Morrissey toont album art

Morrissey, voormalig frontman van The Smiths, begint zijn volgende release klaar te stomen. Het album zal begin 2009 verschijnen en zal Years of Refusal heten. Het wordt de opvolger van het in 2006 uitgekomen Ringleader of the Tormentors. Op de cover staat Morrissey met een baby. De baby heeft een tatoeage van wat lijkt een vlinder op het hoofdje, terwijl de arm waarop Morrissey het kindje draagt een rups tatoeage lijkt te hebben. De precieze datum van de release is vooralsnog 16 februari. Een week daarvoor zal het nummer ‘I’m Throwing My Arms Around Paris’ als single verschijnen.

De track list zoals op het moment bekend:
1. "That's How People Grow Up"

2. "I'm Throwing My Arms Around Paris"

3. "Sorry Doesn't Help"

4. "When Last I Spoke To Carol"

5. "Mama Lay Softly On The Riverbed"

6. "I'm OK By Myself"

7. "Something Is Squeezing My Skull"

8. "Black Cloud"

9. "You Were Good In Your Time"

10. "I'm Looking Forward To Going Back"

11. "I Was Bully, Do Not Forget Me"

12. "One Day Goodbye Will Be Farewell"

Wolf Parade groeit naar vorm

Wolf Parade- live in Paradiso op 2 dec

Drie jaar terug kwam de Canadese band Wolf Parade met hun debuutalbum Apologies to the Queen Mary. Dit jaar kwamen ze met de opvolger, At Mount Zoomer, een album dat door IKRS geprezen werd. En niet alleen hier, maar ook internationaal staat de band goed aangeschreven. De hoofdschrijvers van de band zijn Dan Boeckner en Spencer Krug, die respectievelijk ook nog in de bands Handsome Furs en Sunset Rubdown zitten. Die eerste heeft al aangekondigd volgend jaar met een album te komen, maar de twee heren stonden toch samen in Paradiso voor een concert met hun gezamenlijke band Wolf Parade. Wel zonder Hadji Bakara, die afwezig was.

Dus met vier man moest de band het zien te rooien. Paradiso vond het wijs om de band later te laten beginnen omdat boven nog een akoestisch concert bezig was. Nu zullen de heren ongetwijfeld popelen om weer in Paradiso te spelen, ze doen bij Paradiso klaarblijkelijk niet aan klantenbinding. Als de band dan toch begint, begint het met een valse start. Er is niets van beide vocalen te horen, waardoor de eerste vier nummers toch enigszins de nodige kracht missen. De teksten zijn toch een redelijk onderdeel van de nummers, en als er niets te horen valt in dat departement dan is dat toch een minpunt.

Vanaf ‘Language City’ lijkt het geluid beter te worden, of de vocalen worden in ieder geval beter hoorbaar. Dit doet de sound goed, en ook de band op de één of andere manier. De band begint er steeds meer zin in te krijgen, en de gezichten worden steeds vaker versierd met een glimlach. Ook wel terecht, want de band speelt fijne versies van het eerder genoemde nummer en van ‘An Animal in Your Care’ en ‘California Dreamer’. Toevalligerwijs allemaal nummers van Spencer Krug.

Hoewel, geheel toevallig was dat niet. Hoewel Boeckner goed gitaar staat te spelen, mist zijn stem toch de nodige power. Instrumentaal is er weinig op hem, of de band in het algemeen wat dat betreft, aan te merken, maar vocaal gezien lijkt hij niet één van zijn beste avonden te hebben. Krug maakt wat dat betreft meer indruk. Zeker als hij voorover zijn keyboard leunt en met zijn donkere ogen priemend de zaal in kijkt. “And I think I might have heard you on the radio, but the radio waves are like snow,” zingt hij met steeds meer overtuiging. De band eindigt de reguliere set met ‘Kissing the Beehive’ waar het instrumentaal op losgaat en wat een passend einde is. De band komt voor de encore terug, en speelt onder andere een sterke versie van ‘I’ll Believe in Anything’, waarin Krug vol overtuiging sneert: “Nobody knows you and, nobody gives a damn either way.”

