Desire komt met LP in juli

De band Desire zal met hun debuutalbum komen in juli. Dit album, wat vol zal staan met dreamgaze/melancholische disco, zal uitkomen op het Italians Do It Better label van Simonetti. De band bestaat uit Megan Louise, drummer Nat Walker, en Johnny Jewel. Die laatste is ook lid van de bands Chromatics en Glass Candy. Desire tourde eerder dit jaar al met de laatst genoemde band, en zal bijvoorbeeld over een paar dagen in Londen optreden met Lindstrom. Ook zullen ze nog optreden elders in Europa, in Italië, Frankrijk, Noorwegen, Duitsland, en Zweden, alleen dus niet hier.

In onze vorige mix stond al een nummer van Desire, en wij kijken hier dan ook uit naar het album dat zal uitkomen begin volgende maand. Tijdens de eerder genoemde tour met Glass Candy gaf Desire al een mini-album weg tijdens de concerten, en dit kon op zoveel bijval rekenen dat de band een vaak gedropte naam is geworden op verscheidene invloedrijke blogs. En deze dus, maar niet alsof hun dat een optreden in Nederland heeft opgeleverd.

Los Campesinos! verliest lid

Los Campesinos!, de band die vorig jaar hun debuutalbum en een tien nummers tellend mini-album uitbracht, zal na de komende Amerikaanse tour verder gaan zonder Aleks. Zij werkt nog wel mee op het dit jaar uitkomende tweede album, dat op het moment in Amerika wordt opgenomen met producer John Goodmanson. Goodmanson werkte ook al met de band samen bij het mini-album. Aleks, mocht je twijfelen (want blijkbaar had Groot-Brittannië in die tijd een baby boom waar, na een moeilijke middelbare schooltijd, iedereen zich bij Los Campesinos! aansloot), is eigenlijk de vrouwelijke vocalist.

Aleks was altijd van plan om haar studie te herpakken. Na drie drukke jaren zal zij dit dus ook doen. Altijd een dilemma natuurlijk als de band waarin je zit opeens zo groot wordt dat je echt over heel de wereld kan touren en je een graag geziene gast bent. Dan sta je opeens voor de keuze. Hartbrekend is dat, ik moest ooit kiezen tussen verder studeren of een full-time mime worden bij het lokale theater van Zandvliet. Dagen heb ik erover na moeten denken, om uiteindelijk tot de conclusie te komen beide te laten vallen om als ballast op luchtballontochten mee te gaan.

De band heeft al een vervanger klaar staan, en zij schrijven dat dit een goede vriend van de band is en dat hij/zij dus goed in de groep zal passen.

Elektra Records maakt herstart

Elektra Records, onderdeel van Warner Brothers, maakt een herstart. Het label knapte een uiltje beginnend in 2004, maar is nu wakker gemaakt. En het heeft in ieder geval al drie van de vier ruiters van de Apocalyps. Het label heeft Justice, Cee-Lo (Goodie Mob, Gnarls Barkley), en Little Boots in zijn gelederen nu, niet een al te slecht begin denk ik.

Little Boots zal namelijk binnenkort met haar debuutalbum komen, getiteld Hands. Verder kunnen we dus ook blijkbaar nieuwe albums verwachten van Cee-Lo en Justice, wat goed nieuws is voor de fans. Justice laatste album kwam uit in 2007 (het debuut), en Cee-Lo heeft geen solo album meer gemaakt sinds 2004. Mike Caren (voormalig Atlantic Records) en John Janick (Fueled by Ramen) zullen het label in goede banen moeten leiden.

Wavves zegt optredens Europa af

Het lijkt erop alsof de laatste tijd het alleen maar gaat om afzeggingen. Afzeggingen zijn altijd jammer, zo moest ik een keer afzeggen voor Billy Elliot audities. Ik had die rol zooooo gekregen, ik ben een natuurtalent in ballet. Vooral de derde akte van Fortunato della Porta, waarin de vrouwelijke danseres met een jongen naar de kermis gaat, maar wanneer zij een suikerspin eet ziet de suikerspin de bijt aan voor een kus, waarna deze in een open poort verandert in het muur van een spookhuis waardoor iedereen er te pas en te onpas in en uit kan gaan en beschikbaar is voor iedereen. Zeer avant garde.

Anyway, Wavves, right, teveel drugs zorgde voor een meltdown van Nathan Williams op het Primavera festival, zelfs zo erg dat de drummer hem een bierdouche gaf en het podium verliet. Gezelligheid troef dus, en nadat ze het optreden in Portugal meteen daarna afzeiden, lijkt het erop dat ze nu een rustperiode in gaan voeren en de hele tour zullen afzeggen. Dit melden meerdere Amerikaanse media. Check de venue in kwestie voordat je de kaartjes in de prullenbak gooit though.

