Van woensdag 21 oktober tot en met 25 oktober zal de Melkweg in het teken staan van het Amsterdam Dance Event. Dit betekent zoveel als vijf dagen lang grote dance acts, van techno tot electro en beyond. Het wordt op 21 oktober afgetrapt met een gig van Simian Mobile Disco. In die vijf dagen kan ook de Joost van Bellen electro avond Rauw niet ontbreken, en deze komt met onder andere Boys Noize en DJ Mehdi. Je kan elke avond binnenvallen voor verschillende prijzen, of je kan elke avond binnenvallen voor de prijs van 65 euro, waarmee je dus een passe-partout aanschaft. Deze is alleen niet geldig voor het Just Jack concert dat de 24ste plaatsvindt.
De dag ervoor is het een evening met Dave Clarke, de Baron of Techno uit Brighton. Zoals altijd in die gelederen is er wel ergens een vete, en hij had een vete met Graaf de Betancourt. De twee waren buren, maar een boom in de tuin van Betancourt zou de zon weghalen uit de tuin van Clarke, hoewel de boom ontkent en initiële fouilleringen op niets uitliepen. Echter, de zon was weg, dat was een feit, en Clarke verdacht altijd dat Betancourt de opdrachtgever was. De kat was lange tijd verdachte, maar toen het bleek dat hij de nieuwsgierigheid al had vermoord, opgehangen, en als kussen gebruikte om te kijken of hij wel echt altijd op zijn pootjes terechtkwam leek ook dat geen optie meer te zijn. Gek van frustratie verkocht Clarke zijn huis, verhuisde, en maakt sindsdien programma’s voor de VPRO.
In september zal het volgende album in de Fabric reeks uit worden gebracht. De Fabric reeks is een langlopende reeks waarin voornamelijk DJs een mix mogen maken die dan wordt uitgebracht. Eén keer werd er geëxperimenteerd met een schildpad, maar dat was geen succes want hoe market je zoiets? Vooral de kaftkleur was een struikelpunt, hoewel uiteindelijk werd gekozen voor mauve. Ditmaal is het Matt Edwards die de mix heeft gemaakt. Edwards, ook wel bekend als Radio Slave, komt uit Londen en heeft al veel dansvloer hits op zijn naam staan in de laatste paar jaar.
De mix is een afwisseling van nieuwe en oudere tracks, waaronder een aantal van zijn eigen Radio Slave. De tracklist zal in totaal dertien nummers kennen, hoewel de telefoonnummer van een veertiende nog wordt gevraagd voor een kennismakingsgesprek. De tracks van Radio Slave worden door DJs gedraaid uit vrijwel het gehele elector spectrum, en hij is zelf ook een gewild DJ. Ook runt hij Rekids met James Masters.
Het concept is heel simpel: een groep mensen luistert naar hetzelfde nummer en iedereen geeft z’n mening, alsof we samen in een kamer zitten en het nummer komt langs op de radio. Stein zei a bus is a bus is a bus, en sommige vonden het post-modernisme, andere vonden het onleesbaar. Sommige vinden Duchamp’s Fontein kunst, sommige vinden het onzin. Stein sloeg Duchamp’s neus eraf en zette het op zijn kop, en zij vond het hilarisch, en Duchamp een stuk minder. Kortom, iedereen vindt iets anders leuk of kunst of mooi. Dus vandaar hier zes meningen in zes stijlen, en zet jouw mening over het nummer vooral hieronder, of join the team voor deze column, the more the merrier! En ja, meestal zal iedereen het oneens zijn, maar daarom blijft muziek in flux, nietwaar?
Track: ‘Kiss of Life’ van Friendly Fires! (te luisteren hier)
Average grade: 5.752967
Jon: I have no doubts that this song will be a summer hit but I will never ride the Friendly Fires wave. Remove the Friendlies and I could easily listen to and watch the drum act perform until the sun sets though. If Kiss of Life came on the radio during my working day I doubt it would even stir me out of a spreadsheet induced coma for a second.
3/10
Anna: Friendly Fires' songs should come with a "do not try to shake your hips to this at home" warning. Or not. It's alright, very summery and light, and guaranteed to work like a charm in warm climates and bars. The problem is that I was already bored of it by listen #3. On a slightly different note, does anyone else hear "jump in the poo" when they do Jump In The Pool?6.5178/10 (just to make Stefan's life & calculations difficult)
Linda: Catchy? Check! Dansbaar? Check! Vernieuwend? Nou niet bepaald. Eindeloze herhaling van het hetzelfde? Dat dan helaas weer wel. 7/10
Jox: Another week, another slice of dreamy indie-pop... And sure, it's nice enough, likely to make an incredible soundtrack for departing a club into the 3am twilight of a summer night, or watching the sun rise over a muddy festival. But sitting at home listening to the stereo? Well, the magic falls a little short for me. Decent record, with a definite appeal, but not one likely to live long in the memory.