Naarmate het concert vordert, groeit de vorm en het spelplezier van de band. Helaas blijft de sound achterwege en is de stem van Boeckner niet optimaal. Instrumentaal wordt dat wel weer goedgemaakt, met een beetje hulp van Krug. Toch zal het album langer beklijven dan dit concert zal doen, niet omdat het slecht was, maar omdat er toch beter was verwacht, en omdat de band ook ongetwijfeld beter kan. Een valse start en één man minder zorgt toch voor een onoverkomelijke achterstand. De band is goed, het live optreden fair enough.

Aaron en Bryce Dessner van The National overzien compilatie album voor Wereld Aids Dag

Gisteren, de 1ste van december, is het Wereld Aids Dag, en om dat kracht bij te zetten heeft 4AD kenbaar gemaakt een compilatiealbum uit te brengen in februari. Deze zal Dark Was the Night heten, en de opbrengsten zullen gaan naar de Red Hot Organization, een organisatie die probeert het aids probleem onder de attentie van mensen te krijgen en er ook geld voor in te zamelen. Red Hot is opgezet omdat de mensen daar van mening zijn dat ook al is er nog geen middel tegen aids, de ziekte wel te voorkomen is.

Het album zal geproduceerd worden door Aaron en Bryce Dessner (twee op voorgrond foto), bandleden van The National. Er zullen op het album 32 exclusieve tracks komen te staan speciaal gemaakt voor dit doel. Het album zal op 17 februari uitkomen. De lijst van artiesten is absoluut indrukwekkend, en staat vol met bands die op het moment de top van de Amerikaanse scene vormen. De artiesten die hieraan meewerken zijn, in alfabetische volgorde:

Andrew Bird, Antony + Bryce Dessner, Arcade Fire, Beach House, Beirut, Blonde Redhead + Devastations, Bon Iver, Bon Iver & Aaron Dessner, The Books featuring Jose Gonzalez, Buck 65 Remix (featuring Sufjan Stevens and Serengeti), Cat Power and Dirty Delta Blues, The Decemberists, Dirty Projectors + David Byrne, Kevin Drew, Feist + Ben Gibbard, Grizzly Bear, Grizzly Bear + Feist, Iron & Wine, Sharon Jones & The Dap-Kings, Kronos Quartet, Stuart Murdoch, My Brightest Diamond, My Morning Jacket, The National, The New Pornographers, Conor Oberst & Gillian Welch, Riceboy Sleeps, TV on the Radio's Dave Sitek, Spoon, Sufjan Stevens, Yeasayer, Yo La Tengo

James Mercer van The Shins speelt in film

De zanger van The Shins, James Mercer, zal te zien zijn in een film die volgend jaar uitkomt. Niet alleen zal hij erin spelen, hij zal de hoofdrol spelen. De film heet Some Days Are Better Than Others, welke geschreven en geregisseerd is door Matt McCormick. McCormick heeft ook al eens een clip van The Shins geregisseerd. Ze werkten samen voor de clip ‘The Past and Pending’.

Regisseur en schrijver McCormick zegt er het volgende over: "It’s about lonely people trying to create their own abstract forms of communication". In dat geval is het natuurlijk alleen maar passend dat de titel hetzelfde aantal lettergrepen heeft als ‘Some Girls Are Bigger Than Others’ van The Smiths. De film zal in 2009 in de bioscoop komen. Een nieuw The Shins album zal waarschijnlijk ook ergens volgend jaar in de schappen liggen.

Interview met O Children (herfst issue)

Bono Must Die! is niet zozeer alleen een statement, maar was ook een bandnaam. Niet geheel verbazingwekkend mocht de band onder die bandnaam niet doorgaan (goh…), en vervolgens werd gekozen voor de naam oRPHANS. Nadat deze band ermee stopte begonnen een paar leden de band O Children, dat bestaat uit een viertal dat post-punk maakt. De diepe stem van zanger Tobias over een sfeervolle achtergrond. De band uit Londen staat aan het begin van de weg naar erkenning, en zal met een EP volgend jaar proberen de aandacht van het publiek te trekken. Sinds dit interview is er in ieder geval al het nodige veranderd ten goede, zo lijkt het, want op de MySpace van de band staat bij het type label major, dus als dat waar is good for them! De band maakt in ieder geval sfeervolle muziek, en het is zeker de moeite waard de agenda in de gaten te houden, want een kleine zaal performance van deze heren zal ongetwijfeld het bezoeken waard zijn. Check enkele nummers op hun MySpace: www.myspace.com/ochildren. IKRS sprak met zanger Tobias voor ons herfst issue over vriendschap, de naam O Children, en de Joy Division hype die vorig jaar de kop op stak.

