het er nu naar uitziet Hercules and Love Affair, Holy Ghost!, Monarchy, en misschien nog wel meer! Daarentegen, Holy Ghost! en Hercules and Love Affair zijn van hetzelfde label, dus of ze dat toch niet gaan verspreiden, lijkt me wel no?

Nieuw album Former Ghosts heet New Love

Het nieuwe album van Former Ghosts, de artiestennaam van Freddy Ruppert, zal New Love heten. Het album volgt het vorig jaar uitgekomen Fleurs op, en zal dit doen op 4 oktober via het Upset the Rhythm label. Nika Roza Danilova en Jamie Stewart (de minds achter Zola Jesus en Xiu Xiu respectively) zullen op het album te horen zijn, en de drie bands zullen ook een tour samen doen die onder andere leidt naar Paradiso. Het album zal dertien tracks kennen, waarvan de titel track de afsluiter zal zijn.

Eén van de andere tracks heet ‘I Am Not What You Want’, een bekende film phrase natuurlijk. “I am not the woman you want, please, you have to forget me and find someone that really loves you” of “I am not the man you think I am, now, if we stay together, it may go right for a month, it may go right for a year. But honey, my past will catch up with me, and that’s something I can’t put you through”. En dat is alleen nog maar het romantische genre, wat te denken van de cop flick? “N-n-now, I am not the one you want now. You see, sure, sure I stole his wallet, but I didn’t murder him. I saw his body, I took the loot, he was already dead by then. I’m a petty thief, I wouldn’t kill someone for what he has on him.” Ah, I just love making things sound corny.

maandag 26 juli 2010

Crazy Zany Radio Sunday - 'Where I'm Going' by Cut Copy

Every week our contributors will voice their opinion concerning one song, it’s a simple as that! The more the merrier, so people are always welcome to join in, just leave a note, eh.

Track: ‘Where I’m Going’ by Cut Copy (listen here)
Average grade: 5.9

Linda: I really like the way they first make you think they're actually Arcade Fire with a new decent track (not a big fan of the new album no) before returning to Cut Copy-mode. If my dancing wouldn't scare my parents' cat to death I would be dancing around the room right now, but as the poor thing only sees me about three times a year I thought I'd save her one of her nine lives.

Anna: This is the most accessible, easy-going, cheery Cut Copy tune I've heard yet. Unfortunately, where I come from, none of the above is taken as a compliment.

Ilse: Ok, I’ve seen Cut Copy live two years ago; and despite not remembering anything about that gig and not having listened to them since then, I’m fairly certain this is NOT what they used to sound like… I’m not completely against bands trying out different stuff, but surely Cut Copy can’t be SYNTHLESS (+ what’s with the Beatles-vocals?). So... to stick to the title: I have no idea where Cut Copy are going with this, other than taking the mediocre road to utter dullness. And oh yeah, the Who called: they want Baba O’Riley back.

Stef: It’s a bit more camp than perhaps their earlier stuff, but I like that. This one is so deliciously dancey I am already relishing the prospect to go partying to this.

Nieuwe tracks van 15 t/m 21 juli

Our weekly look into the blogosphere where we talk about six tracks we found out about in the previous Wednesday-to-Wednesday seven-day period.

Track of the week:
‘Where I’m Going’ by Cut Copy

Hell. Yeah. First time I saw these guys live was just after their second album in a club in Brooklyn (a gig put on tape by Pitchfork and a venue which I believe since then has shut down). These guys, they can make you dance. Had to miss them just a few days ago, which I’m still bummed out about, but it was too expensive to get there, and in my hometown Dum Dum Girls were playing. Can’t have it all I suppose. Hope they come back soon though, because this is stellar. Naw, strike that, this is just immensely fun! Handclaps, but more camp than their earlier work it seems to me, and this is just a party from the get go. I mean, can anyone not dance to this? Surely. This has dance floor written all over it. They go a bit dreamy in the middle, and then they go back to the dancing again. And those “yeah, yeah, yeah” bits are a sure invite for everyone to pump their fists in the air and sing along. Perhaps the lads have been a bit cheeky and took some elements which are shoe-ins for a certain reaction. But to then execute it so finely, only a few can do that.

‘OOOO’ by Fishing
And now here’s a track title which basically nullifies any chance on a proper conversation about the song. It’s sort of an avant-garde experimental Jamaican sound, and chopped up at that. For me it’s too off-putting to get into it, these strange sounds, so seemingly off-beat. Sure, that is the nature of experimental music I guess, and with the African sounding singing and the handclapping it really goes I-belong-in-a-museum. But if I go to a museum I’ll be heading for the Longo’s and the Dali’s, not to this. It does bring across the vibe that you would think it would aim for if you look at the band’s name, but it does take all the soothing qualities out of fishing (not that I fish, mind you, so I wouldn’t really know).

‘Jump Up’ by Major Lazer (Thom Yorke remix)
I don’t like rap generally. So that probably disqualifies me from saying anything decent about this track. But I guess everyone has genres they fancy and everyone has genres they, well, typically avoid. But since Thom Yorke did this remix I thought I would take a listen anyway. However, I can tell you, if you don’t like hip-hop, you’re not going to like this despite the Yorke influences. I guess that the noise on the background is Yorke’s doing, as well as the ethereal voices that suddenly come up. But as it is now it is sort of Fever Ray meets NY rap scene (though I wouldn’t know how that is sounding nowadays, but I would imagine it sounding like this), which isn’t my cup of tea to be honest. Because even if I do like this kind of background stuff (in which case, lose the children’s voices at the end), I would simply put on Fever Ray or something like that, as that would eliminate the thing I personally do not like. So not sure to whom this caters, I guess to people who like both genres, but they are so wide apart I’m wondering how many people will actually have this on repeat (but feel free to enlighten me on that in the comment section below).

‘While We’re Young’ by Department of Eagles
Oh, this is perfectly listenable actually. The drums propel this forward, and the voice is very nice. Can’t really see many people take offense to this voice to be honest (whether you go mad for it is another matter, obviously). Sure, it does sound like your typical folk stuff on occasion, especially with the background vocals and the strings. Is that a trombone though like 2:30 in with the heavy, deep sound? I kind of dig that. Because of the fairly up-tempo pace it stays interesting for its entire running time, and I like the ending with them repeating the line “who are you trying to prove” (“it to” follows at the end, not that you’re thinking, gosh, is that grammatically correct, like I was doing when hearing it for the first time). It’s not groundbreaking, but it is enjoyable and easy on the ear and I don’t think anyone would mind if you put this on at work.

‘Hang With Me’ by Robyn
I’m always up and down with Robyn, some stuff I thoroughly enjoy, some stuff just makes me yearn for Roisin Murphy’s newest. This I like though, nice pop song this is. Fairly straightforward, but Robyn has so much talent and charisma that she can put a song like this ahead of its competition, who often miss the oomph to really make it interesting. In that sense women like Robyn and the earlier mentioned Murphy, people should really put on a clinic centred around those two, because I find that a lot of women from the “new” generation don’t interest me nearly as much. I went to a festival recently where I saw a fair share of female performers, but somehow they seemed a bit colourless, a bit gray. Not a tag that fits Robyn, that’s for sure. And at least the gig tickets here are surprisingly affordable for her show, so for that money do check it out, if only to see her strutting her stuff.

‘I Was Sad & You Were Lonely’ by Bodebrixen (Dreamtrak Diamond Sound)
This sounds cheery actually, although the kids voices are perhaps too much of a give away for that. But even sans those, this sounds quite happy. All this despite the title, obviously, because if you would go from there you would half expect some sort of depressing sounding track. But no, upbeat and dreamy, the instrumentals at least. The lyrics are about a relationship that has gone awry I believe, but at least now we can all dance to it. I especially like the instrumentals accompanying the kids choir, that is made to get some people moving. Can see this doing well in the open air, at night, still summer temperature, and then people just happily and innocently shuffling to this. Not sure about the original, but I guess a lot of the added instrumentals are courtesy of Dreamtrak (feel free to correct me if I’m wrongly assuming here), in which case, well done.

Robyn maakt details bekend voor tweede deel Body Talk

Robyn heeft onlangs het eerste deel van Body Talk uitgebracht, en binnenkort zal ze ook het tweede deel leveren. En als we onze wekelijkse tracks column mogen geloven staat er in ieder geval één dansbaar nummer op, en een track met als naam ‘We Dance to the Beat’ zal ook vast dansbaar zijn. Maar hoe dansbaar he, dat is de vraag. Want het doet me een beetje denken aan Eddie Murphy, die een keer snerend zei dat blanken niet kunnen dansen en zijn relaas kwam toen neer op zoiets van: “White people can’t dance. And you’ll all be trying, you all—do y’all listen to the words or the beat?”. Which actually is quite funny.

Oh ja, Robyn, Body Talk part 2 of 3. Dit album zal uitkomen op 6 september en kent contributies van Diplo, Snoop Dogg, Savage Skulls, en Kleerup. Op het album zullen acht nummers staan, waaronder surprisingly enough een akoestische. Uh-huh.

Crystal Fighters brengt in september album uit

De band Crystal Fighters zal binnenkort zijn debuutalbum uitbrengen. Deze zal Star of Love gaan heten en op de 20ste van september uitkomen. Het album zal uitgebracht worden via Zirkulo Records. Het album kent elf nummers waaronder Xtatic Truth, welke via Kitsuné al een keer eerder is uitgebracht.