6/10
Irene: Lekker catchy, net als eerdere nummers van Friendly Fires. Maar ik hoor ook zeker vooruitgang ten opzichte van eerder materiaal. Dit nummer heeft ook iets zweverigs en dat maakt het voor mij net iets interessanter. Ik ben zeer benieuwd naar de rest van het album!8/10
Stef: Alsof Friendly Fires in een slecht huwelijk met iemand is getreden. Het verlangen van ‘Paris’ is weg, de fun en het manisch dansen van ‘Skeleton Boy’ is niet meer, en daarvoor in de plaats komt het cornflakes eten met de verkeerde vrouw voor de 8934ste ochtend op rij waarmee je bediscussieert hoe goed Kellogs is in vergelijking met het huismerk. Gedomesticeerd heet zoiets.
4/10
Een random greep uit het (muziek) nieuws van een random week. Nou ja, niet zo random, want we pakken altijd de week die net geweest is. Een week die in het teken stond van het Lowlands blokkenschema, en daarom in deze column de dingen die mij verbaasde in dat blokkenschema! Nu ben ik gauw verbaasd, en zo duurde het ook lang voordat ik het concept begreep dat twee minnen plus is bij wiskunde! En hoe ik piekerde, en zuchtte, en overdacht. Toen stond ik voor het Pradahuis, as you do als je iets niet begrijpt, en kwam ik een koolhaas tegen, die met zijn superieure ruimtelijk inzicht mij duidelijk maakte dat twee minnen, fysiek gezien, daadwerkelijk een plus vormen, zolang je er maar eentje verticaal neerzet en hem zo houdt zonder te mopperen, en de andere min erin schuift. En hoe ik juichte! “Een feestmaal!”, riep ik, waarna de koolhaas werd neergeschoten, geroosterd, en opgegeten in een tijd van euforie.
Ik blijf maar niet snappen waarom Nederlandse festivals zich altijd verplicht voelen om geld uit te geven aan middelmatige Nederlandse acts puur omdat ze Nederlands zijn, in plaats daadwerkelijk iets met potentie te boeken.
Of anders is de Alpha programmering bizar slecht kwalitatief gezien. Sure, bands als White Lies en Lily Allen zijn all the rage, maar kwalitatief gezien vind ik het niet grote tent waardig. Van die marginale 3FM hype bands.
Voor mij alleen maar goed overigens, want dat beketent dat kwalitatief betere acts in kleinere tenten spelen. Grace Jones in de Grolsch? Nice.
Wow, er begint echt geen goede band voor twee uur s’ middags! Dat betekent dat er toch erg veel uren zijn te overbruggen van het nachtprogramma tot de bands. Daar gaat één plannetje.
Waar vorig jaar de Charlie vaak mijn thuis was zal het daar denk ik toch minder feest zijn dan vorig jaar.
De X-Ray daarentegen… *doet dansschoentjes aan*
Klaxons in de Bravo? Wow, en dat met teren op één album, toe maar.
Zou het niet cool zijn als er daadwerkelijk een grote comedy naam in de comedytent stond? Seinfeld of Cosby of whatever? Zo’n old school iemand die cultureel ook daadwerkelijk iets betekend heeft? Als je toch weinig grote muzieknamen boekt kan je dat net zo goed doen.
Oh ja, en het wordt een feestje!
album recensie - Lungs van Florence and the MachineDoor Linda WijlaarsLieve Florence,
Sinds je vorig jaar in Nijmegen hebt gespeeld ben ik toch wel een beetje fan van je geworden. Je stond toen in het voorprogramma van MGMT, en hoewel ik al een paar nummers van je had gehoord was je toch de grote onbekende op die avond. Maar vooral door jouw geweldige optreden is die avond me wel bijgebleven. Hoe je daar over het podium danste in die jurk die me verrassend veel deed denken aan het bloemetjesgordijn in de keuken van mijn oma. En vooral je stem natuurlijk! Wauw, daar was ik echt van onder de indruk. Je had die microfoon bijna niet nodig om door de hele zaal heen gehoord te worden. Sindsdien ben ik je dan ook blijven volgen en heb uitgekeken naar je album dat je nu net hebt uitgebracht. Ik heb me daardoor bijna een jaar tevreden moeten stellen met demo’s die over het internet rondzwieren en de enkele single die je uitbracht, maar ik keek natuurlijk hoopvol uit tot dat moment zou komen waarop je eindelijk je debuut zou uitbrengen.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik toch wel een beetje verontrust was toen ik hoorde dat Johnny Borrell nummers voor je zou gaan schrijven. Gelukkig bleek dat al snel weer een publiciteitsstunt te zijn van zijn kant want hoewel hij met ‘America’ wel een grote hit te pakken had, wil je toch niet dat iemand wiens grootste verdienste een relatie met Kirsten Dunst is naast zijn eigen meuk ook nog anderen probeert te behangen met zijn vermeende songwriting-kwaliteiten. Je kunt dus wel stellen dat ik inmiddels best hoge verwachtingen had van je album. Maar gezien de nummers die ik al had gehoord en je live optreden waren die ook zeker gerechtvaardigd. Wat is er nou mooier dan wanneer je veel verwacht van een album en dat het alles blijkt te zijn waar je niet van durfde dromen? Dat is bijna nog mooier dan wanneer je in een klein zaaltje staat met vier andere mensen die een kaartje hebben gekocht voor een band die vervolgens zo goed speelt dat het alle toestromende bezoekers de teleurstelling die Bloc Party heet doet vergeten.