IKRS: Ter introductie, hoe zou je jullie muziek omschrijven?

Tobias: We zijn een pop band, omdat iedereen ons leuk kan vinden op een bepaald niveau. De rest is voor de luisteraar om te omschrijven. Wij zijn van jullie.

IKRS: Is de naam O Children afgeleid van het nummer van Nick Cave and the Bad Seeds, en zou je ons kunnen vertellen waarom als dat zo is?

Tobias: De naam is onderdeel van het hele proces denk ik. We heetten eerst de Sexpests, en toen waren we de Sexy Kids voor ongeveer twee uurtjes. We experimenteerden wat met namen totdat we op O Children kwamen en de naam bleef plakken. Het komt inderdaad van het Nick Cave and the Bad Seeds nummer. Ik vind dat het zijn mooiste werk is, maar niemand is het met mij eens. Ze hebben het allemaal verkeerd, maar dat weten ze gewoon nog niet. Misschien dat we daarom de naam hebben gekozen, omdat de kinderen het altijd fout hebben.

IKRS: Kan je één van je nummers nemen en het muzikaal/tekstueel ontleden in zoveel detail als je wilt?

Tobias: We hebben een nummer dat heet ‘Radio Waves’. Het is een zeer visueel nummer. Een nummer vol lust. Met ‘Radio Waves’ proberen we de luisteraar die lust te visualiseren. Er is iets in mij dat bijna wil dat je geil wordt als je het nummer hoort, maar ik ben al blij als mensen met hun voet op de maat tikken en het leuk vinden. Dat is waar het in pop om draait natuurlijk. Ik denk dat ik verdere details aan de luisteraar laat. Als ik het verder zou ontleden zou ik de lust en de speelsheid wegnemen. Dan heb je meer het gevoel dat je een kikker aan het ontleden bent bij scheikunde. Als we onze EP uitbrengen zal je wel zien wat we bedoelen.

IKRS: Veel mensen zullen O Children labellen als een post-punk band. Is de teruggekeerde interesse in Joy Division een voordeel of nadeel voor post-punk bands?

Tobias: Het maakt niet echt uit, tenminste als je goed bent. Het Joy Division Regeneration Program zou geen verschil moeten maken. Als je echter geen goede muziek maakt, dan, net als deze obsessie voor Joy Division, ben je iets tijdelijks en zal je uitsterven. Het is misschien iets moeilijker voor bands die de Joy Division-standaard nemen om ground breaking muziek te maken. Daarom proberen wij onze muziekinvloeden zo breed mogelijk te houden, van de voor de hand liggende namen als Joy Division en The Boys Next Door tot Johnny Cash en Screaming Jay Hawkins. Het maakt de kunst van muziek maken ook veel dankbaarder. Telkens als er iemand na een show naar ons toe komt en zegt, “I love you guys. You sound like Joy Division,” dan danken we ze en wijzen we ze er vriendelijk op dat Ian Curtis niet de uitvinder is van de bariton.

IKRS: Mensen die melancholische muziek maken lijken soms wel continu verdrietig of met problemen te zitten. Om zulke stereotyperingen tegen te gaan, wat is het leukste dat jullie de laatste weken is overkomen?

Tobias: Wij zijn verrassend vrolijke mensen. Niet echt iets heel vrolijks is ons overkomen de laatste tijd, we zijn gewoon van het leven aan het genieten en onszelf aan het zijn. Andrew is bestolen. Dat was niet zo gaaf. Hij is begonnen met kickboksen, geen grapje! We gaan erachter proberen te komen wie hem heeft beroofd… dat wordt een vrolijke dag!

IKRS: Een aantal bandleden zijn voormalig leden van de band Bono Must Die. Is het moeilijk om weer overnieuw te beginnen?

Tobias: Wij hebben niet echt het gevoel dat we overnieuw beginnen. Het is meer een volgend hoofdstuk in het boek. Een beter hoofdstuk, misschien wel.

IKRS: De dingen die jullie hebben uitgebracht met Bono Must Die en oRPHANS waren voornamelijk self-released. Is dat iets wat jullie nu weer willen doen, of als er interesse is van een platenlabel willen jullie het dit keer dan liever zo doen?

