Ehr, wat is er met Blur gebeurd? Nou ja, niets, gelukkig, want dit album was al in de lente van vorig jaar opgenomen. “Dit album” dus het album van voormalig en hernieuwd Blur gitarist Graham Coxon. Het zal The Spinning Top heten en uitkomen op Transgressive Records. Het is geproduceerd door Stephen Street, die al eerder met Blur heeft gewerkt en met, bijvoorbeeld, The Smiths. Het album zal op 11 mei uitkomen, en een week later zal de eerste single in de winkel liggen, ‘Sorrow’s Army’. En ik maar denken dat een single voorafgaat aan een album.
Het album zal bestaan uit 15 nummers, voornamelijk akoestisch, die zullen verhalen over het leven van een man van geboorte tot dood. Coxon wil, zo zegt hij, laten zien hoe spannend akoestische instrumenten kunnen zijn, hoewel hij niet algeheel weg doet met de elektrische gitaar. Het is wel apart dat het album net uit zal komen voor de grote Blur reunie, zeker omdat de side projects van Albarn toch veel succesvoller waren, commercieel zowel als creatief, dan Coxon’s solo carrière. Nog aparter is dat Coxon het voorprogramma zal worden van Pete Doherty, wat aangeeft hoe dalende Coxon’s soloster is.
De nummers van de week bestaan uit een willekeurige greep van nieuwe nummers die mijn oren hebben gevonden. Bijvoorbeeld nieuwe nummers live gespeeld, remixes, nieuwe singles, of willekeurige tracks van nieuwe of aankomende albums. Dit laatste wordt dan bepaald via de shuffle knop, dus compleet random. Is het representatief? Niet altijd, indicatief misschien al iets meer. Een snel, willekeurig kijkje in wat nieuw is of wat er aankomt.
Track van de week:
‘The Wanting Comes in Waves/ Repaid’ van The Decemberists
De indie darlings uit Amerika zijn terug! Het nummer begint rustig met een piano riedeltje, waar Colin Meloy vervolgens overheen zingt. Na ongeveer een minuut komt de rest, voornamelijk de drums, erbij, en schiet ook Meloy in hogere versnelling, over een achtergrondkoortje dat een soort van “whoo-ho-hoeeeeee” zingt (technische stuff, dit…). Dan doen rockende gitaren hun intreden, en begint Sarah Warden van My Brightest Diamond (denk ik, de stem lijkt er genoeg op) de vrouwelijke vocalen waar te nemen. Door de gitaren krijgt het een wat donkerdere sfeer. Daarna switcht het nog een paar keer back and forth. Ja, je krijgt veel bij zo’n rock opera album. Maar het werkt. Dit is met ruim zes minuten het langste nummer, hoewel ze een klein beetje vals spelen want sommige nummers hadden ze ook in elkaar kunnen schuiven want ze lopen naadloos over. De vrouwelijke en mannelijke vocalen werken heerlijk, alsmede het geschuif qua sfeer. Als het hele album zo is dan biedt dit perspectief.
http://video.aol.com/video-detail/the-decemberists-the-wanting-comes-in-waves-reprise/578171615/?icid=VIDLRVMUS07
‘You Don’t Have a Clue’ van Royksopp
Het hoofd mag meteen heen en weer gaan bewegen bij het begin van dit nummer, als het vrolijke deuntje doorklinkt. Dat wordt naar de achtergrond geschoven want er komt vervolgens een beat over. Dan volgen de dromerige vrouwelijke vocalen van Anneli Drecker met een soort van achtergrond vrouwelijk operette gil, wat gewoon met instrumenten bewerkstelligd is (hoewel…), maar die wel extra sfeer geeft. Als dat stopt neemt de beat het weer over. Dromerig, voor drie uur ’s nachts als iedereen van de wereld is (“The music has died and I’m ready to run”) en dit soort nummers heerlijk doorklinken. Het is een positieve eerste indruk op het album.
http://fairtilizer.com/tracks/25193
‘Bad Candy’ van Twisted Wheel
Voor als je de band nog niet kent, de eerste tien seconden herinneren je meteen aan het genre, want het nummer begint met echt zo’n lad-rock intro. Gitaren en drums die het goed doen met een springende menigte ongetwijfeld. Na ongeveer een minuut komt er nog een gitaar solo, waarna de “tune” van gitaar en drums weer zijn intrede doet. Als je al de titel ziet dan hoef je natuurlijk ook niet erg diep in te gaan op de teksten, maar daar is dit nummer ongetwijfeld ook niet voor gemaakt. Het is ook een beetje hap-slik-weg lad-rock. Niet slecht- we hebben veel erger gehoord-, maar het sprankelt ook niet echt. Je kan het op een hoop vegen met heel veel van dit soort nummers van dezelfde soort bandjes.
