Blur maakt concert in Hyde Park bekend

Je zal maar in Londen wonen en fan zijn van Blur. De band bevestigde niet alleen de reunie, maar kondigde en passant een concert aan in Hyde Park. Wat dus betekent dat het een mega concert zal worden, maar dan krijg je ook wel de originele line-up te zien, dus inclusief Graham Coxon. Het concert zal plaatsvinden op 3 juli, wat dus nog een goede zes maanden weg is. De voorverkoop begint aankomende vrijdag.

Albarn maakte gelijk bekend dat er nog meerdere shows zullen volgen. "We'll do something in London because that seems sensible," zei Albarn, "but we're also playing in other parts of the country working up to there." Albarn zei verder nog het volgende: "It just felt it was right again. It somehow feels like there's something for us to do again, we're not completely useless or pointless, we've got a reason to exist." Of Blur nog verder door Europa zal touren is op het moment nog niet bekend.

Fact Magazine maakt top 20

Fact Magazine heeft een top 20 lijstje gemaakt, en je kan ze niet beschuldigen van het napraten van mensen. De verrassende nummer één is Gang Gang Dance met hun Saint Dymphna. Een album waar ook wij onze goedkeuring aan verlenen, hoewel het bij ons net niet meer in onze top 10 paste. Helaas hadden wij ten tijde van de release ook geen tijd voor de recensie, maar het is zeker een album dat het luisteren waard is en waarvan wij blij zijn dat het ergens als nummer één is opgedoken zodat we er toch wat aandacht aan kunnen besteden. Gang Gang Dance zal volgend jaar al met de opvolger van dit album komen.

Fact Magazine heeft nog wel meer verrassingen in de lijst staan. De bekendste namen zijn No Age op twee, Portishead op vier, Late of the Pier op vijf, en verrassend genoeg ook MGMT op zeven. Deerhunter staat op de negende plaats. Er staan ook een aantal albums in die hier nog gedraaid moeten worden, maar dat is het mooie van lijstjes, en zeker lijstjes die niet alleen de alom bekende namen hebben. Zo kan je nog eens wat nieuwe bands leren kennen.

De top 20 van Fact Magazine:

01 Gang Gang Dance, Saint Dymphna

02 No Age, Nouns

03 Zomby, Where Were U in ’92?

04 Portishead, Third

05 Late of the Pier, Fantasy Black Channel

06 Jay Reatard, Matador Singles ’08

07 MGMT, Oracular Spectacular

08 Thomas Brinkmann, When Horses Die

09 Deerhunter, Microcastle

10 Flying Lotus, Los Angeles

11 High Places

12 Hercules and Love Affair

13 Ponytail, Ice Cream Social

14 2563, Aerial

15 Vampire Weekend

16 The Bug, London Zoo

17 Kelley Polar, I Need You to Hold on While the Sky Is Falling

18 Claro Intelecto, Metanarrative

19 Hush Arbors

20 M83, Saturdays = Youth

The Whip Interview (Winterissue)

The Whip heeft in de loop der jaren een vermaarde live-reputatie opgebouwd. Zo stonden ze laatst nog in New York om op te treden met onder andere Soulwax. Niet voor niets, want de band uit Manchester maakt infectueuze electro-punk om op te dansen. Perfect dus voor tijdens Joost van Bellens Rauw op 5 december, waar ze zullen optreden en ongetwijfeld de nodige lichamen in beweging zullen krijgen. Ik praatte met zanger Bruce over live shows, Soulwax, teksten, en het nieuwe album dat volgend jaar zal verschijnen. (Dit interview stond in het winterissue van het blad)

IKRS: Ik zag dat jullie morgen (ten tijde van het interview) een hometown gig in Manchester hebben. Dat moet nog steeds speciaal zijn.

Bruce: Ja, het is zeker heel leuk. We reizen zoveel en kunnen niet zo vaak thuis zijn, dus het is heel leuk om al onze vrienden daar te zien en om een feestje met ze te bouwen. En The Warehouse Project is een hele goede club ook.

IKRS: Is het een speciale avond dan, The Warehouse Project?

Bruce: Ja, ja, het is echt heel goed. Ze doen het nu al een paar jaar en dit wordt de derde keer dat we er spelen, dus het belooft heel leuk te worden; we kijken er naar uit.

IKRS: Ah cool. Na morgen hebben jullie een tijdje minder gigs, hoe ziet een reguliere dag er dan uit?

