De Deense band Mew is klaar met het opnemen van hun nieuwe album. Dit vertelde de band tegenover het Amerikaanse Spin magazine, dat meteen een twee nummerig voorproefje kreeg van het nieuwe album. Dit album werd opgenomen en gemixt in New York door de Scandinaviërs, en zal de opvolger worden van het in 2005 uitgebrachte And The Glass Handed Kites. De band bestaat al sinds 1995, en maakt een soort van experimentele alt rock.
Op de voorganger liepen alle nummers netjes in elkaar over, zo was het toentertijd gemixt. Dat zal niet het geval zijn bij dit album, zo meld de band. Dit keer zal het album bestaan uit losse nummers, in plaats van dat het één geheel is. Tevens zal het album, tekstueel gezien, een vrolijkere toon hebben, ook al zal dat instrumentaal niet altijd te merken zijn. Jonas Bjerre van de band is momenteel in Denemarken om te werken aan de zelf gemaakte visuals die de band tijdens hun live shows zal begeleiden. Hier de beschrijving van het magazine Spin van één van de nieuwe nummers op het album, ‘Cartoons and Papier Mache’: "Cartoons and Papier Mache" is a challenging, five-minute opus that launches headlong into a throbbing, percussive workout, layered densely with aggressive, metallic guitar strums and bass bursts. But later, the band deconstructs the frenetic arrangement, and the song winds down into a gorgeous, multi-part harmony with vocals from Bjerre and guitarist Bo Madsen swirling about from channel to channel.
Album recensie- To Lose My Life van White Lies
Eén van de grotere, nieuwe hype bands van 2008 was White Lies. De band, die een soort post-punk muziek maakt en rond hetzelfde, donkere genre zit als een Joy Division of, recenter, een Interpol, kwam toen met een aantal singles en concerten. Een groot gedeelte van de media was zeer positief over de door Harry McVeigh geleide band uit Londen. Ze werden begin dit jaar ook aangehaald als één van de top debuterende acts om te volgen, onder meer door de BBC. Dus flink wat druk ligt op de schouders van de heren voor het debuutalbum, To Lose My Life, wat tien nummers bevat. Het is dus interessant om te zien of de heren de door de media opgeroepen status kunnen waarmaken.
Laten we maar meteen een streep zetten door iets uit de eerste alinea. Post-punk is dit namelijk niet. Het is pop, maskererend als post-punk. Pop, per definitie haast, is simpeler dan andere genres. Pop, namelijk, moet massaal geconsumeerd kunnen worden. In een enkel geval gebeurt dit met kunst omdat het zo goed is en zo de zeitgeist raakt dat het in de mainstream wordt opgenomen. Vaker echter, gebeurt dit niet. White Lies kan massaal geconsumeerd worden, in dezelfde manier dat, bijvoorbeeld, Will & Grace massaal geconsumeerd kon worden: het bevindt zich in de stereotypering die iedereen kent en zich comfortabel mee voelt. Bij Will & Grace in het geval van homoseksualiteit, in het geval van White Lies wat betreft post-punk, of weltschmerz. White Lies presenteert zich als een makkelijk te begrijpen, en te consumeren, post-punk band.
Waar het knijpt natuurlijk is de vraag of je de band daar op moet afrekenen. Want er is, an sich, weinig mis met de stem, en de band weet wanneer het net even een versnelling moet plaatsen voor het juiste effect. Het klinkt redelijk goed in het oor, er is niets aanstootgevends aan. In principe kunnen de heren dus een nummer maken, en snappen ze de opbouw van een standaard pop nummer. Je zou het zomaar op de radio kunnen draaien.
Waar de band echter over valt is hun eigen pretenties en image. Het eerder genoemde genre, post-punk, drijft op emotie en op een donkere sfeer. Zie Joy Division, zie ook het Amerikaanse Interpol. De vooroordelen over dit genre, de stereotypering die wordt gemaakt, is dat het donkere muziek is voor jeugd met problemen en die teveel denken. Joy Division is eigenlijk het uithangbord, correct of niet, geworden, en de stereotypering heden ten dage heeft de zelfmoord van Ian Curtis getriomfeerd zoals Sylvia Plath’s zelfmoord ooit als romantisch werd aangezien. Dat triomferen heeft ertoe geleid dat donkerheid, dood, en problemen de stokpaardjes van post-punk zijn geworden, of in ieder geval in de ogen van de massa. Nemen wij echter Interpol dan zien wij dat deze band zelden hierop teruggrijpt, maar juist het van het atmosfeer bouwen heeft.
