Nieuw The Rakes Album In Aantocht

De Londonse band The Rakes zal komend voorjaar met een nieuw album komen. De band is momenteel met Chris Zane in Berlijn om het album af te ronden. Volgens frontman Donohoe omdat de Londense scene totaal niet inspirerend is. "The London music scene is so dull right now - it's like wading through a swamp of shit," zei Donohoe. Het album heeft nog geen titel.

The Rakes stormde de scene op met het debuutalbum Capture/Release in 2005. De arty punk van de heren sloeg aan met heerlijke nummers als 'Strasbourg', 'Retreat', en '22 Grand Job'. Vorig jaar kwamen ze met het album Ten New Messages, wat minder werd ontvangen, ondanks het nog wel catchy nummer 'We Danced Together'. De hoop is echter toch dat het nieuwe album beter zal zijn en beter ontvangen zal worden, want de kwaliteit en spirit was toch minder aanwezig.

London Calling On Tour

London Calling vertrekt uit Amsterdam. Of nou ja, een week na het echte festival dat gewoon in Paradiso nog is. Daarna zal London Calling neerstrijken in Watt en Tivoli, oftewel respectievelijk Rotterdam en Utrecht. De London Calling tour zal gedaan worden met vier bands, waaronder Late of the Pier! Die afgelopen London Calling in Paradiso stonden, komende London Calling in Paradiso zullen staan, en in de tussentijd stonden ze ook nog op de Valkhof Affaire in Nijmegen en op Lowlands. No overload then, right fellows?

Er zullen dus nog drie andere bands worden toegevoegd aan de mini line-up. De Tivoli show zal ’s avonds zijn en 15 euro kosten, de Watt show zal op een zondagmiddag plaatsvinden en 14 euro kosten.

De vraag is, hoeveel London Calling kan een land aan? Je hebt de warm-up dagen, je hebt het echte festival, en nu dus ook de twee on tour dagen. En weer met Late of the Pier. Wij twijfelen aan het vernieuwende effect hiervan. Dat er veel leuke, jonge bands komen kan alleen maar worden toegejuicht. Late of the Pier echter komt al erg vaak, maar I guess dat de eerste on tour een naam moet hebben. Maar deze zes dagen London Calling valt in een tijdsbestek van twee weken, wat toch wel een overload is.

Daarbij ben ik meer fan van de manier waarop Los Campesinos! het doet, gewoon een tour doen voor 12 euro met twee nieuwe bandjes die Europa nog niet gezien heeft. Het originele festival van London Calling zal ongetwijfeld weer een feest worden though, met o.a. Bombay Bicycle Club (interview dit issue), FrYars, Esser, en nog veel meer.

Dirty Pretty Things Stopt Ermee

De band Dirty Pretty Things stopt ermee. De band bestaande uit Carl Barat, Didz Hammond, Gary Powell, en Anthony Rossomando heeft dit onlangs aangegeven. "It is with some sadness we announce the farewell of the Dirty Pretty Things," verklaren ze in een statement. "It's been a glorious three years which we all would gladly live out again, but it is time for us to try new things." De band voegt daar nog aan toe dat het volgende project in ieder geval niet The Libertines zullen zijn, de voormalige band van Barat en Powell.

Echt geheel als een surprise komt dit nieuws niet. Het laatste album, het dit jaar uitgebrachte Romance At Short Notice was totaal geen goed album, en kreeg van IKRS ook een onvoldoende. De band presteerde al enige tijd onder niveau en verloor langzaam de goede wil van de pers. Naar verluid zal de huidige tour nog wel worden afgemaakt, waaronder in de oude zaal van de Melkweg voor 15 euro. Dit concert zal plaats vinden op 22 november, hoewel het natuurlijk aan te raden is in ieder geval een oogje in het zeil te houden voor een mogelijk afzegging. Zeggen de heren niet af, dan zal dit naar alle waarschijnlijkheid de laatste keer zijn dat je de band kan zien. Kon de band je bekoren dan kan dit zomaar een mooi afscheidsfeestje worden.

Kaiser Chiefs Album Lekt

Het nieuwe album van de Kaiser Chiefs, Off With Their Heads, is gelekt. Het album volgt het vorig jaar uitgekomen Yours Truly, Angry Mob op. Hoewel dat album hun nog meer radio play en nog grotere venues gaf met bijvoorbeeld de hit ‘Ruby’ was er toch een vibe van lichte teleurstelling over het album. Waar de springerige, tongue-in-cheek nummers op het debuutalbum nog fris en grappig waren was dat met het tweede album wel een beetje voorbij. Hoewel ze bij festivals de menigte nog wel wisten te temmen met hun energieke performance.