Nieuwe tracks uit de week van 25 t/m 31 mei

De nummers van de week column bestaat uit een willekeurige greep van nieuwe nummers die mijn oren hebben gevonden. Bijvoorbeeld nieuwe nummers live gespeeld, remixes, nieuwe singles, of willekeurige tracks van nieuwe of aankomende albums. Dit laatste wordt dan bepaald via de shuffle knop, dus compleet random. Is het representatief? Niet altijd, indicatief misschien al iets meer. Een snel, willekeurig kijkje in wat nieuw is of wat er aankomt.

Via de hypem links kan je de nummers meteen beluisteren. Soms werkt de grote play knop echter niet, maar probeer dan de play knop rechtsonder. Die werkt als het goed is sowieso! De techniek staat voor niets!

Track van de week!

‘The Cult of Romance’ van Fenech-Soler (Alan Braxe remix)
Remixer, artiest, en label eigenaar Alan Braxe was een tijdje minder productief, maar via zijn label komt nu de Britse band Fenech-Soler met de debuutsingle ‘The Cult of Romance’. Dit is een track die pakt. Catchy, met op de juiste momenten de zang en andere stukjes vocaal werk wat je niet echt zang kan noemen, en verder een fijne beat erin. De timing van het erop zetten en eraf halen van laagjes is goed, en misschien is het beste gedeelte van dit nummer nog wel de percussie, die ervoor zorgt dat dit ook in een club niet zou misstaan. Daarbij klinkt het alsof de track zo ook van origine geleverd had kunnen zijn. Ach, wat hadden we anders verwacht van een frequent collaborateur van Fred Falke en Kris Menace, twee artiesten wiens remixes hier vaak met de duimen omhoog zijn onthaalt.
http://hypem.com/track/829543/Fenech+Soler+-+The+Cult+Of+Romance+Alan+Braxe+Remix

‘Can You Tell?’ van Ra Ra Riot (Discovery remix)
Discovery is de andere band van Ra Ra Riot zanger Wes Miles, en op het aankomende album van Discovery zal onder andere deze remix staan. Nu hoop ik eigenlijk dat de rest op dit album beter zal zijn dan deze remix, want dit vind ik nu niet bepaald een sprong voorwaarts van het originele nummer. Het wordt een beetje omgebouwd tot een soort van lo-fi pop nummer, met wat distortion en korreligheid waar je Wes Miles het nummer overheen hoort zingen. Op het laatst wordt de stem zelfs zo vervormd dat het lijkt alsof er iets uit Morden of een andere mythologische enge plaats tot je lijkt te spreken. Niet echt de track voor deze zomer, en voor de winter had ik de originele al.
http://hypem.com/track/819202/Ra+Ra+Riot+-+Can+You+Tell+Discovery+Remix

‘Northern Lights’ van de Bowerbirds
Een beetje folky aandoend nummer met minimalistische begeleiding dat zich langzaam opbouwt en opbouwt. Zoals het hoort natuurlijk, en de instrumentatie is niet iets waarvan ik in vervoering raak, noch van de stem van de zanger, die ik niet zeer sterk acht. Het raakt niet die sfeer nodig bij zo’n nummer, wat het echt nodig had om het nog te redden. Want dan komen we bij de teksten, die zo cliché zijn dat ik een horrorboek kan schrijven met een dode, ingewikkelde man en die ik dan een Lummy noem, nog is het minder via het boekje dan dit. Het gaat over het verlangen naar liefde, en daar worden even alle natuurvergelijkingen uit de kast voor gehaald. Waarvan we toch gehoopt hadden dat na de 19de eeuw we dit konden laten rusten, want al die poëten in de eeuwen daarvoor hebben alle natuurbeelden al gebruikt. Maar de Bowerbirds komen met watervallen, gras dat heen en weer deinst, wind dat waait langs het gezicht, en de varens die in de lente groeien. Keats deed het, maar dan poëtisch, en misschien kon hij nog beter zingen ook.
http://hypem.com/track/833123/Bowerbirds+-+Northern+Lights

‘Psychic City’ van Yacht
Yacht is de band verantwoordelijk voor het uitermate aanstekelijke ‘Summer Song’. Niet dat we hadden verwacht dat ze weer zoiets uit de hoge hoed konden toveren, maar zelfs met dat in gedachte gehouden is dit enigszins karig. De baslijn is de blijvende rode draad, en een zeer matige en weinig creatieve rode draad at that. Het moet denk ik ook een beetje downbeat zijn, dat is de sfeer die het nummer enigszins najaagd, maar het werkt niet echt in combinatie met de handklappende vrolijkheid die bij tijd en wijle de kop opsteekt. Ook de vocalen van Claire zijn vrij onder het gemiddelde niveau. Dat stop-go gedoe op het laatste is niet echt een briljante additie mijn inziens.
http://hypem.com/track/830732/