White Lies, echter, rijdt deze stereotypering zolang dat het met stokpaardje en al de afgrond in dendert. Of in ieder geval doen ze het op zo’n manier dat het hun capabiliteit inzake een redelijk pop nummer te maken teniet doet. Ten eerste wordt het atmosfeer bouwen niet zozeer gedaan door een zorgvuldig in elkaar gezette instrumentale begeleiding, zoals bij Interpol bijvoorbeeld, maar door maar meteen in de tekst aan te geven dat de heren het toch wel erg zwaar hebben en de onderwerpen toch wel erg donker zijn. Minimaal in zeven van de tien nummers wordt er of in de titel, of in de eerste twee zinnen gerefereerd naar de dood of een gewelddadige situatie. Het album heet al To Lose My Life, het eerste nummer ‘Death’. Het tweede nummer heet ‘To Lose My Life’, woorden die herhaalt worden in de openingszin. Andere gekunstelde formulering om maar aan te geven dat deze heren toch echt over de belangrijke dingen des levens nadenken zijn onder andere de openingszinnen “If you tell me to jump then I’ll die” en “I saw a friend that I once knew at a funeral”, of het inkrimp waardige “Just put down those scissors baby.”
Dit komt over als een façade, of in ieder geval niet gemeend. Het is het creëren van een stemming op een gekunstelde manier, wat een goede band niet nodig heeft. De band meet zichzelf een image aan, eentje van diepzinnigheid en als zijnde troubled, maar weet dit niet te leveren. Als de band inderdaad zoveel aan het hoofd heeft komt dat in ieder geval niet gemeend over, en het overbrengen daar gaat het om.
Het album doet dus gekunsteld aan, gebouwd op stereotyperingen en geforceerde ingrepen. De band neemt een formule, de door de Joy Division revival ingegeven interpretatie van post-punk, en kneedt het album zodanig dat je eigenlijk precies krijgt wat het stereotype ingeeft. Maar zoals altijd heeft het dan meer weg van een farce dan dat het daadwerkelijk een hart heeft. Diepzinnige onderwerpen, iets waar White Lies zich graag over uit, hebben de neiging snel cliché aan te doen. Zeker als je zo direct alles verwoordt als White Lies doet. Wat je nog wel kan zeggen is dat sommige nummers zich als aanklacht bedienen tegen de oorlog in Irak. Verder is het te cliché, te geforceerd, te direct, en voegt het weinig toe. Dat het okay pop-nummers zijn is enigszins reddend, het probleem is dat het veelal teniet wordt gedaan doordat de band zich opwerpt als een jongen met serieuze problemen die nadenkt over serieuze zaken. Dat overbrengen lukt de band echter niet, maar zoals wel vaker bij nabootsing van het stereotype is het wel gemakkelijk en massaal te consumeren. In dat opzichte heeft het, om het noemen van weltschmerz en Sylvia Plath teniet te doen, wel wat weg van een hamburger.
Het nieuwe, derde album van de band Art Brut zal op 20 april in de winkels liggen. Dit album zal Art Brut vs. Satan heten. De band, met als frontman Eddie Argos, zal het album inleiden door op 6 april met een single te komen. Deze single zal ‘Alcoholic Unanimous’ heten. Het album is geproduceerd door Frank Black, bekend van de band The Pixies.
Art Brut bracht hun debuutalbum, Bang Bang Rock ’n Roll, uit zover terug als 2005. Twee jaar daarna kwam de band met de opvolger, It’s a Bit Complicated. Dit krijgt nu dus een vervolg met dit album. Het album zal dus eind april uitkomen, wat betekent dat je het kan luisteren voordat je beslist of je naar het concert gaat ja of nee. Dat concert zal worden gegeven op 9 mei in de Melkweg.