Nu is het derde album dus gelekt. Het album zal op 20 oktober uitkomen op Universal. Een major, uiteraard. Mark Ronson heeft het album geproduceerd. Het album zal voorafgegaan worden door de single ‘Never Miss A Beat’. Dat nummer is live al getest zo vroeg als vorig jaar.

Track listing:

"Spanish Metal" - 2:56
“Never Miss A Beat" - 3:05
"Like It Too Much" - 3:21
"You Want History" - 4:33
"Can't Say What I Mean" - 2:12
"Good Days Bad Days" - 5:54
"Tomato in the Rain" - 3:14
"Half the Truth" - 3:42
"Always Happens Like That" - 1:54
"Addicted To Drugs" - 4:20
"Remember You're a Girl" - 7:32

Los Campesinos! Geeft Meer Details Over Shrdyrface Tour

De goede dames en heren van Los Campesinos! hebben meer details bekend gemaakt over hun aankomende Shrdyrface tour met No Age en Times New Viking. Tijdens de gigs zullen een aantal goodies verkrijgbaar zijn. Een zeer gelimiteerde 7 inch met exclusieve tracks van deze drie bands, bijvoorbeeld. Hierop staan de nummers ‘Death To Los Campesinos (Death To Napoleon III remix) van Los Campesinos!, ‘Revolving Credit For Kitty’ van No Age, en ‘Anything Could Happen’ van Times New Viking.

Er zullen ook limited edition tour posters en t-shirts verkrijgbaar zijn, en ze gaan een zondag uittrekken voor verschillende in-store gigs. Wellicht wat makkelijker te verkrijgen voor ons is het sampler album met daarop vijftien nummers, vijf elk van de labels Wichitia, Matador, en Sub Pop. De track list voor dat album is als volgt, met dus onder andere tracks van Sky Larkin en Lovvers, waarmee Los Campesinos! later dit jaar een concert zal geven in Nederland:

1. Miserabilia / Los Campesinos!

2. Call & Respond / Times New Viking

3. Eraser / No Age

4. Molten / Sky Larkin

5. Bruno's Torso / Death Vessel

6. No Epiphany / Fucked Up

7. Bare Feet on Wet Griptape / Chad VanGaalen

8. See/Saw / Jay Reatard

9. Human Hair / Lovvers

10. The Birthday Wars / Oxford Collapse

11. Bats Over The Pacific Ocean / Jaguar Love

12. Knifeman / The Bronx

13. Furr / Blitzen Trapper

14. The Year In Review / Her Space Holiday

15. Snow Leopard / Shearwater

Let's Wrestle Maakt Cover Album

De Jongens van Let’s Wrestle hebben in de catalogus van hun label, Stolen Recordings, gekeken om vervolgens van een aantal nummers covers te maken. Dit lot werd ondermeer ondergaan door nummers van Pete and the Pirates, Screaming Tea Party, en Tap Tap. Het cover album was in een whopping twee dagen gemaakt. Eén dag opnemen, één dag alle cdtjes gereed maken. Elke cd is ook uniek en hand made.

Om zo’n coveralbum te bemachtigen zal er van Nederlanders enige inventiviteit worden gevraagd. De band neemt de cd’s mee op hun upcoming tour met Bromheads Jacket en Fucked Up alsmede hun eigen headline gigs. Voor zover ik weet vallen daar gigs op het Europese vasteland onder.

TV on the Radio Muzikaal en Tekstueel Sterk

Album Recensie- Dear Science van TV on the Radio

TV on the Radio heeft al gestaag een aardige fanbase opgebouwd. Met hun eerste album op het label Interscope, Return To Cookie Mountain, kregen ze veel goede pers. Dat was in 2006, en nu twee jaar later komt de band met Dear Science op hetzelfde label. De band was opgericht door Tunde Adebimpe en David Andrew Sitek, die samen Ok Calculator uitbrachten. Vervolgens kwam er niet alleen een label (Touch and Go Records) maar ook meerdere bandleden. Nu bestaat de band uit vijf mensen, naast de twee oprichters namelijk ook nog Kyp Malone, Jaleel Bunton, en Gerard Smith. Die vijf moesten er dus voor zorgen dat dit album een waardige opvolger zou worden van Return To Cookie Mountain.