En toen kwam‘Rabbit Heart (Raise It Up)’ uit, en wist ik bijna zeker dat het niet meer mis zou kunnen gaan met je album. Wat een geweldig nummer is dat toch! Met die harp aan het begin, en dat geweldige refrein: “This is a gift it comes with a price / Who is the lamb and who is the knife / Midas is king and he holds me so tight /And turns me to gold in the sunlight”. Ik heb wel lichtelijk een zwak voor nummers met mythische referenties, dus daarmee zit je bij mij wel goed. Volgens mij had je geen beter nummer kunnen nemen om je stem zo goed uit laten komen en meteen iedereen die nog nooit van Florence and the Machine (of is de ‘and’ nu opeens vervangen door een ‘+’?) heeft gehoord eens goed met je te laten kennismaken.
Misschien een leuk feitje gezien de titel van je album: wist je dat slecht 27% van de mensen kan aanwijzen waar zich de longen ongeveer bevinden in het menselijk lichaam? Ja, als medisch student hou ik wel een beetje van die rare statistiekjes. Lijkt erg onwaarschijnlijk zou je zeggen, maar na het zien van je albumcover moet ik toch toegeven dat het wel eens waar zou kunnen zijn. Dus bij deze: DAAR ZITTEN JE LONGEN HELEMAAL NIET!!! Tenminste, dat mag ik hopen, want als ze zich daar wel bevinden heb je net aan beide zijden een klaplong gehad en is er niets meer over van je middenrif. Bovendien is je luchtpijp gescheurd en zijn je longen gezakt tot het niveau van je dunne darm. Volgens mij zou zoiets zelfs nog te gek zijn voor een cross-over aflevering van House en Grey’s Anatomy met een guest appearance van Steven Fry als ‘a man with two limps’ (als je het doet, moet je het ook goed doen), en ik kan je vertellen dat daar iedere aflevering de meest onwaarschijnlijke combinaties van ziektes voorbij komen. Leg ze de volgende keer dus maar iets hoger, dan ziet in ieder geval de cover van je album er geloofwaardig uit.
Ik ben er nu al een beetje over begonnen, dus ik zal er maar meteen mee doorgaan: Florence, met je album heb je voor mij je geloofwaardigheid verloren. Dat werd eigenlijk al duidelijk toen ik je op tv zag bij Jonathan Ross, en een dag later op Glastonbury. Waar was dat meisje gebleven dat als een bezetene over het podium danste in die artsy ogende bloemetjesjurk? Nee, dat past natuurlijk niet bij een popster. Nu sta je daar in een jurk die niet veel te fantaseren overlaat, en sta je op zulke hoge hakken dat iedere beweging die je nog kunt voortbrengen al een prestatie op zich is. Mocht je nu nog een keer trachten in het rond te springen dan zit het gevaar erin dat je gaten in het podium boort.
Veel van de rondzwervende demo’s zijn ook op je album terecht gekomen, maar wat heb je er toch mee gedaan? Of misschien niet per se jij, maar dan wel de drie producers die zijn ingeschakeld om je album te maken tot wat het is. En waarom heb je drie producers nodig? Schijnbaar zagen ze een popster in je, en hebben ze het album alleen maar groots laten klinken. Toegegeven, op de single ‘Rabbit Heart (Raise It Up)’ werkt het, maar dat is het enige nummer eigenlijk. Op de demo’s klink je juist groots doordat er weinig orkestratie is toegevoegd, maar wanneer die er wel bij zit hoor je alleen maar die wall of sound op je afkomen en valt alles waardoor de fans van het eerste uur zoals ik je zo speciaal vonden weg. Mag ik je producers trouwens nog wel complimenteren met het vakkundig verwerken van Beyoncé’s ‘Crazy in Love’ in jouw nummer ‘Drumming Song’?