Eén van de andere tracks heet ‘I Do This Everyday’, wat Peter Jarnowitz zei toen hij struikelde over de bovenste trede van een trap ten overstaan van iedereen. “Oh no, I do this everyday, this is kind of my thing”, zei hij schaapachtig. Nu kan dit best een keer werken, want zo ben je geen schlemiel maar iemand met zijn eigen gewoontes. Nadeel is als je elke dag vier keer die trap opmoet (binnenkomst, lunchpauze, koffiepauze, en vast nog een keer om iets te gaan nieten, even naar buiten te gaan, iets te printen, whatever), en dus vanaf dat punt elke keer dat weer moet doen. Want er zou zomaar iemand kunnen staan die erbij stond toen je dat zei, en dan gaat het van, hmmm, zou die het hebben verzonnen? En dat is niet goed voor je reputatie natuurlijk, want dan ben je niet alleen een schlemiel, maar ook een leugenaar. Dus, eigenlijk, kan je maar beter gewoon voor een keertje een schaapskop zijn geweest, het een beetje wegachen, en dan na een paar dagen is iedereen het weer vergeten. Om nog maar te zwijgen over het feit dat als je elke dag semi moet struikelen je schoenen veel sneller slijten, en wie wil dat nou?

zaterdag 24 juli 2010

Thus:Owls en een algemene terugblik op De Affaire

Vrijdag van De Affaire, 2010
Thus:Owls, algemene terugblik

De vrijdag is blijkbaar gereserveerd voor Nederland, of in ieder geval de Lage Landen. Niet veel buitenlandse goodies staan op de slotdag geprogrammeerd, maar in ieder geval is er nog Thus:Owls uit Zweden. En dat was eigenlijk een alleraardigst optreden. Het is één van de weinige bands die ik de afgelopen week gezien heb waar je echt alle instrumenten afzonderlijk goed kan horen en die dan gezamenlijk elkaar dusdanig complementeren dat het nummer meer is dan de som der delen. De piano, de bas, de drums, de gitaar, en de zang bouwen echt aan een geheel door hun individuele contributies.

Het collectief, bestaande uit vier instrumentalisten en een zangeres, krijgt ook relatief veel bijval voor de “vroege” avond, waar het publiek de afgelopen dagen iets meer timide was. Maar Thus:Owls maakt blijkbaar indruk. Ook vanwege de zangeres, die rustig zingt maar ondertussen ook de nodige uithalen in huis heeft. Voeg daaraan toe het kastje rechts van haar waarmee ze met wat knopjes haar uithalen kan verlengen en anders kan doen laten klinken, wat het toch wel indrukwekkend maakt. Plus zo kan ze precies dat geluid krijgen wat bij de sfeer past. De nummers kennen over het algemeen ook een goede opbouw, vaak eindigend in een echte climax met die uithalen, welke worden bijgestaan door de instrumenten. Alles lijkt dus goed in elkaar te steken (ondanks dat er volgens mij iets half kapot gaat gedurende de tweede helft van de set, maar goed), en ook de uitvoering is zeer verdienstelijk.

Het is tevens de laatste band die we meekrijgen, want om twee uur te overbruggen voor Gold Panda gaat in ieder geval mij toch iets te ver, en het is me wel een week geweest. En De Affaire was daar zeker onderdeel van. Zeven dagen lang, in een prachtig parkje met nifty belichting, vier podia met een heerlijk eclectische programmering: hats off to that. Daarbij was de sfeer voor het grootste deel ook uitstekend (misschien lichtelijk te druk op de twee laatste dagen, maar dat is van één kant logisch omdat de mensen de dagen erna vrij zijn, but oh well). De programmering was zoals gezegd eclectisch, dus voor iedereen zit er wel iets tussen. Van metal tot folk tot experimenteel tot indie pop tot dansbare stuff: alles is vertegenwoordigd. Soms is er een tijdje een wait voordat iets komt wat weer aansluit bij je eigen persoonlijke interesses, maar als gezegd, dan kan je gewoon genieten van de sfeer en een kopje koffie of wat fris drinken. Of even naar huis, het is een gratis festival, een aansluitende line-up van allemaal grandioze dingen voor zo’n divers publiek zou ook absurd zijn.

Want het publiek op de Affaire is over het algemeen vrij divers, and I like that. Even de laatste twee dagen buiten beschouwing latend is het een leuke mix van alles wat buiten de mainstream valt. En dat merk je ook over het algemeen. De sfeer is heel gemoedelijk, het percentage idioten is relatief gezien zeer laag, en het percentage muziekliefhebbers is relatief gezien dan weer hoog. Sure, het is een gratis festival, dus sta je te ver van achteren zullen er ongetwijfeld mensen zijn die praten (af en toe vooraan ook, dus mocht je de neiging krijgen om vooraan te gaan staan en vervolgens continu te gaan kleppen, don’t), maar verder is het er goed toeven als je af en toe zelf ook een beetje smart bent. Jammer is wel dat er zoveel mensen zijn die hun eigen drinken meenemen, terwijl dat eigenlijk het enige is waar De Affaire geld aan verdiend. Je hoeft niet los te gaan en extra vocht in te nemen om het festival te steunen, maar als je dan toch dorst hebt, dan kan je wat mij betreft net zo goed even solidair zijn met de organisatoren, die er toch weer veel werk in hebben gestoken.

Zijn er verbeterpunten? Sure, altijd, maar ook dat is vaak gebaseerd op persoonlijke voorkeuren. Zo ging het mystery optreden niet geheel smooth, en vond ik persoonlijk dat er weinig dansbare bands geprogrammeerd waren. Alleen The Hundred in the Hands en in mindere mate Pantha du Prince, maar iets als The Rapture een paar jaar terug of Metronomy was er niet. Of The Juan MacLean, wat hier ooit geprogrammeerd heeft gestaan maar wat toen niet kon doorgaan, zoiets zou tof zijn geweest vanuit een persoonlijk standpunt. Zeker omdat je dan ook wat druk van Planet Rose, I Feel Luv, en N.E.W. afneemt, waar het richting het einde van de avond altijd bizar druk leek (in tegenstelling tot vorig jaar, waar de stortbuien het iets minder aanlokkelijk maakten I guess).

Oh ja, het weer, dat was echt relaxt! Heerlijk een beetje in het zonnetje bandjes kijken, en ’s nachts waren de temperaturen nog zodanig dat je niet met jassen en regenstuff hoefde te sleuren. Het komt de sfeer toch ten goede, hoe weinig controle je er ook op kan uitoefenen. Soms moet je ook een beetje geluk hebben wat dat betreft.

Huge complimenten naar de organisatie en all people involved, want een gratis festival van deze magnitude met een muzikaal toch zo’n interessante line-up welke zoveel mensen bediend, dat vind ik toch erg knap, en veel festivals waar je veel geld voor moet betalen komen eigenlijk niet in de buurt qua sfeer en qua muziek. Tevens een big thumbs up voor de mensen die het gros van de dagen zijn geweest en daar van de muziek hebben genoten. Het is leuk om telkens dezelfde mensen te zien bij de bands (ten minste, you know, maar van de vaste klanten heb ik me echt aan niemand lopen irriteren, so there you go!), en de bezoekers samen met de organisatie, vrijwilligers, en bands zijn verantwoordelijk voor de ace sfeer die er hing. Hopefully until next year!

vrijdag 23 juli 2010

Luck be a lady tonight in tweede deel Affaire

Wo, do van De Affaire, 2010
met o.a. Holly Miranda, Dum Dum Girls, The Morning Benders

Opvallend veel vrouwen treden er in het tweede deel van De Affaire op. Van het cabareteske van Gabby Young tot het undergroundse van Dum Dum Girls, en dan hebben we nog de meer mainstream keuzes als Holly Miranda en Sarah Blasko ook. Kortom, vrouwelijk schoon genoeg, met ondertussen van zo ongeveer de enige man die optreedt nog een ode aan Stevie Nicks en haar Fleetwood Mac ook. En wie zegt dat het feminisme niets heeft bereikt?

Op woensdag bijt Holly Miranda de spits af, en een dag erna is het aan Sarah Blasko dit te doen. En allebei hebben ze wat mij betreft hetzelfde probleem, namelijk het oogt allemaal, nou ja, een beetje flets eigenlijk. Het spat er allemaal niet vanaf, ze lijken enigszins schuchter ondanks dat beide volgens mij toch aardig wat podium ervaring hebben. Ook de nummers weten in ieder geval mij persoonlijk niet tot enthousiasme te brengen. Toegeven, in beide gevallen ben ik niet bekend met het oeuvre, en dat is vaak een doodsteek voor een concert omdat je dan geen details kan oppikken. Maar the big picture nodigt mij ook niet direct uit om in hun albums te duiken. Misschien, over drie jaar dat ik dan denk van, he, verdorie, als ik had geweten dat het zo goed was toen, dan… Maar zoals het nu staat kan ik alleen maar oordelen van de oppervlakte, en dat nodigt niet uit tot een duik. Niet dat ze geen mooie stemmen hebben, ik denk dat iedereen het er wel over eens is dat ze kunnen zingen. Toch?