Bruce: Om eerlijk te zijn blijven we erg druk. Ik bedoel, zoals vandaag, we hebben niet een concert waar we moeten spelen, maar we zijn nu in mijn huis nieuwe nummers aan het opnemen en om het nieuwe album bij elkaar te krijgen. We hebben een paar nummers klaar en van dat punt werken we verder, en dat doen we eigenlijk totdat we volgend jaar een nieuw album uit kunnen brengen.

IKRS: Ik heb gelezen dat jullie volgend jaar rond dezelfde tijd als het vorige album een nieuw album willen uitbrengen. Dus jullie zitten nog op koers?

Bruce: Ja, ja, hopelijk wel ja. We zijn nu bezig met de nummers bij elkaar te krijgen en als ze goed zijn gaan we ze spelen in de aankomende tour, die we doen in november en december. We gaan gewoon wat van de nieuwe nummers live spelen en dan polsen we de reactie van het publiek. Meestal kan je vrij makkelijk zien of een nummer werkt of niet door de reactie van het publiek. Maar het klinkt goed en we zijn optimistisch.

IKRS: Ik heb gelezen dat jullie het ook fijn vinden om te schrijven terwijl jullie touren, omdat jullie dan via dj’s nieuwe ideeën krijgen, en spelen jullie ook nummers die nog niet helemaal klaar zijn om ze live bij te schaven?

Bruce: Ja, de nummers die we nu hebben die zijn ook nog niet helemaal klaar, maar we gaan ze gewoon uitproberen in een live setting. We houden ervan om het af en toe allemaal een beetje te veranderen, en soms spelen we ook remixes die we hebben gedaan van nummers van andere artiesten. Gewoon het uitproberen van nieuwe en andere dingen, eigenlijk.

IKRS: Dat is iets anders waar jullie mee bezig zijn, het maken van remixes. Staan er remixes op het programma, of hebben jullie er recentelijk nog een paar gedaan?

Bruce: Nee, we hebben er wel heel veel gedaan. De laatste die we hebben gedaan waren voor The Music en Hadouken, maar de laatste tijd hebben we ons meer geconcentreerd op het maken van onze eigen muziek. Maar zodra we het album afhebben, dan gaan we zeker kijken of we nog wat meer remixes kunnen doen. Het is leuk om een beetje te rommelen met wat andere mensen hebben gemaakt.

IKRS: Wat is volgens jou de sleutel tot een goede remix?

Bruce: Je probeert het gewoon een beetje te bekijken van een meer dansvloer-georiënteerde benadering. Je probeert gewoon die hook te vinden, dat kleine moment dat mensen raakt, en dan geef je dat een boost, dat is de beste manier om het te doen eigenlijk.

IKRS: Wat vind je een echt goede remix, eentje met die hook en die mensen op de dansvloer krijgt?

Bruce: Ik vind de remix van Soulwax die ze hebben gedaan voor Justice echt heel goed.

IKRS: Jullie gaan met Soulwax spelen in New York om jullie tour af te trappen zag ik.

Bruce: Ja, in New York, dat wordt echt briljant, yeah. Op Irving Plaza en zo. Dat wordt echt een hele leuke nacht. Volgens mij hebben we ook nog een paar gigs later dit jaar met hen. We zijn echt heel blij daarmee, want ik kijk echt tegen ze op, ik vind wat ze doen echt geweldig.

IKRS: Soulwax heeft iets van drie verschillende identiteiten, met de echte band Soulwax, 2manyDJs, en nog eentje meer volgens mij. Luister je naar alles?

Bruce: Ja, ik vind bijvoorbeeld het Night Versions-album dat ze hebben gedaan geweldig. En de remixes. Toen wij net begonnen met het luisteren naar veel dans muziek, was één van de remixes die zij hadden gedaan voor Felix Da Housecats ‘Rocket Ride’, en ik herinner me dat ik dat hoorde en dat ik op dat moment ook de live versie hoorde met de elektronische muziek en het leek gewoon een geweldige manier van het mixen van iets. Want wanneer je een remix doet, moet je proberen echt in de energie te klimmen van het nummer en dan moet je proberen de elektronische sound en het dansaspect met elkaar te combineren. Toen we die remix hoorden, dachten we echt van: “wow man, dat is een geweldige manier om het te doen.” Dus we vinden hen echt goed. En toen probeerde Soulwax het ook op hun eigen album te doen zoiets, en, ik bedoel, ze kijken echt vooruit en in de toekomst en het is heel inspirerend wat ze doen.