Vanwege het fenomeen Record Store Day, een dag ten behoeve van de independent platenwinkels, hebben Sonic Youth en Beck de handen in elkaar geslagen. Op plaatsen die meedoen aan de Record Story Day zal een 7 inch verschijnen met daarop een cover gedaan door Beck van Sonic Youth, en vice versa. Sonic Youth zal ‘Pay No Mind’ doen van het album Mellow Gold, Beck zal het nummer ‘Green Light’ spleen. Dit zal uitkomen dus op Record Store Day, wat dit jaar op 19 april valt. In Nederland zal het niet gemakkelijk zijn om daar aan te komen, maar mocht je een plan willen bedenken dan kan je op de site van het label Matador meer informatie vinden over deze dag.
Het label Rough Trade heeft zich verrijkt met de Mystery Jets. Het voormalig label van The Smiths is erg blij met deze aanwinst (je kan ook niets anders zeggen natuurlijk), maar vooral co-oprichter Geoff Travis leek in zijn nopjes. The Mystery Jets are in my opinion the best British group since the Libertines and I have been wanting to work with them for a very long time, so I am delighted they have chosen to join the roster." Right, geen gebrek aan vertrouwen in de band dan, die vorig jaar met het album Twenty-One kwamen.
Het label is sowieso goed bezig de afgelopen dagen, want het bond ook Micachu aan zich. Micachu & The Shapes tekende afgelopen woensdag bij het label. Als gezegd, het label is het voormalige label van The Smiths, die toentertijd ook interesse hadden van enkele majors. Je kan je afvragen of de band toen voor Rough Trade koos onder andere om hun ideologieën kracht bij te zetten. Niet alleen is Rough Trade een independent, maar tevens is het “slang” voor ietwat donkerdere seksuele acties in de homoseksuele wereld. Ook ging het gerucht dat Sal Mineo, co-star van de door Morrissey bejubelde James Dean in Rebel Without a Cause, neer was gestoken vanwege “rough trade”, maar dit is nooit bevestigd. Voor de Mystery Jets zal dit allemaal weinig uitmaken, de heren zaten zonder label nadat ze in december gedropt waren door 679.
De heren van Soulwax, de broertjes DeWaele, gaan weer flink van zich doen laten horen in de gedaante van 2ManyDJs. De Belgische heren hebben meerdere personae, en via deze zullen ze niet alleen enkele shows gaan doen in Engeland, maar tevens een nieuw album uitbrengen. Dit zal een mix album worden. Er is nog niets bekend over de tracklist, maar als het goed is zal het album dit jaar uitkomen.
Het zal niet geheel zo zijn als de mix die ze hadden voorbereid voor de BBC 1 show van Rob Da Bank. Getiteld Introversy, de mix bestond uit 420 intro’s van nummers. Naast natuurlijk David Bowie, The Smiths, Jimi Hendrix, en andere grootheden waren er ook enkele nieuwere nummers op te vinden. Dit wordt nu uitgezonden op de BBC radio, en zal naar alle waarschijnlijkheid later terug te horen zijn hier: http://www.bbc.co.uk/radio1/robdabank/
Het tweede album van The Juan MacLean zal op 14 april uitkomen in de VS. Het album, dat The Future Will Come zal heten, is de opvolger van debuutalbum Less Than Human. Dat album kwam ongeveer vier jaar geleden uit. Het zal uitgebracht worden op het label van James Murphy, zanger van LCD Soundsystem. Een lid van LCD Soundsystem, Nancy Whang, heeft meegewerkt aan het album van The Juan MacLean. Niet alleen Whang uit de DFA (het label) stal werkte mee aan het album, ook de twee heren van DFA band Holy Ghost hielpen een handje.
Al deze medewerking is niet zo verwonderlijk, want het is één grote familie daar. Zo DJde MacLean op veel DFA avonden. Sowieso heeft John MacLean in die vier jaar niet stil gezeten, want hij heeft veel remixes op zijn naam staan. Eén daarvan zul je kunnen horen in de aankomende februari mixtape. Overigens is !!! drummer Jerry Fuchs ook op het album te horen.
De Deense band Mew is klaar met het opnemen van hun nieuwe album. Dit vertelde de band tegenover het Amerikaanse Spin magazine, dat meteen een twee nummerig voorproefje kreeg van het nieuwe album. Dit album werd opgenomen en gemixt in New York door de Scandinaviërs, en zal de opvolger worden van het in 2005 uitgebrachte And The Glass Handed Kites. De band bestaat al sinds 1995, en maakt een soort van experimentele alt rock.