Gabby Young heeft daar dan wat meer problemen mee. Ook zij kan zingen, maar ik heb het gevoel alsof ze haar stem strained, alsof ze het ietwat overschreeuwt op momenten. Daarentegen is haar presence niet flets, want ze komt op in een soort van alles omvattende plastic bubbel. Uh-huh. En haar kompanen, inclusief twee blazers, zijn tevens in vol ornaat en met make-up. Dus ik denk, nu gaat het komen, een lekker extravagant, cabaretesk optreden met flair. Maar dat blijft dan toch enigszins een beetje achterwege. De echte pit heeft De Affaire zo lijkt het een beetje verlaten. Het geheel is nog steeds theatraal, en sommige nummers klinken lekker fris en cabaret/variété/whatever, maar wat mij betreft had het nog wat spannender gemogen. Zo blijft het voor mijn gevoel een beetje hagen tussen een novelty act en radio friendly. Alsof er alleen shocking dingen gedaan mogen worden op Club Voerweg.

Dan zijn er nog vier vrouwen over die met hun underground rammelpop in een compleet volgepakte Ruïne (seriously, what was up with that?) hun kunstje mogen vertonen. Een in elkaar geknutselde vogel hangt boven hen, en bloemetjes staan al klaar voor de vier in het zwart geklede vrouwen. Waar we de afgelopen dagen zijn getrakteerd op staaltjes tenenkrommende conversatie tussen de nummers door blijven deze vrouwen in persona, iets wat mij veel beter bevalt dan aarzelende verhalen over de zon en over of we Engels kunnen ja of nee. Niets van dat alles bij deze vrouwen, die hun mystieke personages niet in de steek laten. Tussen de nummers door hoogstens een thank you, verder niets. Tijdens de nummers, echter, kijkt vooral de zangeres strak het publiek in. Maar dan ook echt, piercing, recht op de man af, en de oogschaduw is ook precies zo aangebracht om dit extra kracht bij te zetten. En als ze even alleen op gitaar speelt beweegt ze haar hoofd snel van left to right terwijl haar ogen op het publiek gefixeerd blijven. Now that’s stage presence people, with gusto!

Niet alleen qua uitstraling, maar ook muzikaal gezien heeft de band het goed voor elkaar. Hoewel de drums enigszins overheersen qua geluid en de detail in de gitaren niet altijd te horen is. Niet dat er altijd veel detail insteekt, want het moet meer een geheel vormen heb ik het idee dan dat de lijntjes apart elkaar moeten complementeren. Wat dat betreft past het wel weer in deze venue, waar de meer noise en ruisachtige bands worden geprogrammeerd. Hoewel er niet echt veel ruis is in de muziek, eigenlijk is het allemaal heel makkelijk behapbaar. En de vocalen zijn not too shabby either. Van tevoren was ik niet overtuigd van deze band, maar dit live optreden zal voor een herevaluatie zorgen mijnerzijds.

En dan eindigen we met de enige heren van het gezelschap. The Morning Benders have gotten crazy press van onder andere Pitchfork en consorten, en hun debuutalbum The Big Echo is goed ontvangen over het algemeen. Rustige, gelaagde muziek dat de indruk wekt alsof het allemaal zorgvuldig is opgebouwd. En dat is altijd goed. Voeg daar ook nog wat nifty gitaarspel aan het einde van sommige nummers aan toe en dan maak je in ieder geval op mij een positieve indruk. Vooral ‘Promises’ komt op mij vrij aardig over, maar ook de Fleetwood Mac cover mag er wezen. Want het viertal heeft de neiging live ‘Dreams’ van het illustere Rumours album te spelen, en ditmaal met Holly Miranda die de Stevie Nicks rol mag vervullen. En deze cover lukt wat mij betreft alleraardigst. Dat bij sommigen ook dit optreden enigszins verveelt kan ik me van een kant wel voorstellen, maar enkele van de nummers vind ik persoonlijk alleraardigst in elkaar gezet en op mij kwam het zeer fijn over.

Oh my goodness, de drukte! Waar ik na een paar dagen toch een redelijke groep mensen van gezicht begon te herkennen (wat ik eigenlijk toch wel leuk vind, zeker met zo’n hip/erudiet publiek) zie ik al deze happy shiny people op de donderdag niet meer door een overload aan volk. Geen wonder dat De Staat wordt afgelast, want het past er zo al nauwelijks in. Nu vond ik De Staat toch niet een geweldige surprise act to begin with. Niet erg lang geleden stonden ze nog zonder bombarie op de 4 Daagse Feesten, als je ze wilde zien heb je daar genoeg de mogelijkheid toe gehad, en het is eigenlijk een beetje zoals Anouk op Lowlands: leuk voor de crowd, maar ik denk dat veel muziek nerds toch liever iets anders hadden gezien.

Ik snap wel dat De Staat en De Affaire een leuke match zouden zijn voor velen inclusief de band en de organisatie. Ik bedoel, het is een home crowd, het is een hommage aan de band en dat ze het zo ver hebben geschopt, en ze zijn het levende bewijs dat zelfs bands uit Nijmegen door kunnen breken. Maar zo’n hoepla met een surprise act en de bekendmaking op 3FM, dan maak je de verwachtingen hoger dan dat een Nederlandse band die de afgelopen jaren overal veelvuldig te zien is geweest kan waarmaken. Overigens is met 3FM ook de doelgroep gevallen. Wat allemaal goed en best is, maar wat mij betreft kan je ze dan beter gewoon in het programma zetten. Hoewel als je het doet, de donderdag wel de goede dag is, met het oog op het uit het niche tredende publiek.

woensdag 21 juli 2010

Ijslands feestje zonder instrumenten zorgt voor vrolijke afsluiting van De Affaire dinsdag

Live verslag van de dinsdag van De Affaire, 2010
Toro Y Moi, Darwin Deez, en FM Belfast

“Are you leaving?”, buldert de zanger van Fucked Up. De imposante man met ontbloot bovenlijf en een net wat te ver afgezakte broek lijkt niet blij als iemand in het publiek ergens anders heen wilt. Okay, ik maak het wat erger dan het is, want als je de man ziet met pens en baard en al, en als je de muziek hoort (soort van schreeuwende hard-rock), dan verwacht je dat toch. Maar eigenlijk vroeg hij het best lief. En lacht hij enigszins schaapachtig als de man terugantwoordt dat hij niet van plan is weg te gaan. Hij bedankt en passent ook even iedereen die mee heeft geholpen aan de show, en hij geeft de band die na hem op het podium zal komen ook even wat complimentjes, zeggend iets in de trant van if you think this is fun, wait until you see them. En daarna begint er weer een nummer en begint hij weer te schreeuwen en met de microfoon te zwieren, maar in ieder geval goed om te zien dat tussen de nummers door hij eigenlijk best aardig lijkt.

Toro Y Moi is zeker niet zo imposant. Het Amerikaanse trio wordt altijd gelinkt aan chillwave, en de muziek is een soort van lo-fi, ruisachtige doch catchy muziek. Een beetje vergelijkbaar qua esthetiek met Neon Indian, wat misschien toch wat bekender is. Hoewel ook Toro Y Moi zijn debuutalbum al heeft uitgebracht, want dit jaar baande Causers of This zich een weg naar de winkelschappen. En nu dus naar De Affaire, in de Ruïne. Het nadeel daar is dat er vaak wat ruisachtige bands geprogrammeerd staan, maar dat de locatie nou juist dit element ook lijkt te versterken. Hierdoor vraag ik me continu af, is dit de locatie, of is dit echt de band die deze sound maakt?

In de tweede helft van het concert lijkt enigszins het gruizige wat weg te vallen, en dat bevalt mij persoonlijk in ieder geval beter. Nog steeds brengt het die bepaalde atmosfeer over, maar nu komen de hooks en beats iets beter door en daardoor klinkt het meteen meer catchy. De bas en de drums zorgen voor een zeer fijne, aanstekelijke laag waarop Toro Y Moi zijn ding kan doen. Een beetje vervormd zingen in ieder geval, en daarbij of een makkelijk in het oor liggend piano deuntje spelen of nou juist iets ietwat meer experimenteels voortbrengen. Plus wat hippe dans moves. Samen met de nifty bas een zeer fijne combinatie. Zeker interessant om nog een keer in een club te zien, en vandaag speelt hij nog in Den Haag voordat hij Nederland definitief achterlaat. So if you have the chance, do check it out.

“A revolution happened. Oh I’m sorry, you haven’t heard”, dat schoot door mijn hoofd toen iedereen plots wist mee te zingen met de nummers van Darwin Deez. Sure, I heard of him, maar dat hij blijkbaar zo populair is dat mensen van meerdere nummers de exacte woorden kennen, nou, dat heb ik eventjes gemist. Maar het is mooi dat het bijeen gekomen publiek dit weet te doen, want Deez houdt wel van wat interactie. En van dansen. Eigenlijk, de hele band houdt van dansen. De gitarist stond zo stil en serieus bij Toro Y Moi, maar op het podium rent hij als een dolle op en neer terwijl hij eigenlijk best goede doch niet opdringerige lead guitar lijntjes speelt. In plaats van een rock solo op de voorgrond weet hij het perfect in te mengen bij het meer singer/songwriter achtige van de rest van de instrumenten. Dat maakt het net wat interessanter, want de nummers an sich zijn van één kant wel catchy, maar aan de andere kant mist het toch net de punch voor mijn gevoel. Misschien zitten die in de teksten, maar de microfoon staat vrij zacht waardoor de zang niet goed overkomt, en het zo stiekem lijkt alsof hij niet heel goed kan zingen.