IKRS: Na New York gaan jullie een Europese tour doen. Ik las dat jullie het leuk vinden tussen DJ-sets te spelen of zelf erna een DJ-set te doen. Is dat iets wat gepland staat voor de komende tour, of is dat moeilijker te regelen als je headlinet?

Bruce: Ik denk dat het wat moeilijker is. We doen nu veel gigs van onszelf, en gigs in venues en niet echt meer in clubs. Volgens mij zal er wel eentje met Justice zijn ergens, en met wat dj’s. Maar we brengen onze eigen dj’s mee voor elk concert, in ieder geval in Engeland, ik weet het niet zeker voor Europa. We hebben verschillende vrienden in verschillende steden die dj’en tussen de bands door, beetje lokale bands waarmee we zullen touren.

IKRS: Ik hoop dat het in Europa ook lukt!

Bruce: Nou ja, we hebben nog niet zoveel vrienden in Europa.

IKRS: Soulwax komt uit België, neem hen gewoon mee!

Bruce: [lacht] Ja, dat zou wel gaaf zijn.

IKRS: Jullie hebben gewerkt met het Franse label Kitsuné in het verleden. Wat is hun reputatie, en hoe belangrijk is de compilatie album die ze uitbrengen en waarop jullie tweemaal hebben gestaan?

Bruce: Ze zijn echt heel aardig. En het is echt heel goed voor ons om met ze te werken. Ze namen contact op met ons via MySpace en zeiden dat ze met ons wilden werken. En zo begon het. En ze brachten onze single uit en deden een compilatie, dus het was goed voor ons. Zeker in Europa en Japan zijn ze erg bekend, en op zo’n compilatie staan werkt echt heel goed in die gebieden. En ze hebben een paar keer als DJ opgetreden bij gigs en ze zijn echt heel aardig. En ze kleden zich onwijs goed, ze hebben ook een modelabel.

IKRS: Echt? Dat wist ik niet eens.

Bruce: Ja, ze begonnen als een modelabel, en daarna kwam de muziek en zo erbij. Ze kleden zich echt heel goed.

IKRS: Daar ooit de vruchten van mogen plukken?

Bruce: Oh nee, alleen de albums. Ik zou graag kleren van ze krijgen, ze kleden zich heel chic, maar helaas, alleen de muziek wordt verzorgd.

IKRS: Je zei eerder dat jullie al wat nieuwe nummers hebben. Wat is het verschil met de nummers van het vorige album?

Bruce: Ik denk dat ze wat meer dansbaar klinken. We zijn op het moment aan het werk ermee. [iemand zet muziek op, Bruce lacht] . We zijn er nu mee bezig. Zo klinkt het dus.

IKRS: Dus het is meer met het oog op de dansvloer gemaakt?

Bruce: Ja, een beetje wel ja, maar er zitten nog wel echte nummers in. We zorgen wel echt dat er nog een echt nummer in zit en dat het niet alleen een beat is. We willen daarvoor zorgen zodat je het ook thuis kan beluisteren en ervan genieten, en niet alleen in een club. Zo kan je ernaar luisteren op verschillende plaatsen en het werkt nog steeds.

IKRS: Hoe belangrijk zijn teksten in muziek als die van jullie?

Bruce: Ja, heel belangrijk. Ik bedoel, we proberen zoveel tekst erin te krijgen als mogelijk, maar soms met heel veel tekst klinkt het een beetje verwarrend, dus moeten we, om de vibe te houden, er weleens dingen uitknippen. Bijvoorbeeld ‘Trash’ was eerst een nummer met veel coupletten en had een best diepe tekst. Maar het nummer klonk niet zo krachtig als dat het kon klinken en ook niet zo dansbaar, dus hebben we de loop genomen van “I want to be trash”, en dat is het enige wat we gehouden hebben. Maar in het begin was het gewoon een lang, saai nummer. Dus moesten we er een beetje in knippen. Dus ja, ons album heeft veel kritiek te verduren gehad omdat we er veel teksten uit hebben geknipt, maar uiteindelijk is dat allemaal om het nummer zelf beter te laten klinken.

IKRS: Want ik zou zeggen dat, om het meer dansbaar te maken, dat je net dat beetje meer repetitie nodig hebt dan in andere genres.

Bruce: Ja, en soms bekritiseren mensen die repetitie, maar die mensen begrijpen duidelijk niet wat we aan het doen zijn. En dat is dansbare muziek maken. Het is een dun koord om op te lopen, en we zitten tussen twee verschillende dingen in, dus soms worden mensen daardoor boos, maar we zijn blij met wat we doen.