‘Introducing Palace Players’ van Mew
‘Introducing Palace Players’ wordt geïntroduceerd door één minuut tegendraads drumwerk, en als je daar niet doorheen komt dan zal ik je de rest van de trip maar besparen, want dat tegendraadse blijft er vrolijk inzitten. Gelukkig komt er nog van alles bij, waaronder de zang, wat veel goed maakt. En ook de gitaren brengen de nodige lijn met zich mee. En toch lijkt het allemaal niet bij elkaar te passen, en soms lijkt het één geheel, om vervolgens af en toe weer uit elkaar te vallen. Ik moet het nog zien met dit album, want dit nummer geeft mij niet het verwachte enthousiasme nog.
http://hypem.com/track/832381/Mew+-+Introducing+Palace+Players

‘Symphonies’ van Dan Black (Passion Pit remix)
Dan Black is een jongeman die je kan scharen onder de groep singer/songwriters met de nodige elektronische hulpmiddelen. Nu is één van die middelen Passion Pit, de band van dat nummer ‘Sleepyhead’ onder andere, waarvan je veel kan zeggen, maar vooral dat het een goed vloeiend nummer is. Die kwaliteiten worden voor deze remix voor het gemak maar even overboord gegooid. Sowieso is het niet het beste nummer van Dan Black, en de remix gaat alle kanten op. Het begint langzamer dan het origineel, maar na een paar omzwervingen zit je halverwege naar een soort van clubmix te luisteren. Niet dat je het ooit in een club kan draaien, want daar voor heb je dus twee ondansbare minuten. Omdat er van alles geprobeerd wordt loopt deze remix zichzelf voorbij. Sommige stukjes werken beter dan andere, maar die zijn dan ook zo weer voorbij voor het volgende idee. Pas rond de laatste minuut lijkt de remix zichzelf te vinden, maar dat komt dan misschien omdat Passion Pit dan geen rekening meer hoeft te houden met de vocalen van Dan Black.
http://hypem.com/track/833573/Dan+Black+-+Symphonies+Passion+Pit+Remix

Muse in november in Ahoy

Er zijn meerdere indicaties dat een band groot is. Ten eerste dat je in Ahoy staat is een redelijke indicatie, ten tweede als nu al de data voor november bekend worden gemaakt, en ten derde als er een toneelstuk van één bedrijf naar je vernoemd wordt. Maar dat laatste lijkt nu nog voornamelijk af te hangen van de beschikbaarheid van Kevin Kline in de maanden september en februari.

In Ahoy zal de band Muse dus optreden, en waarschijnlijk nieuwe nummers spelen van het album dat later dit jaar nog gaat uitkomen. Het concert zal op14 november plaatsvinden, en waarschijnlijk zal de voorverkoop beginnen op 13 juni. Als ik het me goed herinner stonden ze de laatste keer in de Brabanthallen in Den Bosch. Fantastische plek natuurlijk, ik ben er een keer geweest tijdens de paardenraces, even ideaal voor een concert als voor paarden. Daarentegen, in Ahoy wordt natuurlijk weer getennist, so there’s that then.

Jarvis laat zien waarom hij nog steeds een cult held is

Album recensie - Further Complications van Jarvis

Het is eigenlijk niet erg geloofwaardig, is het wel? Die man die eigenlijk gedurende de hele jaren tachtig in een onsuccesvolle band speelt, onderwijl nog werkloos zijnde ook. Dan, wanneer de band eindelijk richting succes lijkt te gaan, komt er een dispuut met de record label waardoor het aankomende album linea recta naar de vergetelheid wordt geduwd. Dat deze bonenstaak, van iedereen, nou juist een Britpop sex symbool wordt is best wel bizar. Ondertussen heeft Jarvis Cocker een baard laten groeien, maar hij is nog steeds de unlikely hero die hij toen was, alleen nu met twee solo albums op zijn naam. Dit tweede solo album heet Further Complications en, zoals hierboven geschetst, heeft de man recht van spreken, en ook het recht vergaard om in principe te doen wat hij wil. Dus als hij met Steve Albini wil samenwerken dan doet hij dat gewoon, ook al zou niemand hem dat ooit aangeraden hebben (per slot van rekening was een samenwerking met Geoff Hurst nog logischer geweest).