Alles wat eventueel aan punch gemist wordt in de nummers wordt goed gemaakt met, nou ja, dansen! De heren zetten af en toe een nummertje op (variërend van Miike Snow tot Beyoncé), en dan gaan ze alle vier dansen. Hilarisch. En het leuke is dat er dus ook een generatie jongens is die blijkbaar komt voor de band en mee kan zingen terwijl het toch enigszins gender bending is. Ten minste, de moves zouden niet misstaan vanavond in de Lux waar het holebi feest Kiss Kiss plaatsvindt, en de tunes ook niet. Dat dit nou juist aangemoedigd en niet verworpen wordt vind ik een interessant gegeven. Misschien is dit ook omdat het gewoon het optreden van wat spice en humor voorziet en het ’t optreden nog wat extra vrolijkheid meegeeft ook. Bij live optreden hoort stiekem ook wel een show, ook al is dat vaak een ondergeschoven kindje. En dit is wel een vrolijke, happy show.

Een vrolijke, happy show is FM Belfast ook. De band uit IJsland heeft vandaag geen instrumenten want die zijn in Singapore (whoops!), dus één van hen schaart zich achter de laptop, drie pakken een microfoon, en eentje danst manisch met zijn koebel. En het werkt! Potjandorie. De eigen nummers komen iets minder van de grond wat mij betreft, maar de covers die ze kiezen hebben wel zodanig veel pit dat het een soort karaoke feestje wordt met zelfs Rage Against the Machine en een pit. Wat wil je nog meer? Eén van de eigen nummers is ook echt vet, maar dat komt eigenlijk omdat het niet een nummer van hen is, maar van Kasper Bjorke. Maar zij zijn wel de originele zangers, dus ze mogen het wel een beetje toe-eigenen. Maar ‘Back & Spine’ van het eerste Bjorke album heeft ook genoeg pit voor de dansvloer en is gewoon een heel vet nummer (check out Bjorke’s first album and the one that came out this year, Standing on Top of Utopia!).

De band bestaat uit vier mannen en een vrouw, en één man is een Jake Shears (Scissor Sisters) look-a-like. Niet alleen dat, hij klinkt nog zoals hem ook! Wat daverend verwarrend is in het begin, omdat ik in ieder geval telkens denk, is dit een Scissor Sisters cover? Of niet? Mensen bekend met de band hebben dit natuurlijk niet, maar aangezien ik alleen het Kasper Bjorke nummer ken kost het mij wat meer moeite. Aan het einde van het concert heeft de band in ieder geval geen moeite meer om het publiek met zich mee te krijgen. Ze krijgen het gros aan het dansen, nodigen het publiek uit voor een stage invasion, duiken het publiek in, en er wordt door de koebelman zelfs aan crowdsurfen gedaan. Als de band weg is blijft een deel van het publiek het refrein van het laatst gespeelde nummer zingen. Dan kan je wel stellen dat je het publiek hebt ingepakt, denk ik.

dinsdag 20 juli 2010

Degelijk begin en goed einde voor de maandag van De Affaire

Live verslag De Affaire maandag, 2010
Met o.a. Pantha du Prince, Post War Years, e.a.

Het punt van een gratis festival is natuurlijk, de mensen zijn er niet voor de bands (hoewel, soms heb ik het gevoel dat dit voor alle festivals geldt, maar bij gratis festivals zeker). En half acht, tja, dat is net na etenstijd, en de afwas staat er nog, en je moet er ook een beetje fatsoenlijk aankomen natuurlijk he. Dus bij Post War Years staan nog niet zoveel mensen. Het jonge viertal weet ook niet zo goed wat het daarmee aanmoet lijkt het. Niet dat de band keus heeft, want ze kunnen moeilijk van het podium afgaan. Dus gaan ze spelen, en dat doen ze alleraardigst.

Een tijd terug (grandpa speaking here, but not really, twee jaartjes of zo) was het een band die door enkelen getipt werd en dat mij ook aansprak. Twee jaar later zijn ze een beetje naar de achtergrond verdwenen. En in mijn herinnering was het een bandje dat een soort math-rock speelde, wat ze ook wel doen, maar dan toch net wat anders dan dat het in mijn hoofd zat. Zo is het eerste nummer vrij catchy en dansbaar, en heeft het volgens mij een paar funky blazer samples gestolen van één of ander disco nummer. Daartegenover staan dan nummers die niet dansbaar zijn. Zelfs in zoverre dat de band zelf zegt, okay, je mag het proberen, but history shows, het is onmogelijk hierop elegant te bewegen. Deze verscheidenheid aan nummers zorgen voor een alleraardigste mix met een paar aardige muzikale dingen die op het publiek worden afgevuurd. De vier jongelingen geven er wel na ruim een half uur al de brui aan, wat enigszins kort is misschien. Daarentegen moet je een publiek waarvan het gros waarschijnlijk niet voor jouw muziek komt ook niet vermoeien met een ellenlange set, en de vier heren geven toch een goed beeld van wat ze kunnen en waar ze voor staan.

Waar Memoryhouse voor staat weet nu nog steeds niemand. In de Ruïne lijken er altijd opstart problemen te zijn, want in het begin klinkt het wederom abominabel. Maar waar gisteren The Hundred in the Hands daar glansrijk doorheen kwam lijkt dit niet het geval voor het jonge trio. De zangeres verdrinkt tussen de bas en gitaar naast haar. Ik heb ooit een blues documentaire gezien waarin tijdens de rehearsals een vriend van de band langskwam en iets zei in de trant van why are you letting this poor woman fight against the music for? Nu blijkt dit wel enigszins te horen bij de grainy, ruisachtige sound die de band lijkt na te streven, maar de sereenheid die van nature in haar stem ligt gaat hierdoor voor mijn gevoel wel verloren.

Nu heb ik het persoonlijk niet echt op een ruisachtige sound dus voor mij is het dan misschien sowieso al moeilijker om erin op te gaan, maar ik heb ook niet het idee dat dit echt de beste set is die ze ooit hebben gespeeld regardless of personal preferences. Ze winnen wel de prijs voor awkward banter, want als de verlegen zangeres op haar pogingen contact te maken weinig respons krijgt vraagt ze maar hoeveel mensen er hier eigenlijk Engels kunnen. Niet op een hatelijk manier overigens, ze leek oprecht verbaasd toen eigenlijk iedereen zijn/haar hand opstak. Heeft ze toch wel nog contact gemaakt, gotta give her that.

Als een koning komt Daedelus het podium op, in zijn blazer en met zijn bakkebaarden. Hij zet zich achter zijn zelfgemaakte apparatuur en trekt vervolgens hard van leer. Het is in ieder geval niet saai kijken naar iemand achter een laptop, want de man geeft wel een show weg. Animatie kan de man niet ontzegd worden. Daar stopt voor mij de meerwaarde ook. Ik hou niet van dit soort sample muziek waarin om de tien seconden iets anders wordt opgezet. Dingen waar ik van hou zijn flow, opbouw, en climax. Niet zozeer dit geskip en gehop naar allerlei compleet uit elkaar liggende samples. Daarentegen, met het oog op hoe “we” tegenwoordig de media verorberen zou dit zowaar de toekomst kunnen blijken, want ons geduld met televisie en boeken raakt op en we willen snippets, snelle korte dingen absorberen. Wat betreft muziek heeft deze maatschappelijke trend mij nog niet bereikt in ieder geval.

Pantha du Prince is in essentie alles wat Post War Years en Daedulus niet zijn. Dus ook al is het “dance” avond volgens de presentatoren van de Affaire, er valt eigenlijk compleet geen lijn te herkennen behalve dat er inderdaad op allen op de een of andere manier gedanst kan worden. Pantha du Prince is nou juist van de opbouw, van het sfeer maken, van de hypnose. Met een capuchon komt de mysterieus uitziende Pantha du Prince op en hij installeert zich achter zijn equipment. Op de achtergrond worden er beelden geprojecteerd op het scherm die sfeerverhogend moeten zijn, maar eigenlijk is het visuele aspect vrij bescheiden. Een samenwerking met een visual artist zou misschien een nog rijkere live ervaring kunnen opleveren, maar het gebeurt eigenlijk zo zelden.

Vol met mensen staat het. Maar misschien hadden enkelen ook wel echt een “dance” avond verwacht. Grote beats, hoogtepunten, climaxen, handjes in de lucht: het ontbreekt. Het is meer minimal, en zeker in het begin lijken mensen het ontbreken van de echte beats een teken te vinden om te praten. Zelfs vooraan. Voor de mensen die dat weten uit te blokken is er genoeg te genieten though. De minimal beats krijgen in ieder geval mij onder hypnose en aan het dansen. Is dit een feestelijke afsluiter die iedereen in het zweet krijgt? Nee, maar goed, je weet dat Pantha nou juist het tegenovergestelde levert: goed opgebouwde, sfeervolle nummers die op een andere manier perfect zijn voor de late nacht. En nu is het misschien niet de late nacht, maar als laatste band is hij voor hen die zich door dit soort muziek kunnen laten betoveren een zeer sterke afsluiter. En blijkbaar gaat hij nog in Doornroosje komen dit jaar ook! Het houdt maar niet op.

maandag 19 juli 2010

De Affaire schippert tussen verveling en vertier in het weekend

Live recensie - za & zo De Affaire, 2010
o.a. The Hundred in the Hands, King Khan and the Shrines, Los Campesinos!, Tokyo Police Club, Oh No On, e.a.