Het album doet heel funky aan, vooral de wat snellere nummers zorgen voor een lekkere funk, vaak ondersteund door handgeklap of backing vocals die lijntjes zingen die eigenlijk gewoon dienst doen als een instrument lijntje. Eigenlijk hoef je qua muzikale opzet al niet verder te kijken dan het eerste nummer, ‘Halfway Home’. Het begint eigenlijk met een pa-pa-pa-papa-pa-pa-pa over drums en een gitaarmuur. De drums en geluidsmuur blijven, de backing vocals verdwijnen als het eerste vers wordt gezongen. In het tweede vers komt er naast de instrumenten handgeklap bij. In de derde verse krijgt het instrumentaal lichtelijk net wat meer snelheid, en als we aankomen bij de vierde komt het backing vocals lijntje weer terug. Vervolgens komt er een refrein met een hogere leidende stem en wordt er langzamer gezongen. De opbouw van de nummers is gewoon zeer sterk verzorgd.

Dat geldt niet alleen voor de snellere nummers, maar ook voor bijvoorbeeld het tweede nummer op het album, die misschien wel één van de beste is, namelijk ‘Crying’. Andere bands kunnen hier nog een puntje aan zuigen, want wie denkt dat een rustig nummer automatisch instrumentaal kaal en oninteressant moet zijn wordt hier gigantisch op zijn nummer gezet. Instrumentaal gebeurt er altijd wel wat, en de stem past perfect bij dit nummer. Dit houdt de band instrumentaal het gehele album vol. Zo is het funky ritme van ‘Golden Age’ heel catchy, en is het refrein met het achtergrondgezang en de meezingbare teksten zeer fijn om te horen. Daarop volgend krijg je ‘Family Tree’, met aan het einde de aanzwellende drums die het nummer sfeer geven. Bij het nummer ‘Shout Me Out’ krijg je aan het einde, tussen de laatste zinnen en een herhaling van het refrein, een enorme instrumentale kick. ‘DLZ’, wat daarna komt, heeft vanaf het begin al een dramatisch klinkende trommel met een Afrikaanse vibe. Muzikaal gezien is het variërend zowel in de nummers zelf als over het gehele album gezien. Er gebeurt altijd wel iets op de achtergrond, en soms stuurt het op de voorgrond.

Maar we moeten het niet alleen over de muziek hebben, hoewel dat toch hetgeen is wat je waarschijnlijk als eerste zal opvallen. De teksten, daarentegen, zijn ook van hoog niveau. Het is iets wat ze in Amerika steeds beter onder de knie lijken te krijgen en in Engeland steeds minder. In de nummers probeert TV on the Radio ook echt wat te vertellen, en de thema’s van onderdrukking en het doen as you’re told zijn zeer aanwezig. Er klinkt ook een onvrede door het album, en je kan waarschijnlijk een zaak maken voor onvrede met het huidige regime alsmede religie en hoe daar mee wordt omgesprongen. Sowieso zijn er in de teksten veel verwijzingen naar de bijbel te vinden. Denk aan de regels “And Mary and David smoke dung in the trenches/while Zion’s behavior never gets mentioned”, of de alinea in ‘Red Dress’: “Go ahead put your red dress on/Days of white robes have come and gone/come and gone/oh you rivers/oh you waters run/come bear witness/to the whore of Babylon!”

Echter observeren ze ook en geven ze ook commentaar op de society in het algemeen, zoals op ‘Dancing Choose’. Dat is afzonderlijk een goed nummer, en zal met zijn energie en het handgeklap waarschijnlijk ook prima passen in de live set. Daarentegen, op het album voelt het enigszins misplaatst. Het nummer is als derde gepositioneerd, maar waar de rest van het album een aardige flow herbergt, onderbreekt ‘Dancing Choose’ deze flow omdat het gewoon een heel ander nummer is. Soms maak je een goed nummer en past het niet op het album, in welk geval het misschien verstandiger was geweest het er gewoon uit te laten.

Dat voorkomt echter niet dat dit album absoluut een hoogstandje is. Muzikaal zit het geweldig in elkaar met veel lagen en interessante instrumentatie. Je hebt hele funky, wat meer up-tempo nummers maar ook hele rustige nummers waarbij de band minstens, als niet meer, zo interessant is muzikaal gezien. De teksten zijn ook geweldig, en de band heeft wat te zeggen en weet dat samen te smelten met de instrumenten zonder dat er iets verloren gaat. Zowel muzikaal als tekstueel gezien zit er diepgang in het album waardoor je nieuwe dingen zult blijven ontdekken en mooi zult gaan vinden. Misschien wel één van de beste albums van dit jaar.

90/100