http://www.youtube.com/watch?v=I_S9qFnZSRY&eurl=http://www.nme.com/video/id/I_S9qFnZSRY/search/Twisted+Wheel&feature=player_embedded
‘Last of the English Roses’ van Peter Doherty
Peter Doherty, voormalig Pete Doherty voormalig van The Libertines, komt met een solo album, en dit is de eerste single van dat album. Rondom Doherty hangt natuurlijk een bepaald aura, daarom is het des te meer jammer natuurlijk dat hij met deze wat saaie affaire komt. In zijn kenmerkende stem, die op sommige momenten even kenmerkend zo mompelend is dat hij nauwelijks te verstaan is, zingt hij over een soort van idealistisch Engeland. Want vroeger he, toen hij nog jong was in 1993, “We all sang / skipping and dancing in hand / yeah all the boys together / and all the girls together.” Dit over een “heard it before” wat saaie, akoestische begeleiding. Niet iets om warm of koud van te worden.
http://www.youtube.com/watch?v=qjIO-AJlFoU
‘Leave’ van VV Brown
Goh, niet dat er iets fout mee is hoor. De stem is goed, de begeleiding fijn poppy, beetje soul erbij, et voila. Het zal het ongetwijfeld goed doen op de radio, en het is ook geen aanslag op de oren. Maar, zoals vaker als het te richting de pop gaat, vraag je je toch af of je dit al niet gehoord hebt. En, nog erger, of het niet inwisselbaar is voor het volgende nummertje in dezelfde richting, welke ongetwijfeld niet lang op zich zal laten volgen. Excuseert u mij terwijl ik Outkast maar weer even opzet.
http://www.youtube.com/watch?v=yWZGj7PVnG4
‘á Lífi’ van Bark Cat Bark
Ik zal maar meteen de kat uit de zak laten (oh hoe grappig ben ik!), dit heeft geen vocalen. Nope. Josh Todd is een multi-instrumentalist, en dat laat hij hier maar even horen, op de titeltrack van het album met dezelfde naam. Misschien komt orchestraal het dichts in de buurt met beschrijven, maar dan wel minimalistisch. Sfeervol, dat zeker. Om weg bij te dromen. En ik kan me goed voorstellen dat sommige mensen dit een saaie drie minuten zullen vinden, maar als het zo uitgevoerd is komt de charme van dit stukje in ieder geval bij mij aan. Deze track heeft een wat meer upbeat gevoel, voor mij persoonlijk, maar interpretatie van dit soort slim in elkaar gezette stukken is denk ik vaak persoonlijk.
http://stillmuzik.com/artists.php?idartist=58&affich=tracks&playtrack=552&PHPSESSID=c643157863ec54bdf6758e7cee5fc704
Het nieuwe solo album van Jarvis Cocker zal Further Complications heten. Dit album heeft hij in januari in Chicago opgenomen met Steve Albini. Albini is voornamelijk bekend als een rock producer. De man heeft onder andere gewerkt met Nirvana, Fugazi, Pixies, en the Stooges. Een aantal van de nummers zullen dus een beetje rockachtig klinken, Cocker had in een eerder interview ook al aangegeven dat de band opeens bleek te kunnen rocken en ze daar op verder zijn gegaan.
Het afgelopen jaar heeft de voormalig Pulp frontman ook opgetreden in onder andere Amerika en Azië, waar hij enkele nieuwe nummers zong. Onder deze nummers waren ‘Angela’, ‘I Told You Twice (leftovers)’, en ‘Further Complications’. Pitchfork, de vermaarde Amerikaanse site, duikelde wat nummers op met wat beschrijvingen van Jarvis. Deze tracks zullen hoogstwaarschijnlijk niet op het album komen volgens Pitchfork, hoewel de tracklist nog niet bekend is. Maar het blijft leuk om de grappige Brit aan het werk te zien, ook al is het in schrift.
Jarvis over enkele nummers, van de Amerikaanse site Pitchfork: “"Slush" ("I guess that slush will be the ultimate outcome of global warming"), "Caucasian Blues" ("an attempt to understand the pain of a man whose Honda Goldwing has run out of petrol"), "I Never Said I Was Deep" ("the phrase that I would like carved on my tombstone"), "The Night They Let Me Out of the Home" ("portrays the difficulties of using public transport whilst on crutches"), and "Homewrecker!" ("an absolute racket featuring saxophone from Steve Mackey [he played on The Stooges' 'Funhouse', you know]").
You gotta love the weekend! Een comment hier op deze site tipte mij over het lekken van het nieuwe album van Royksopp. Het Noorse duo, bestaande uit Brundtland en Berge, maakte eerder al twee albums, en volgt deze twee albums op met het album Junior. Het album zal officieel op 23 maart uitkomen, maar staat nu dus al op het internet. Het album heeft guest performances van Robyn, Lykke Li, Karin Dreijer Andersson, en Anneli Drecker. De eerste single is ‘Happy Up Here’. Bedankt voor de tip!