You gotta love De Affaire, zeker als Nijmegenaar. Want dan is het ook nog eens om de hoek. Verder is het gratis, kent het een geweldig aantal bands verspreidt over zeven dagen, en kent de line-up ook nog eens genoeg variatie zodat iedereen gedurende de week wel ergens aan bod komt. En you gotta love them for trying. Veel medewerkers lopen continu af en aan, overal standjes waar je van alles kunt halen, en dan ook nog de vage posters die waarschijnlijk een hint geven over een heuse mystery guest op donderdag (die onze razende reporter Linda denkt ontcijfert te hebben, maar dat terzijde). Je moet ook iets doen om mensen van Cut Copy weg te houden natuurlijk.

Waar het in heel Nijmegen krioelt van de mensen is het Valkhof park, waar het festival wordt gehouden, toch een beetje de oase voor hen die wat minder op hebben met de mainstream. En al die subculturen komen hier dan ook vrolijk bij elkaar waardoor het een mix wordt van metal, hipsters, gays, en families die zichzelf modelleren naar de Tofu’s. En ook gewoon muziekliefhebbers, want bands spelen er genoeg. Zo kent de zondag zelfs een heus middagprogramma in het zonnetje.

De eerste band die wij op het festival zien is Oh No Ono, een quintet, ehrm quartet, ehrm trio? Er lijken mensen te missen. Op zondag zien we op hetzelfde podium Tokyo Police Club, een kwartet dat net als de Denen een soort van rammelige indie-pop maakt. Tokyo Police Club wat charmanter en gemakkelijker op het oor, de Denen van Oh No Ono zijn wat meer weird met de breaks, de rare lijntjes, en de aparte stemmen. De laatste jaren is mijn interesse in dit soort pop-rock toch enigszins afgenomen, dus persoonlijk hoop ik op iets wat mij echt in de optredens trekt. Maar het spettert niet genoeg daarvoor. Oh No Ono bewijst zichzelf hier geen dienst om een optreden neer te zetten dat -- zo fluisteren mensen mij die de band al eerder hebben gezien -- beneden het normale niveau ligt. Misschien ingegeven door het vermindert aantal muzikanten op het podium. En hoewel er vooraan mensen bij Tokyo Police Club uit hun dak gaan, zeker bij ‘Elephant Shell’, klinkt het voor mij als middle-of-the-road-nothing-special indie-pop. Hoewel ik wel moet zeggen dat ik de nieuwe single 'Breakneck Speed' live aangenamer vind dan toen ik voor het eerst de clip zag. Het is charmant, en de heren doen hun best en staan er met goede zin, maar het is voor mij iets te flets. Hou je van leuke, charmante indie pop dat gebracht wordt door clean cut, likeable guys met goede zin dan heb je het misschien beter naar je zin gehad dan ik bij deze twee optredens.

Het mooie aan een gevarieerd programma is dat er altijd dingen zijn die je beter liggen (of in dit geval, die mij beter liggen). Of minder. En je hoeft ook niet alles perfect vooraan te zien want over een uurtje komt er weer een band. Zo horen we Ben Howard alleen, en we debatteren nu nog of dat niet gewoon David Gray is onder een alias, want stemmen kunnen nauwelijks meer op elkaar lijken. Mayer Hawthorne ditto, maar als de man zijn eerste “everybody scream” eruit gooit denk ik, ik heb een week geleden Stevie Wonder gezien, als ik hier blijf staan is dat goed voor niemand (Wonder = God). Ook The Antlers volgen we van een afstand, en als de keuze komt om dichterbij te gaan staan of te gaan socializen kiezen we voor het laatste. Het klinkt vrij aardig en hij heeft een mooie stem, maar het klinkt wederom niet speciaal. Aan het grote publiek te zien betovert de mooie stem en de muziek gelukkig genoeg andere mensen.

Bij Los Campesinos! hebben we dit probleem niet, want de carrière van de band hebben we vanaf de starting EP al op de voet gevolgd. En het doet me deugd om te zien dat tijdens dit optreden eigenlijk de twee beste momenten komen van enerzijds die EP (‘You! Me! Dancing!’) en anderzijds van het laatste album van de band (‘The Sea is a Good Place to Think of the Future’). En eigenlijk hoort daar ook nog afsluiter ‘Sweet Dreams, Sweet Cheeks’ bij. Dat nummer en ‘You! Me! Dancing!’ vormen wat mij betreft de reden waarom wij hier de band ooit hebben geïnterviewd: het is vrolijk, pop, onschuldig, maar terwijl er gedanst wordt ligt er toch een serieusheid onder. Een combinatie waar de band wat vanaf is gegaan met recenter materiaal, waar het manische nog wel aanwezig is, maar de vrolijkheid enigszins heeft afgedaan.

Daarentegen, als ze compleet doom and gloom gaan met het “rustige” nummer ‘The Sea is a Good Place to Think of the Future’ dan komt dat zeker live toch vrij imposant over. Alle instrumenten bouwen een mooie sfeer en als Gareth van rustig zingen/praten naar zijn trademark schreeuwen gaat dan lijkt dat te kloppen met hetgeen wat de muziek in de achtergrond heeft opgebouwd. Het gaat dan van loos geschreeuw naar een logische climax. De band is echter wel een echte energie band, en in een kleine zaal kunnen ze het momentum van de fans in hun eigen show steken. Echter, bij een groot podium op een festival waar mensen niet louter komen voor de band (of überhaupt muziek) is dit toch wat minder. Wat van één kant jammer is, maar ook logisch, en de band gaat er gelukkig ook niet geheel aan ten onder.

Oh de berg. De berg in de Tour. En The Middle East. Ze vallen samen. Verdorie. The Middle East maakt gelaagde, melodieuze muziek. Als ze aankondigen dat ze een nummer gaan zingen over iemand die terugkomt uit de Vietnam oorlog denk ik, he verdorie, hebben we dat nu echt niet al gehad dat onderwerp? Maar muzikaal wordt dat toch wel zo goed gebracht dat ik dat even vergeet. No small feat. Ook komt er een heus spoken word nummer langs, en I love spoken word! Het is niet het beste in dat subgenre ooit gemaakt, maar het zorgt wel voor variatie. Iets wat je ook in de band ziet, want het is me wel een apart collectief. En een collectief dat met veel instrumenten over het algemeen mooie muziek maakt. Maar als Gesink voor de derde maal terugkomt en Menchov wegrijdt terwijl Schleck en Contador bezig zijn met een sur place, tja, dan gaat de aandacht toch even daarnaar uit. Another time, another place, maar helaas, de band gaat terug naar Australië na vijf maanden touren.

Health dreigt al van tevoren door de geluidsbarrière heen te gaan, maar de organisatie is net terug van een boete, dus ze draaien het geluid wat zachter (wat ze bij sommige concerten op de main stage ook wel hadden mogen doen, want jeetje). Het maakt niets uit, want Health is nu eenmaal de oerband live. Hypnotisch, escapistisch, maar tegelijk noisy. En als je dan een lang harige Aziaat in het centrum van de band zet die nog enigszins elegant met zijn bewegingen heel het podium bestrijkt heb je nog een imposant kijkspektakel ook. Op sommige nummers kan je echt losgaan, andere nummers laten je meer wegdromen, maar alles steekt uitermate goed in elkaar muzikaal gezien. Het is wel noise, maar dan niet een bal ruis, mocht je daar bang voor zijn. Het is zorgvuldig gecreëerde en gelaagde muziek, en dan kan je er nog op uit je plaat gaan ook. Of stilletjes naar je schoenen staren terwijl je het in je opneemt en met je hoofd beweegt op de uitvallen. Het is zo goed dat je er in feite alles op kan doen.

Toch gaan we daar een paar minuten eerder weg, want waar we Health al gezien hebben is het duo The Hundred in the Hands vers van de pers en heeft het volgens mij nog nooit in Nederland opgetreden. In de kleine Barbarossa Ruïne begint de band met de nieuwe single ‘Tom Tom’, en dit klinkt verschrikkelijk! Het geluid is het kwadraat van kut. Een snel bezoek van een technicus op het podium verhelpt het echter, en dan kan het tweetal beginnen aan hun verovering. Want als het geluid goed staat wordt opeens duidelijk waarom de band een contract heeft getekend bij label Warp en ties heeft met DFA. Het is dansbaar, catchy, soms wat meer rock door de gitaar, soms nou juist meer dromerig. Waar de band erg goed in is, is het afwisselen van het tempo gedurende nummers. Kleine verschillen waar tijdens één nummer je dus een paar keer het idee krijgt alsof ze er een tandje bijgooien, waardoor je natuurlijk ook net iets harder kan gaan dansen en partyen. De band eindigt met ‘Dressed in Dresden’, waar de mannelijke helft echt een mega scheut gitaar in gooit (hoewel ik ‘Undressed in Dresden’, de Jacques Renault mix net prefereer, but oh well). Het duo maakt echt een case voor zichzelf door in een half uur een aantal catchy en gevarieerde nummers ten gehore te brengen. Loved ‘Building in L.O.V.E.’, en dat nummer waar ze de wereld om gingen of iets dergelijks, maar welke ik niet ken, maar wat wel insanely cathcy is. Een kwartiertje langer had gemogen, maar nu laten ze in ieder geval mij achter wanting more.