Tobias: We spelen met verscheidene ideeën de laatste tijd. We kunnen er niet veel over zeggen nog, want we weten zelf ook nog heel weinig. Er is interesse van persoon A en persoon B, en dan kunnen we het ook nog zelf doen. Vraag het ons nog een keer als we onze EP hebben uitgebracht, dan zal alles wel een stuk duidelijker al zijn.

IKRS: Doen jullie ook veel met elkaar buiten de band? En wat voor dingen doen jullie dan?

Tobias: We zijn bijna broers, maar dan ieder van een andere moeder. Ik kan me niets voorstellen dat erger is dan in een band spelen die geen tijd met elkaar doorbrengt buiten de muziek om. Als we dat zouden doen zouden we creatief in een wak komen volgens mij. Eigenlijk, nu ik erover nadenk, we doen bijna niets anders dan de hele tijd rondhangen in elkaars huizen, wat muziek spelen en films kijken.

IKRS: Wat gaat er nog allemaal gebeuren voor de band de rest van het jaar?

Tobias: We gaan een EP uitbrengen, wat live optredens doen, en verder gewoon genieten. Dat is het enige wat ik weet. Wie weet?

IKRS: Bowie of Morrissey?

Tobias (niet sprekend voor de rest van de band blijkbaar): Bowie. Ik vind Morrissey niet echt leuk, maar niemand is het met mij eens. Ze hebben het allemaal verkeerd.

IKRS: Bedankt voor je tijd, en we hopen je snel in Nederland te mogen verwelkomen.

Tobias: Graag gedaan, bedankt dat je ons wou hebben.

De eerste foto is gemaakt door Stuart Pillinger, de andere foto's door Gabriel Green. Wij bedanken O Children en Simon Burke-Kennedy voor het mogelijk maken van dit interview, en Tom Gosens voor de edit.

The Knife komt met opera

Het Zweedse elektronica duo The Knife zal met een musical komen. Dit doen ze in samenwerking met de Japanse choreograaf en danser Hiroaki Umeda. De opera zal Tomorrow in a Year gaan heten. De opera zal ergens in de herfst van 2009 zijn première beleven, dus dat duurt inderdaad nog een goed jaar.

De opera is geïnspireerd door The Origin of Species van Darwin, het boek dat de evolutie theorie verspreidde in de 19de eeuw. De opera zal bestaan uit drie zangers/performers, allen uit een andere discipline. Eentje zal komen uit de hoek van de performance arts, een andere uit de elektronische pop, en de derde uit de hoek van de klassieke opera. Het zal in ieder geval een intrigerend spektakel worden.

Muziek nieuws november

muziek nieuws november

29 nov:
The Knife komt met opera

28 nov:
Maximo Park heeft derde album af

27 nov:
Franz Ferdinand toont artwork nieuw album
Annie breekt met label

26 nov:
Blur boekt studiotijd

25 nov:
Bombay Bicycle Club klaar met debuutalbum
Rough Trade bestaat 30 jaar, nodigt bands uit om demo tracks te sturen

22 nov:
Paste Magazine geeft top 50 van 2008
IKRS Try This! keuze The Domino State zet nieuwe track op MySpace

20 nov:
Album Day and Age van The Killers lekt
LCD Soundsystem leeft!

19 nov:
Franz Ferdinands aankomende single op hun MySpace
LCD Soundsystem misschien dood?

18 nov:
Jon Brion doet remix voor of Montreal
Dan Auerbach van de Black Keys gaat solo

14 nov:
Noah and the Whale komt met minialbum
Handsome Furs geeft details tweede album

12 nov:
Fleet Foxes wint eerste Uncut Award

11 nov:
Franz Ferdinand bevestigt dat ze geen echte pop band zijn
The Futureheads maken nieuw nummer

10 nov:
Ultravox weer bij elkaar voor UK tour

08 nov:
Debuutalbum FrYars in maart
Arcade Fire begint aan nieuw album, Arctic Monkeys bijna klaar

07 nov:
Hatcham Social komt met debuutalbum begin 2009
Toch een Blur reünie?

05 nov:
'Ulysses' eerste single nieuwe album Franz Ferdinand

03 nov:
Voormalig Unicorn en Arcade Fire leden bereiden debuut voor
Telepathe komt in februari met debuutalbum

02 nov:
Howling Bells begint weg naar release tweede album
Concert promotor Live Nation steunt homohuwelijk

01 nov:
The Whip zet downloadbare mix tape in elkaar
Ben Gibbard aangevallen door schorpioen