In een geheel ander genre is ook het album van The Decemberists gelekt. Het album, genaamd Hazards of Love, volgt het zeer sterke album The Crane Wife op. Dit album kwam uit op het label Capitol in 2006, en drie jaar later op hetzelfde label komt nu dit album van de mannen van Colin Meloy. Dit album zal officieel uitkomen op 24 maart.
Zanger meest waarschijnlijk vroeger je zandkasteeltje in de zandbak te hebben omgegooid: Wayne Coyne (The Flaming Lips)
Zanger meest waarschijnlijk hem te verklikken: Win Butler (Arcade Fire)
Land met de meeste smaak (of welke regering heeft eindelijk de ballen Oasis niet de oren des vaderlandse kinderen te laten verzieken): China
If the glove doesn’t fit, you must acquit moment van de week: Michael Jackson kondigt gelimiteerd aantal afscheidsconcerten aan, met twee handen die eng genoeg niet bij de rest van zijn lichaam passen.
Realisatie van de week (of hoe het kan dat sommige mensen nog steeds niet snappen dat homo’s niet bijten. Alleen elkaar, en heel zachtjes en opgeilend): "If a black man that came from Chicago and was taught to stand far away from gay people because you don't want to be accused of being gay. [What would happen if he'd run into a gay man] What's the talk? What would he learn, what would I learn? I learned that people in Chicago were wrong and I been an asshole all along."- Kanye West tijdens Storytellers
Daylight I’m so absent-minded, nighttime meeting new anxieties (of welke irrationele angst is nu weer in mijn hoofd gekropen): Dat ik geen tickets kan krijgen voor het concert waar ik zo graag heen wil dat toch niet binnen een dag is uitverkocht *staart naar ticketmaster in spanning*
De band Interpol is bezig met hun vierde album. Dat heeft de band aangegeven. De heren zijn bezig in de studio met het maken van de nummers. De band zelf is in ieder geval vol vertrouwen, aangevend dat ze het gevoel hebben de juiste balans te hebben gevonden tussen “our urgency andour calm. And true to our better work, this is music that unravels over time.” Het mag ook wel goed zijn, want het vorige album, Our Love To Admire, was, op een paar nummers na, een vrij vergeetbare affaire. Het is nog early goings, dus het album zelf zal nog wel even duren.
Niet dat de heren stil hoeven te zitten, of stil hebben gezeten. Drummer Sam maakte een album met zijn band Magnetic Morning, terwijl Carlos D een film heeft gemaakt, genaamd My Friends Told Me About You. Het is een korte film, de running time is 26 minuten, en zal gaan over “the idea of celebrity as affliction."
Eén van de grootste Nederlandse prestaties op muziekgebied, Fabchannel.com, trekt op 13 maart de stekker eruit. De reden is dat de samenwerking buiten de grenzen niet op gang kwam met platenlabels. Ze kregen van de labels geen toestemming artiesten op te nemen, en ook de sponsorinkomsten liepen terug. “Labels zijn nog kortzichtiger geworden,” vertelt directeur Justin Kniest. “Ze willen snel geld verdienen en gaan dus in zee met bijvoorbeeld mobiele telefoonproviders. Ze willen geen samenwerkingen opbouwen voor de langere duur. Dan slaat de bodem onder mijn visie weg. En als het geloof er niet meer is, houdt het op.”
Door de jaren heen heb ik veel muziekliefhebbers in binnen en buitenland verwezen naar de concerten op Fabchannel. Het grote voordeel van Fabchannel was dat de concerten in goede kwaliteit te zien waren en lang op de site bleven staan. Tot 13 maart kan je nog genieten van concerten van grote meneren als of Montreal en Elbow, jonge hype bands als MGMT en Los Campesinos!, of heerlijke electro als The Whip. Fabchannel.com was een instituut toch wel geworden, en wij danken ze voor de prachtige opnames door de jaren heen.
Ehr, wat is er met Blur gebeurd? Nou ja, niets, gelukkig, want dit album was al in de lente van vorig jaar opgenomen. “Dit album” dus het album van voormalig en hernieuwd Blur gitarist Graham Coxon. Het zal The Spinning Top heten en uitkomen op Transgressive Records. Het is geproduceerd door Stephen Street, die al eerder met Blur heeft gewerkt en met, bijvoorbeeld, The Smiths. Het album zal op 11 mei uitkomen, en een week later zal de eerste single in de winkel liggen, ‘Sorrow’s Army’. En ik maar denken dat een single voorafgaat aan een album.