Niemand die dat gevoel bij de compleet maffe King Khan en zijn minstens net zo’n maffe Shrines zal hebben, want zij geven alles al. En ze laten dat nog op de meest letterlijke manier zien ook! Old school funk en rock & roll geven de heren weg op de meest entertainende wijze. Het devies is dan ook, feesten, want niemand die zich hier al te serieus neemt. Het is geen wonder dat King Khan aangeeft dat de freaks eraan komen, want dat geeft het toch wel weer. Compleet bonkers, met een James Brown cape en de bijbehorende schreeuwen tijdens de nummers. En met een lach, want iedereen heeft het op het podium wel naar zijn zin. Alles wordt gevolgd door een lach, en dat geeft de sfeer van het concert ook wel weer. "I want to be a girl" wordt er rockend gezongen, waarna twee mannen met tamboerijn het publiek induiken. Eentje daarvan staat vervolgens op een verhoging op het podium, met zijn broek naar beneden en zijn tail between his legs. I want to be a girl indeed. Lets rock out and freak out dus, en we hebben nog een paar dagen te gaan. Oi, wat daar dan wel niet allemaal in kan gebeuren.

Deerhunter geeft details, cover weg

Op 28 september zal via het 4AD label een nieuw album uitkomen van Deerhunter. De band onder aanvoering van Bradford Cox heeft het album Halcyon Digest genoemd. Halcyon heeft veel betekenissen, misschien de voornaamste als mythische vogel (die op een op zee dobberend nest leeft, uh-huh) en als dialoog van Plato. Het plaatje dat hierbij is geplaatst is de cover van het album

Het album zal elf tracks kennen, waaronder ‘Fountain Stairs’, een voorloper van de roltrap. Want mensen wilden met minder moeite naar boven, maar de uitvinding van de roltrap was niet één twee drie gedaan. Eén van de concepten die overwogen werd was de ‘Fountain Stairs’, waar je op bepaalde treden op een knopje kon drukken en die zou je als ware je op een fontein stond naar boven katapulteren. Op waterkracht, of course. In de test fase leek dit goed te werken en iedereen was zeer content, maar het was qua city planning te lastig want dan moesten er weer overal kussens worden geplaatst waar die mensen op zouden neerkomen, en mensen zouden dan op de trap in de rij gaan staan om gelanceerd te worden waardoor het allemaal te lang zou duren en je opstoppingen zou krijgen. En daarvoor ga je niet lopen, om alsnog in een file te staan. En toen dacht men, hmm, kunnen we ze ook stil laten staan terwijl ze niet op iets wachten, maar terwijl ze al stilstaande met de hele rij vooruitkomen? In eerste instantie werd dit geprobeerd met een soort kabelbaan principe, maar ook dan moet je wachten tot je een stoeltje hebt, dus oeff. Het is best moeilijk een oplossing voor iets te bedenken als het nog niet uitgevonden is hoor!

Incubate heeft piraterij thema rond

Het Tilburgse Incubate festival heeft dit jaar als thema piraterij in de kunsten, en ze gaan daarin all-out. Eerder berichtten we al over de verschillende toespraken die zullen worden gehouden op het festival, maar verder is er rond dit thema ook nog van alles te beleven. Zo zal er een off-line versie van Pirate Bay gemaakt worden en te zien zijn, en zijn er een aantal Nederlandse kunstenaars ingelijfd om hun kunsten te vertonen aangaande dit thema.

Ook zal er van alles gedaan worden rond tatoeages, en enkele hedendaagse Nederlandse kunstenaars zullen er een aantal ontwerpen die vervolgens gezet zullen worden door Darko Groenhagen. In de tatoeage wereld wordt degene die hem zet als artiest gezien en niet de ontwerper. Eigenlijk net als in film, waar de regisseur als de artiest wordt gezien en niet degene die het script schrijft. Het festival wordt van 12 t/m 19 september gehouden.

Crazy Zany Radio Sunday - 'Clawing Out at the Walls' by Dominant Legs

Every week our contributors will voice their opinion concerning one song, it’s a simple as that! The more the merrier, so people are always welcome to join in, just leave a note, eh.

Track: ‘Clawing Out at the Walls’ by Dominant Legs (listen here)
Average grade: 6.5

Anna: Whether you're sitting at home marinating in heat or on the beach marinating in the sun, this song is going to be your best friend - after air conditioning, that is. Apply its nostalgic pop frequently, especially after perspiration, and keep hydrated.

Danielle: It has a pretty, dreamy quality about it, right from the start. Maybe not from the very start, as the hand drumming caught me off guard, but it was quickly redeemed by the beautifully strummed guitar. For some reason, I have a hard time making out the lyrics, which is disappointing. The effect is that I am left with a warm fuzzy feeling, but nothing real to hold on to. Sweet, but not particularly memorable.

Ilse: First thought: ughhh, bongs. Luckily it's not too bad througout the song in general: it's actually quite pleasant and works well in combination with the boy-girl duo's vocals and the guitar(s). Despite not being the most innovative of tracks, it's certainly a very enjoyable one, with a lovely laid-back summery feel to it.

Linda: It's a nice and summery track alright, but a bit too simplistic and too repetitive too stand out from the crowd (maybe release it in winter, there's bound to be less nice and summery tracks then, unless you're in the Southern hemisphere of course). But maybe I'm missing half of the track since I'm listening to this in a public library using hairy public library headphones - oh the things I do for IKRS!

Stef: Perhaps this is the I’m-tired-and-want-to-chill-in-the-heat vibe, but I’m liking this now better than I did previously. It is nice, you can bob along to it. Lovely for in the background, and sometimes that is a compliment.

zondag 18 juli 2010

Nieuwe tracks van 08 t/m 14 juli

Our weekly look into the blogosphere where we talk about six tracks we found out about in the previous Wednesday-to-Wednesday seven-day period.

Track of the week:
‘If You Return’ by Maximum Tiger feat. Little Dragon
Now this, this I am looking forward to. Maximum Balloon, aka Dave Sitek, is going to blow everyone out of the water with this album, that’s a guarantee! Well, not really, I’m not the man of bold predictions, but that first track ‘Tiger’ was wicked. Not to mention that fabulous clip with the balloons and the Chinese tiger and the fact that at the beginning all the balloons are red with only a dash of yellow (Chinese flag, anyone?). Oh yeah, this track, it is not as catchy or rock as ‘Tiger’. In terms of pace it is a bit slower, but it is definitely engaging. Again, this is the right voice for it. That is always the danger of an album with so many guest vocalists, you can pick the wrong ones, but Little Dragon definitely fits the bill here. Love the continuous guitar sound in the back ground as well. It’s been a long while since I’ve anticipated an album to the extent I do this one.

‘The Truest Faith’ by Korallreven (CFCF remix)
Oh this is sick. CFCF, you know, I’ve been down on him for the last few months because I liked some of his stuff so much and his more recent things just didn’t click with me to such an extent as earlier remixes did. But this is lovely. Slow paced, hypnotizing close-your-eyes-and-dream-away stuff to a plus/minus 105 bpm slight disco beat thingy (at least, that’s what my little BPM software machine tells me). Love the piano coming through as well after the three minute mark. I’m always a big fan of that. The vocals are right for this kind of stuff. They’re pretty deep, and the music fits the vocals and the other way around, so together they create a pretty good atmosphere. Lovely for the night critters amongst us, something you can put on after midnight and get hypnotized by. And on a personal note I’m just happy I’m connecting again to CFCF stuff, because that guy is talented.

‘A Piece of String’ by Clock Opera (Mickey Moonlight remix)
Clock Opera and Mickey Moonlight, now those are quite the names. I’m not sure I’m happy about them, but names they are. I’m not feeling this one. It just feels so odd to me, as something isn’t synchronized or something. I get this itchy feeling from it as the music and the beat just feel like this avant-garde thing to me no one in the world can dance to. Then again, I’m not really sure anyone is supposed to. Let me just tell you, with a name like Mickey Moonlight I was expecting something glitz and catchy, but this is exactly the opposite. The vocals also have some weird tremble in them it seems sometimes, but there aren’t much vocals in here to be honest. Too bad, because I liked that icy sound they brought to the mix. This perhaps is a bit more for the experimental kids amongst us.

‘Singular’ by Discodeine feat. Matias Aguayo
I guess some people are wetting their pants over this one, as Pilooski had a pretty good year I think and Aguayo made one of the albums of the year last year (according to some, and others agreed). Plus they got Jarvis to contribute to one track, which instantly bumped this one up the chart of albums I’m looking forward to. Loving the sexy whispery French vocals, which just goes to show that if you don’t understand what is being said something sounds so much more sexier than when you do. The bass is lovely, gotta get your hips swaying on that. The synth comes and goes to help the bass with chugging this one forward. It is catchy, and it is sexy. Not going to make you wanna party the house down, but it is going to make you want to get one of your legs between that of your girl/boyfriend and boogie down (and with leg I mean leg people, come on now).