IKRS: Ik heb gelezen dat jij naar de filmacademie bent geweest, en veel mensen die ik interview hebben een kunstzinnige achtergrond. Denk je dat de kunsten allemaal verbonden zijn?

Bruce: Ik denk dat het allemaal creatief bezig zijn is, het maken van muziek en film bijvoorbeeld. Ik houd er gewoon van om kunst te maken, en ze zijn zeker met elkaar verbonden.

IKRS: Gebruik je wat je geleerd hebt op de filmacademie ook voor, bijvoorbeeld, je clips of het decor?

Bruce: Nee, nee, dat zouden we moeten doen, we zouden daarin meer betrokken moeten zijn. We hebben dat tot nu toe een beetje aan andere mensen overgelaten, de video’s en dat soort dingen, maar dat is zeker iets waar we in de toekomst wat mee willen doen op een bepaald moment.

IKRS: Zo te horen ben je nu ook al een druk genoeg man.

Bruce: Ja, ja, dat bedoel ik. We hebben nog niet echt de tijd gehad.

IKRS: Is er nog iets wat je tegen je Nederlandse fans wil zeggen?

Bruce: Ja, gewoon dat we ernaar uit kijken om naar Nederland te komen en er een feestje van te maken in december. We hebben zin om er een leuke tijd van te maken, een feestje te bouwen.

IKRS: Klinkt goed, dan zie ik jullie in december!

Bruce: Cheers mate, hoop dat je “hoi” zegt, heel erg bedankt.

IKRS: Okay, succes met het opnemen.

Bruce: Dank je, doei doei.

Morrissey toont album art

Morrissey, voormalig frontman van The Smiths, begint zijn volgende release klaar te stomen. Het album zal begin 2009 verschijnen en zal Years of Refusal heten. Het wordt de opvolger van het in 2006 uitgekomen Ringleader of the Tormentors. Op de cover staat Morrissey met een baby. De baby heeft een tatoeage van wat lijkt een vlinder op het hoofdje, terwijl de arm waarop Morrissey het kindje draagt een rups tatoeage lijkt te hebben. De precieze datum van de release is vooralsnog 16 februari. Een week daarvoor zal het nummer ‘I’m Throwing My Arms Around Paris’ als single verschijnen.

De track list zoals op het moment bekend:
1. "That's How People Grow Up"

2. "I'm Throwing My Arms Around Paris"

3. "Sorry Doesn't Help"

4. "When Last I Spoke To Carol"

5. "Mama Lay Softly On The Riverbed"

6. "I'm OK By Myself"

7. "Something Is Squeezing My Skull"

8. "Black Cloud"

9. "You Were Good In Your Time"

10. "I'm Looking Forward To Going Back"

11. "I Was Bully, Do Not Forget Me"

12. "One Day Goodbye Will Be Farewell"

Wolf Parade groeit naar vorm

Wolf Parade- live in Paradiso op 2 dec

Drie jaar terug kwam de Canadese band Wolf Parade met hun debuutalbum Apologies to the Queen Mary. Dit jaar kwamen ze met de opvolger, At Mount Zoomer, een album dat door IKRS geprezen werd. En niet alleen hier, maar ook internationaal staat de band goed aangeschreven. De hoofdschrijvers van de band zijn Dan Boeckner en Spencer Krug, die respectievelijk ook nog in de bands Handsome Furs en Sunset Rubdown zitten. Die eerste heeft al aangekondigd volgend jaar met een album te komen, maar de twee heren stonden toch samen in Paradiso voor een concert met hun gezamenlijke band Wolf Parade. Wel zonder Hadji Bakara, die afwezig was.

Dus met vier man moest de band het zien te rooien. Paradiso vond het wijs om de band later te laten beginnen omdat boven nog een akoestisch concert bezig was. Nu zullen de heren ongetwijfeld popelen om weer in Paradiso te spelen, ze doen bij Paradiso klaarblijkelijk niet aan klantenbinding. Als de band dan toch begint, begint het met een valse start. Er is niets van beide vocalen te horen, waardoor de eerste vier nummers toch enigszins de nodige kracht missen. De teksten zijn toch een redelijk onderdeel van de nummers, en als er niets te horen valt in dat departement dan is dat toch een minpunt.

Vanaf ‘Language City’ lijkt het geluid beter te worden, of de vocalen worden in ieder geval beter hoorbaar. Dit doet de sound goed, en ook de band op de één of andere manier. De band begint er steeds meer zin in te krijgen, en de gezichten worden steeds vaker versierd met een glimlach. Ook wel terecht, want de band speelt fijne versies van het eerder genoemde nummer en van ‘An Animal in Your Care’ en ‘California Dreamer’. Toevalligerwijs allemaal nummers van Spencer Krug.