Albini is namelijk een rocker, en dat is niet echt de grootste kwaliteit die je aan Jarvis zou toebedelen. Daarentegen, hij komt wel al stormend uit de startblokken. Op een gegeven moment is Jarvis gewoon aan het schreeuwen zelfs, dat is nog eens invloed hebben, eh Albini? Het openingsnummer wordt gevolgd door ‘Angela’, wat misschien wel het meest recht toe, recht aan nummer is en misschien wel degene die de minste indruk maakt, met als gevolg uiteraard dat dit nummer tot single wordt gebombardeerd. Na deze twee rockers komt ‘Pilchard’ opeens om de hoek kijken. ‘Pilchard’ is een voornamelijk instrumentaal nummer, wat we eigenlijk niet meer van Jarvis gezien hebben sinds ‘Styloroc (Nites of Suburbia)’ dat op de Gift Recordings stond. Nog een instrumentale verrassing komt in de vorm van ‘Homewrecker’, waar Pulp man Steve Mackey een nifty stukje sax op speelt (he played on The Stooges ‘Funhouse’ you know).

De nummers ‘Leftovers’ en ‘I Never Said I Was Deep’ maken een sterk koppeltje. Op het eerste nummer geeft hij aan dat hij dan wel oud mag zijn, maar dat hij toch nog graag de nodige actie in de slaapkamer wil, en dat dan minder subtiel dan op het Pulp nummer ‘Help the Aged’ (welke volgens mij nog door velen nooit compleet ontrafeld is). Dit nummer heeft enkele dodelijk droge zinnen die alleen Jarvis met goed gevolg kan zingen, aannemend dat de meeste mensen niet geloofwaardig zinnen als “He says he loves you like a sister / Well I guess, I guess that’s relative” over de lippen kunnen krijgen. In ‘I Never Said I Was Deep’ verhaalt hij over hoe eendimensionaal hij is, en dat hij niet echt begrensd wordt door moraliteit of dergelijke nonsens. Hoewel de zin “You’re going over my head / and straight into my heart” nog best lief is voor een man “profoundly shallow.” Hoewel de teksten hier zeer scherp zijn wordt zijn beste werk vocaal gezien geleverd op de ballad ‘Hold Still’, waar hij de nodige emotie in weet te injecteren.

Na de bovengenoemde ballad krijg je drie nummers die misschien wat vermoeiend kunnen zijn. Vooral ‘Fuckingsong’ en ‘Caucasian Blues’, hoewel geen slechte nummers op zich, lijken het album toch een beetje te veel de rock kant op te kantelen nadat we eerder op het album toch al de nodige diversiteit hebben mogen aanschouwen. Maar dan komt Jarvis nog even met de grote verrassing, namelijk het slotnummer ‘You’re In My Eyes (Discosong)’. Dit nummer eindigt het album op een epische, negen minuten durende noot waar Jarvis het nummer ‘Rolling Down the Hills’ van Glass Candy lijkt te samplen om daaroverheen vol melancholie zijn verhaal te doen. Een dosis disco en meta-fictie (“And I don’t want this song to ever end / because I know if it did, you would disappear again”) zorgen ervoor dat dit nummer misschien wel het beste nummer op heel het album is.

Hoewel het album in Amerika is opgenomen is de Engelsheid van het album toch vrij zichtbaar op sommige momenten. Zelfspot is zeker aanwezig in ‘Leftovers’, maar je kan ook de nodige ironie en nonsens vinden, en ook het nodige doorgedragen absurdisme. Ook zeer in het werk van Jarvis gesijpeld zijn die werkloze jaren in Sheffield, waardoor hij enkele heerlijke working class zinnen weet uit te kramen, zoals “I want to refrigerate this moment” op het nummer ‘Slush’ (want zeg nou zelf, zie jij Dame Judi Dench dat al zeggen over haar kliekjes?).

Jarvis heeft, niet geheel verrassend, een heel ander album gemaakt dan zijn vorige langspeelplaten. Zijn eerste soloalbum was meer een verhalenvertellende reis, en Further Complications als geheel is ver verwijderd van de house/disco van Separations, de Britpop jaren, of de laatste twee Pulp albums (voor de nalatenschap van de man zullen we de twee allereerste albums maar even niet noemen). Jarvis is op de top van zijn kunnen hier, of het nu is qua zingen of als tekstschrijver. Ja, ‘Angela’ is niet de meest geweldige single, en tegen het einde aan staan een paar nummers die niet bepaald uitblinken in innovativiteit. Maar dan begint dat disco nummer, welke je gedachtes terugbrengen bij de gedachte die je sowieso al als eerste had, namelijk dat dit een album is van een artiest met veel talent, en die zelfs richting de vijftig nog altijd genoeg benzine in de tank heeft zitten om mensen nu al weer af te laten vragen wat hij de volgende keer voor nieuws gaat bedenken.