‘Tomboy’ by Panda Bear
I’m not a big fan of Animal Collective. I thought I should say that straight up because Panda Bear is of course a member of Animal Collective, and then you already might get an idea of “okay, I do like Animal Collective, so chances are I’m going to have the reverse opinion of this guy”. Which is going to be troublesome, because I’m actually undecided on this, so then you still don’t know anything. I like the atmosphere this evokes, especially music wise it really seems to have a plan and it really seems to know where it is going. The vocals are more in the middle of the mix then that they are in front of the music. They are basically a part of it. Which is a good thing because I can’t make out a thing he is saying anyway, so now it still has a function without enlightening me about a narrative. With that said (and I hate to use this because I have the feeling I use it so often and after you’ve seen Annie Hall and Woody Allen bashing the guy behind him for saying this about a Fellini pic you really can’t use it anymore like you used to), it doesn’t hit me on a gut level. And yes, linguistically speaking that might be a phrase devoid of all meaning, but since the Fifties everything has lost meaning anyway, so moving on.

‘Eyesore’ by Women
Six and a half minutes? Really? I thought that was just electronic music that went on so long, or are we back to prog rock again? Actually, we might, because as soon as the vocals step in I do feel like I’m in the Seventies again. Or at least, what I think the Seventies would’ve sounded like, because I’m a child of the Eighties (who all have severely outgrown the moniker “child” already). The vocals are a bit piercing, and I don’t find that particularly appealing, so for me that’s a turn off. The song doesn’t really draw me in as well, and with a running time like this it definitely should keep me focused on the music. And I’ve got no idea what they’re going on about! What is that with the tracks this week, audibility is a rare treat these days. Maybe I should just wait and listen to the Interpol album when it comes out, at least he knows how to enunciate. I even had less trouble deciphering that new The National track they debuted live last week with a mumbling Berninger.

zaterdag 17 juli 2010

David Byrne maakt soundtrack voor film

David Byrne, de voormalig frontman van de Talking Heads, heeft zich gestort op nog maar eens een project. Hij zal de nieuwe film van Paolo Sorentino van een soundtrack voorzien. Deze film heeft de titel – are you ready for this? – This Must Be The Place. En als dat geen verwijzing is naar het Talking Heads nummer dan weet ik het ook niet meer. Geen analytische skills voor nodig dacht ik zo. De film kent als hoofdrolspelers Sean Penn en Frances McDormand.

De film gaat over een middle-aged rock star, gespeeld door Sean Penn, die vervolgens zo rijk is en verveeld raakt dat hij op zoek gaat naar de in Amerika wonende ex-Nazi die zijn vader’s executie heeft volbracht. Want, zoals iedereen weet, is er geen beter motief om de moordenaar van je vader op te zoeken dan verveling. Want an sich maakt het niet zoveel uit, maar als je jezelf verveelt, dan denk je, hmm, die ga ik eens opzoeken, ja. “Heb je nog een vader?” “Nee, die is ooit omgekomen bij een executie. Ik vraag me weleens af, wie zou de man zijn die mijn vader heeft omgebracht. Ik denk, de volgende keer dat ik me verveel, g-g-g-giddy-up, dan ga ik het eens uitzoeken hoor.”

Overigens is Sean Penn al een keer voor een Oscar genomineerd geweest voor het spelen van een in crisis zijnde muzikant. Dit voor zijn rol in Woody Allen’s Sweet and Lowdown uit 1999. Sindsdien heeft Penn ook tweemaal het beeldje daadwerkelijk gewonnen. Eentje voor zijn rol in Mystic River, de ander voor het spelen van de gay rights activist Harvey Milk in de film Milk.

Jarvis op album Discodeine

Jarvis Cocker zal te horen zijn op het nieuw uit te komen album van Discodeine, een band bestaande uit Pilooski, Pentile, en Marszewski. Naast Jarvis zal ook Matias Aguoyo erop te horen zijn. Je zal hem kunnen vinden op de nieuwe single ‘Singular’, om welke recentelijk een EP is gebouwd. Ook Baxter Dury, de zoon van Ian Dury, zal acte de presence geven.

En je zou zeggen, Singular, dat is toch wel duidelijk, wanneer iets singular is he? Maar denk maar in, in het Amerikaans, de New York Yankees are the World Champions! In het Nederlands, FC Twente is kampioen. Door dit linguïstische geneuzel kwam Leon Dalemans ooit in de problemen, want hij dacht, ik ben slim, ik vorm met mijn kat een team, en hoef dan alleen maar één kaartje te betalen. Dit legde hij dus voor aan de mevrouw achter de balie, een team is enkelvoud, ik ben een team met mijn poes, dus ik hoef maar één kaartje te betalen. De vrouw, die een lange nacht had gehad want haar ex kwam langs, ya-da-ya-da-ya-da, ze is nu erg moe, dacht verdorie, moet ik nog ruzie gaan maken ook hier. Toen zag ze het vervoersbewijs, daar stond Texas op, en zij dacht, mooi, laat hem die truc daar nog maar een keer doen. Dus ze liet hem door, hij stapte in Texas uit, werd gevraagd of hij voor zijn poezebeest een kaartje had, hij zei nee, ik en de kater vormen een team, en een team is enkelvoud. De douane zei, nee, nee niet echt, en rekende hem het kaartje en een boete toe. En ergens zat een medewerkster van Schiphol achter haar bureau hard te lachen.

LLL: Mike Hadreas' Piano Recital

Linda Live in London - Perfume Genius, 2010

What a treat: in the same week as naming Perfume Genius' debut album my mid-season favourite, I get to see Mike Hadreas live. And I say Mike Hadreas, as it doesn't really feel like it's Perfume Genius up there, he's more of a real person, less of a distant artist - even though his set is set up at the back of the stage of Hoxton Hall, a place rather reminiscent of Paradiso in Amsterdam.

He is preceded by Porcelain Raft who is off to a bit of a rocky start with his first song, but all else is surprisingly good. It's not the obvious choice to put this artist on as a support act for Perfume Genius (except for the whole hey! He's a male singer-songwriter too, you know?-concept), but who actually likes obvious choices anyway? He's a at a crossroads between Caribou and Alaska in Winter but then poured into a one-man show with a guitar, keyboard and sampler and all of that looped into a lovely electronic slightly danceable mix. Well, I say danceable, but it's rather more of an introverted tap your foot to the rhythm and move your head from side to side kinda music. Rather lovely if I may say so (and as I'm reviewing this shindig, I think I may).

As you might have read on this blog, I'm rather in love with Perfume Genius' 'Learning' - read: obsessed - so you could say I had some very high expectations of this gig. When listening to the album, you might expect to find a singer-songwriter who is rather disconnected from the world and writes his songs in a dark room contemplating the beauty of suicide. Just the mere entrance of Mike Hadreas onto the stage rescinds this image. As if it were a piano recital, and Mike Hadreas the lucky seven year old who gets to show off what he's learned in the past two months, he takes up his place behind the piano and waves at the audience. It gets even more recital-like when he looks up for approval to his patron saint Gareth Campesinos! who's also attending Perfume Genius's London début.

For this live setting, Mike is accompanied by Alan Wyffels (nothing could describe him better than his name - if it is actually his name as I'm only sure it's Alan and there's an Alan Wyffels on the sleeve of the record), who acts as the teacher conducting the recital - as yes, we are still attending a recital. The best moments are when Mike makes mistakes - forgetting to change to a different chord or just getting lost in the music - and the audience, as if we were the proud parents attending our son's performance, applaud even louder. There are actually quite a few of these moments, though they only add to the intimate atmosphere.

Is this then the perfect gig to accompany the perfect debut album? No, it most certainly is not. There is that awful moment, at the very beginning of the gig, when Alan uses the 'pan flute' mode on his keyboard to accompany 'Look Out, Look Out', which absolutely ruins the song for me. Maybe it's my aversion to the pan flute (pan flutes and banjos are works of the devil), or the fact that I happen to be standing on the left side of the stage right in front of the boxes from which the pan flute emanates, but it's more a of a distraction than an addition to the sound in any way possible. Nevertheless, the rest of the set is simply enchanting. 'Learning' - a quatre mains piece in live setting - and 'Mr Peterson' more than make up for the use of the pan flute mode. As a true seven year old, Mike Hadreas seems genuinely surprised and thankful at the love his music is receiving, and as he doesn't really seem to know what else to do, he scurries off the stage after another quick 'thank you' at the end of his set. This just might have been the most genuine gig I've seen in quite some time.

donderdag 15 juli 2010

Tips voor De Affaire in Nijmegen

In a week time, over 40,000 people will be crazy enough to start the hellish mission of basically walking a marathon a day for four days in a row - and FYI, I am allowed to call it a hellish mission as I once attempted this quite successfully myself. I still believe there was only one reason I managed to pull through these Four Day Marches, and that would be this little festival called De Affaire that takes place in a wonderfully peaceful park right in the hart of Nijmegen, situated at just the right distance from the madness that is the city centre during these shenanigans. On the third day - the day you actually have to face some 'hills' - Late of the Pier were to play de Affaire at a quarter to midnight, and I wasn't to miss that performance, nor the exciting Tour de France stage that was also taking place that day. The only solution was to walk twice as fast than I usually did and skip all breaks (if you are interested, the finish line had just opened upon my arrival and I managed to watch both, and even go out dancing afterwards, only to retire when I thought it was better get at least some sleep ere I start walking again). I thus blame De Affaire's always excellent line-up for my succeeding in obtaining my one and only Royal medal.