Hoewel, geheel toevallig was dat niet. Hoewel Boeckner goed gitaar staat te spelen, mist zijn stem toch de nodige power. Instrumentaal is er weinig op hem, of de band in het algemeen wat dat betreft, aan te merken, maar vocaal gezien lijkt hij niet één van zijn beste avonden te hebben. Krug maakt wat dat betreft meer indruk. Zeker als hij voorover zijn keyboard leunt en met zijn donkere ogen priemend de zaal in kijkt. “And I think I might have heard you on the radio, but the radio waves are like snow,” zingt hij met steeds meer overtuiging. De band eindigt de reguliere set met ‘Kissing the Beehive’ waar het instrumentaal op losgaat en wat een passend einde is. De band komt voor de encore terug, en speelt onder andere een sterke versie van ‘I’ll Believe in Anything’, waarin Krug vol overtuiging sneert: “Nobody knows you and, nobody gives a damn either way.”

Naarmate het concert vordert, groeit de vorm en het spelplezier van de band. Helaas blijft de sound achterwege en is de stem van Boeckner niet optimaal. Instrumentaal wordt dat wel weer goedgemaakt, met een beetje hulp van Krug. Toch zal het album langer beklijven dan dit concert zal doen, niet omdat het slecht was, maar omdat er toch beter was verwacht, en omdat de band ook ongetwijfeld beter kan. Een valse start en één man minder zorgt toch voor een onoverkomelijke achterstand. De band is goed, het live optreden fair enough.

Aaron en Bryce Dessner van The National overzien compilatie album voor Wereld Aids Dag

Gisteren, de 1ste van december, is het Wereld Aids Dag, en om dat kracht bij te zetten heeft 4AD kenbaar gemaakt een compilatiealbum uit te brengen in februari. Deze zal Dark Was the Night heten, en de opbrengsten zullen gaan naar de Red Hot Organization, een organisatie die probeert het aids probleem onder de attentie van mensen te krijgen en er ook geld voor in te zamelen. Red Hot is opgezet omdat de mensen daar van mening zijn dat ook al is er nog geen middel tegen aids, de ziekte wel te voorkomen is.

Het album zal geproduceerd worden door Aaron en Bryce Dessner (twee op voorgrond foto), bandleden van The National. Er zullen op het album 32 exclusieve tracks komen te staan speciaal gemaakt voor dit doel. Het album zal op 17 februari uitkomen. De lijst van artiesten is absoluut indrukwekkend, en staat vol met bands die op het moment de top van de Amerikaanse scene vormen. De artiesten die hieraan meewerken zijn, in alfabetische volgorde:

Andrew Bird, Antony + Bryce Dessner, Arcade Fire, Beach House, Beirut, Blonde Redhead + Devastations, Bon Iver, Bon Iver & Aaron Dessner, The Books featuring Jose Gonzalez, Buck 65 Remix (featuring Sufjan Stevens and Serengeti), Cat Power and Dirty Delta Blues, The Decemberists, Dirty Projectors + David Byrne, Kevin Drew, Feist + Ben Gibbard, Grizzly Bear, Grizzly Bear + Feist, Iron & Wine, Sharon Jones & The Dap-Kings, Kronos Quartet, Stuart Murdoch, My Brightest Diamond, My Morning Jacket, The National, The New Pornographers, Conor Oberst & Gillian Welch, Riceboy Sleeps, TV on the Radio's Dave Sitek, Spoon, Sufjan Stevens, Yeasayer, Yo La Tengo

James Mercer van The Shins speelt in film

De zanger van The Shins, James Mercer, zal te zien zijn in een film die volgend jaar uitkomt. Niet alleen zal hij erin spelen, hij zal de hoofdrol spelen. De film heet Some Days Are Better Than Others, welke geschreven en geregisseerd is door Matt McCormick. McCormick heeft ook al eens een clip van The Shins geregisseerd. Ze werkten samen voor de clip ‘The Past and Pending’.

Regisseur en schrijver McCormick zegt er het volgende over: "It’s about lonely people trying to create their own abstract forms of communication". In dat geval is het natuurlijk alleen maar passend dat de titel hetzelfde aantal lettergrepen heeft als ‘Some Girls Are Bigger Than Others’ van The Smiths. De film zal in 2009 in de bioscoop komen. Een nieuw The Shins album zal waarschijnlijk ook ergens volgend jaar in de schappen liggen.