En dan moet ik nu nog beginnen aan het dieptepunt van je album. Want zoals het met de cover, voor mij althans, al slecht begon, zo eindigt je debuut ook slecht met een andere cover. Kom op zeg, je kunt toch wel met iets beters op de proppen komen dan het al eindeloos uitgemelkte ‘You’ve Got The Love?’. Je hebt al geweldige covers gedaan van Cold War Kids, vorige week bleek jouw versie van ‘Hospital Beds’ nog superieur aan die van de originele band zelf! En anders dat nummer van Beirut, ‘Postcards From Italy’, ook daar mag jouw cover er zeker zijn. Maar waarom dan dat nummer van Candi Staton dat iedereen allang kent en waar jij werkelijk niets aan toevoegt, op de harpen en andere tierelantijnen van het trio achter de knoppen na dan?
Sorry dat ik je dit moet zeggen Florence, maar je hebt in ieder geval één fan minder na het uitbrengen van je album. Nu zul je daar wel niet om malen, gezien je er duizenden nieuwe voor terug zult krijgen. Vooral wanneer je in september ‘Drumming Song’ ook nog op single uit gaat brengen. Het zal wel even duren voordat het grote publiek in de gaten krijgt dat het eigenlijk een rip-off is van Beyoncé. Ik hoop dus maar dat je er in ieder geval zelf wel tevreden mee bent.
Groeten van iemand die ’s avonds nog wel in de spiegel durft te kijken.
Na dit jaar al gekomen te zijn met de EP Got Nuffin komt Spoon met nog een mogelijkheid voor fans om naar ze te luisteren zonder een oud album op te zetten. Niet dat dit niet mag, maar men trekt er een beetje zijn neus voor op, hoewel dat niet iedereen goed staat, en dit moeilijk is lang vol te houden. Hoewel Gerry Portilov werd aangehouden na het meermalen teruggrijpen op een niet vrijgegeven album uit de jaren tachtig. Hij werd veroordeeld voor het leven in het verleden, maar maakte hiervan gebruik door terug te gaan in de tijd en Pac Man uit te vinden één jaar voordat het werd uitgevonden, waardoor hij de borg kon betalen en vervolgens vluchtte naar het toen nog bestaande Joegoslavië. Spoon gaf drie optredens in de outdoor venue Stubb’s met onder andere de bands Atlas Sound en Low, en deze drie gigs zijn opgenomen. Vervolgens zijn ze gemixt door Hot Pockets en kan je de live opnames nu kopen in mp3 of flac. Alledrie de shows samen kosten 15 euro, één show kost 7 euro. Het zijn echt volledige shows van rond de vijftien nummers, met daarbij uiteraard de nieuwe track ‘Got Nuffin’, die ik erg goed vond, mijn mede zondagse radioluisteraars een stuk minder. Maar natuurlijk luistert u niet naar hen maar naar mij, toch? Ja toch?
Het festival London Calling, wat twee keer in het jaar wordt gehouden, is eigenlijk grotendeels een showcase voor nieuwe bands. Dus het is niet verwonderlijk dat er twee debuutalbums zijn gelekt van artiesten die op de vorige editie stonden. En twee tegengestelde debuutalbums at that. Maar zoals iedereen weet trekken tegenovergestelde dingen elkaar aan. Het is dus geen wonder dat een horizontale streep een verticale streep aantrekt en dat ze samen een plus vormen (think about it…).
De melancholische minimalisten van The XX zullen hun debuutalbum uitbrengen op 17 augustus, maar deze is dus recentelijk gelekt. Met terughoudendheid creëren ze sferische nummers waarop je kan wegdromen, en ze lieten een goede indruk achter op het festival in de kleine zaal. In de grote zaal was het Frankmusik die mij verraste met zijn krachtige stem en de live versies die meer leken op de remixes dan op de vroege “normale” versies die ik had gehoord. Zijn album Complete Me zal volgende week verschijnen, dus lang hoef je op de originele versie niet te wachten.Een editie eerder stond op London Calling de nieuwe band van Edward Eke, The Pan I Am, en een aantal jaar terug stond zijn vorige band er, Larrikin Love. Een interview met hem, van origine voor East Village Boys, zal volgende week op deze site verschijnen.
Van woensdag 21 oktober tot en met 25 oktober zal de Melkweg in het teken staan van het Amsterdam Dance Event. Dit betekent zoveel als vijf dagen lang grote dance acts, van techno tot electro en beyond. Het wordt op 21 oktober afgetrapt met een gig van Simian Mobile Disco. In die vijf dagen kan ook de Joost van Bellen electro avond Rauw niet ontbreken, en deze komt met onder andere Boys Noize en DJ Mehdi. Je kan elke avond binnenvallen voor verschillende prijzen, of je kan elke avond binnenvallen voor de prijs van 65 euro, waarmee je dus een passe-partout aanschaft. Deze is alleen niet geldig voor het Just Jack concert dat de 24ste plaatsvindt. 