But as far as stories go, a lot of people at this festival will have ones better than mine, some might even be music related as the line-up always seems to be amazing. A perfect balance of acts with an excellent live reputation and always some pleasant surprises, and virtually every musical niche seems to be represented. So what to look out for this year at the 24th edition of my now favourite festival?

Los Campesinos!
Saturday 21.15 - Saddlespan

I love that they're playing this festival, partly because I might have convinced them to do so. I think all I need to say here is that I've already seen them 7 times and am still looking forward to this performance. And it might be a very special one as they're performing at their label Wichita's birthday party just two days earlier and will be performing a lot of old stuff that they rarely play anymore. They might as well do 'The International Tweexcore Underground' in Nijmegen then - any special requests by Tuesday or Thursday evening please, then I'll work my magic on Gareth again.
Los Campesinos - This is how you spell "Hahaha, we destroyed the hopes and dreams of a generation of faux-romantics"

Oh No Ono
Saturday 19.30 - Saddlespan

Another case of I've-seen-them-live-and-I-want-more. They supported Wolf Parade on their London date, and boy were they better than the actual support act. Their album ended up in my mid-season favourite list, and that was mostly due to their live performances which are just exuberant. Finally a band that seem to enjoy themselves more than their audience does.
Oh No Ono - The Wave Ballet

Sunday 21.15 - Club Voerweg

Bring earplugs for this one. It's outside, yes, but still bring them. They were amazing on a small stage like Merleyn just last year, and they must have liked the place as they're back for more now. 'Die Slow' is still a personal favourite, though their entire second album is one of last year's better albums. If you don't like noise, you'd better skip this one. If you do, I'll see you there!
HEALTH - Die Slow

Toro Y Moi
Tuesday 21.00 - Ruïne
Noise haters might go to Toro Y Moi instead. My first tipped band I haven't actually seen live yet! It's an Affaire exclusive as he hasn't even performed in London yet! Well, he's actually doing his first London date the day before arriving at De Affaire, but still, that's pretty good programming. His album 'Causers of This' was one of favourites of this year, a perfect soundtrack for summer and another one riding the chillwave hype. Looking forward to this!
Toro Y Moi - Blessa

Tuesday 20.30 - Club Voerweg
The programming is almost perfect, this being it's only flaw as half of Error's performance clashes with that of Toro Y Moi. I still have to make out which one of them will get my eventual vote. With Errors you'll at least be sure of some deadly catchy and danceable tunes. I want to see people dancing here!
Errors - Antipode

Dum Dum Girls
Thursday 22.45 - Ruïne

Er, yeah, Dum Dum Girls, so far, I seem to have missed four of their London dates so I really want to see them at De Affaire. I'm even willing to sacrifice the opportunity of seeing both Cut Copy and The Golden Filter in Paradiso. They make catchy lo-fi pop songs, some even in German, that will be stuck in your head for days.
Dum Dum Girls - Jail La La

A Very Special Guest
Thursday 23.30 - Saddlespan

This year, they've added a bit of mystery to De Affaire, and I love it. Opposed to Glastonbury or Lowlands last year, they've actually managed to keep this secret act secret. Though it must be said that we didn't know about Them Crooked Vultures until a few days before the festival and I might have just missed out if this is just another public secret as I live in London now. The nominator appears to be singular, so I'm guessing a solo performer. As Doornroosje already managed to put Pavement on this year, I can't help but feeling very excited about this - and in need for clues that don't really tell you anything but do manage to make you even more excited.

Other honourable mentions:
The Antlers, The Morning Benders, Tokyo Police Club, The Hundred in the Hands, Post War Years, Memoryhouse, Pantha du Prince, Gold Panda, and a special recommendation by my Icelandic flatmate: FM Belfast from Reykjavik.

Timetables and more information can be found here

woensdag 14 juli 2010

Our Mid-Season Favorite Album Countdown - Nr. 01

Our favourite albums of 2010 so far! Linda, Ilse, and yours truly have, in the past weeks, given you our ten favorite albums of 2010 thus far, and now we're at number one! If, in turn, you have some stuff you think we might enjoy, please holler.

Favorite albums of first half 2010: 10 - 9 - 8 - 7 - 6 - 5- 4 - 3 - 2

01. Perfume Genius – Learning (Turnstile)
I’ve been in love with this album ever since I heard the first demo’s of ‘Look out, Look out’ and ‘Learning’ and the album wasn’t even near actually existing. And that’s been some time now, and I still simply can’t get enough of those tracks. Mike Hadreas has such a fragile voice, and manages to get the piano to match this fragility, but his lyrics reveal a much darker side. Songs with a twist, not like the earlier mentioned Xiu Xiu, but more in Pulp way – and that’s always a good way, isn’t it? Just take ‘Look out, Look out’ as it tells the story of Mary Bell : “Mary, Mary Bell / With an uppercase M / All the neighbors know / What your mother sells / But you carved out a name for yourself. [...] Keep your wits / He will not be missed / He didn’t have a family to begin with.” It gets even juicier if you’d know that the lead character of this song was just eleven at the time.. But it’s not all just storytelling, Perfume Genius also is the aggressor (Learning: “No one will answer your prayers / Until you take off that dress”) and the victim (Mr Peterson: “My work came back from class / With notes attached / Of a place and time / Or how my body kept him up at night”). All sung with the same rather sweet voice, strangely reminiscent of Sufjan Stevens’ ’John Wayne Gacy Jr.’. A psychological roller coaster, this album, and one of those rare albums that you’d like to label ‘perfect’. And can anyone please enlighten me as to the role Caralee McElroy has played in the creation of yet another one of my favourite albums? I think she might just be my new favourite music person.
Random track to listen to: ‘Gay Angels’

01. Perfume Genius – Learning (Turnstile)

‘No one will answer your prayers / until you take of that dress…’ is what Perfume Genius starts off this album with, which is enough to make you realize you’re not in for some happy birthday songs. Overall, my list featured some pretty depressing music, but nothing this year (or any other year so far for that matter) managed to instantly make me feel so utterly sad, in the lump-in-your-throat kind of way. Mike Hadreas’ vulnerable, fragile voice is not only heartbreaking, but soul-piercing as well and combined with the tender piano melodies, it makes me want to curl up in a ball and lie in the corner of the room. Especially the songs ‘Look out, Look out’ (‘He will not be missed / He didn’t have a family to begin with’) and ‘Mr. Peterson’ (‘He made me a tape of Joy Division / He told me there was part of him missing / When I was sixteen / He jumped off a building…’) are incredibly gripping. The lyrics grab you by the throat, they will stick in your head and haunt you. Again, not the most pleasant of topics: suicide, abuse, suffering and a relationship with an authority figure are amongst the things that drove Hadreas to the path of self-destructive addiction. Whereas Jamie Stewart of Xiu Xiu battles the same demons with bitter anger, Mike Hadreas and his sweet voice seem to offer his tormentor(s) forgiveness (‘I know you were ready to go / I hope there’s room for you / up above, or down below’), which somehow makes it all the more riveting. I’m still trying to figure out how these 30 minutes of intimacy can have such an impact on me that I'm finding actual tears rolling down my face, but there’s one thing I’m sure about: the most delicate beauty has to come from the darkest and most troubled of souls.
Random track to listen to: ‘Look Out, Look Out’

01. The National – High Violet (4AD)

Surprise, surprise, there is no surprise. High Violet is yet another The National album which ticks all my boxes. Ambiguous lyrics make sure it has the ability to resonate with everyone, but there are also enough cultural references and clues for everyone to actually make a case for their interpretation of choice. Not only does the ambiguity make it possible for everyone to have some sort of affinity with it, musically it is build and layered so finely that the songs don’t only have the potential to resonate, but that for a whole lot of people including me it also cashes in on that promise. Add the delivery of Berninger on top of that, and you’ve got me hooked. It is amazing how the band can make some of those lines sound like the most profound things that have ever been said in this world. For me personally it is also the perfect soundtrack for my urban anxiety. And not only mine, naturally, as it in my opinion fits perfectly in the post-modern concerns of this day and age. Perhaps this is epitomized by a song like ‘Afraid of Everyone’, in which the title alone spells out the concern of quite a lot of people, although slightly overstated naturally. As said, musically it is very layered, and through the music you are led to the inevitable lyrical conclusion and it makes that conclusion sound like logical. If you look at their two live shows they did recently as well, so many people turn up and are genuinely moved. I for one moment was expecting people to climb on the stage and start hugging Berninger Morrissey style. I think they are one of the few bands that are capturing the image, feelings and the concerns of modern day life. I fully expect popular culture classes ten years from now to include The National’s oeuvre, and if not they at least should’ve thought about it when they drew up the curriculum.

Random track to listen to: 'Afraid of Everyone'