Foals live in London (apr, 2010)Door Linda Wijlaars
Well, at least they have been for quite some time now. After delivering one of the best debut albums in recent years Foals are now ready to amaze us with some new work as they're preparing to release their second album. And of all places they could have chosen to make their return into the music scene, they went for Kingston, where Primark is the largest shop on the high street (if there even is such a thing as a 'high' street there) and which happens to be one of the few places where the Tories don't even bother campaigning.
After having travelled for over an hour to get to Kingston, standing in line to collect the tickets at the local record store, smuggling Ilse through the 'strictly 18+' control (they didn't even ask for my ID, do I look that old now? Should I start using anti-ageing crèmes?), handing over the just collected ticket so it can add to the already immense pile of shredded tickets, going through the metal detector (yes... that's Kingston), having my bag checked, queuing for the coat room and waiting to get served at the bar, we are barely in time for the support act: Pulled Apart by Horses (and would that equine reference in the band name be the reason why they've teamed up these two acts?). I'll be honest: PABH is absolutely not my thing, though I can certainly see why one would like it. They're energetic, a bit all over the place (quite literally, much to the security's annoyance) and even have a sense of humour. Kudos to the supply-drummer who had to learn the entire set in one day, which happened to coincide with his birthday.
During the interval the suspense is building, as is the already high level of alcohol in the audience's blood. Okay, so the first random guy who attempts to strike up a drunken conversation is Scottish, nothing out of the ordinary there, but as the 'strictly 18+' appears to be an open invitation for anyone under that age to try to get in - preferably by wearing low-cut leopard skin dresses (or as we would call them: t-shirts) - the majority of the assembled teenagers feel the need to prove their age by going on a binge drinking frenzy. Last time I felt this old at a gig was when I went to see Bombay Bicycle Club and ended up in what felt like a school outing for eleven year olds. So the little fact of Foals entering the stage goes unnoticed by at least half of the audience. But apparently Foals were prepared for this reaction, as they start with a not very noticeable track of their forthcoming album. After having gathered everyone's attention they don't risk to lose it again and opt for 'Cassius' next, causing me to opt out as one of the drunken guys in front of me decides to land his entire weight on my left foot. And if that doesn't sound egregious enough for you: he did it while grinning at me. Whilst in serious excruciating pain, I manage to literally drag myself to the side which is a bit better, except for the part that in Kingston venues tend to have barriers preventing people from leaving the now full-on moshpit that's going on in front of the stage.
But back to Foals. As my ears are still fully functioning, I can still take in some parts of this evening (dancing or even lifting my left foot of the immensely sticky floor are out of the question). After 'Cassius', Foals continue on their victory path with 'Balloons'. It might be the distraction caused by the possibility of broken bones, but Foals appear to be less energetic and even more closed off from what's going on in front of the stage than the other two times I've seen them. Luckily for them, the audience is very willing to give them a few moments of their attention (once they've managed to locate the stage that is), especially for the new songs. Surprisingly, 'This Orient' works really well live. Compared to 'Spanish Sahara' it may have sounded a bit lost, but apparently it needs a live setting to reach it's full potential. The opposite is true for 'Spanish Sahara': it's absolutely bleak. The entire song builds up to that moment about four minutes in, and when it's finally there all momentum is instantaneously lost and we are forced to see it come to an uncomfortable end much like Gorillaz' deflating superfast jellyfish.
The same goes for all other new songs that are appearing on the track list tonight: they are a total disappointment, though I might be just a bit biased by the excruciating pain I was in. A song by the name of 'Bluebird', which is as tame as the name suggests, doesn't even spark a movement in the most intoxicated youngsters. Foals have certainly broadened their horizon on Total Life Forever, maybe they really wanted to take in everything. But it's just too much. One of the new songs appears to be copied from The Cure, something you might expect from Yeasayer as they did it overtly on their last album, but combined with the math rock of Foals it just doesn't work. And it's not just their new work: their rendition of 'Red Socks Pugie' is a lot more general pop and less brooding than it used to be.
When they leave the stage I'm not even hoping for them to do an encore, even though they've left out 'Two Steps Twice', by far my favourite track (excruciating pain remember?). But of course they've got something more up their sleeve, starting with 'The French Open'. And yes, the song really does waste away a bit, like much of the set. But I can't really complain about that song, as it's about to get even worse with their last new song, which is probably called 'Babylon' (Yannis is not the most articulate person). During the intro, I am absolutely convinced I misheard the title as they are obviously covering the XX. It's not until Yannis starts to sing that it becomes clear that this is not the case: they've just 'borrowed' the guitar line. Halfway through, they progress from covering the XX to Three Trapped Tigers. I am very curious at to how this song will be credited on the album.
The obvious set closer is of course the aforementioned 'Two Steps Twice', and finally Foals seem to remember that they are a band and that there are actual persons standing but a few feet away trying to connect with the music they're trying to communicate. Well, Yannis at least. He mounts the largest monitor present on stage, grabs hold of some railings on the ceiling and quite literally throws himself onto the audience. I have to say that this moment was the highlight of the evening, as it got most people moving. Well, at least there are still those albums from The National and LCD Soundsystem to look forward to. Foals can go back to lingering in the back of my head.
Every week our contributors will voice their opinion concerning one song, it’s a simple as that! The more the merrier, so people are always welcome to join in, just leave a note, eh.
Track: ‘Scarecrows on a Killer Slant’ by Liars (listen here)
Average grade: 6.6
Craig: The intro is really surfer-sounding, like The Ventures if they were all murderers. And holy violence//are you hearing these lyrics?? They made me feel evil, which I admit I do love. All in all, this is a pretty dead-on Liars song that still manages to stay fresh. Okay, it's a little repetitive, and not as 'Drum's Not Dead'-era as I prefer, but they totally make up for it in sheer volume.
8/10
Ilse: I can vaguely remember listening to a couple of Liars songs years ago, so in order to get a better perspective, I listened to the couple of songs I had on my computer. In comparison with the subject of review, and on condition that ‘Scarecrows’ is what the rest of the album Sisterworld sounds like, I get the impression they sound more accessible, playing badass, violent, masochistic rock rather than weird experimental stuff. Perhaps it’s too early to judge, seeing my infant knowledge of Liars’ discography, which gives me a task for today: download their albums. Especially the new one, because I love this song.
8.0/10
Linda: Oh I just love the title of the track: it sounds exactly like the kind of deranged horror movie I would find immensely funny, and the song would be the perfect soundtrack. Without visuals I just feel like I'm missing something here.
6.9/10
Anna: I can say with something that vaguely resembles certainty that the new Liars' album is going to be in my top 10 for the year, and the reasons can clearly be heard in this song. A sense of menace, a feeling of unpretentious experimental rock, thumping guitars, and steely tension of the highest quality. Go on, lie to me some more.
8/10
Danielle: This is not my kind of thing at all. Not even a tiny bit. So I tried really hard to keep an open mind and to appreciate it for what it is. I failed.
2/10
Stef: I do think this probably is one of the more aptly titled tracks I’ll come across this year. The atmosphere and horror b-movie vibe are well done. I like it in isolated terms, though I must admit that a full album would probably be stretching it a bit for me.
6.5/10
De band Arcade Fire en filmmaker Spike Jonze zullen samen gaan werken aan een korte film. De film zal naar verluid gaan over een oude vriendschap die uit elkaar groeit, en misschien zal het gaan over de jeugdvrienden Bob en Uli. De twee deden alles samen, totdat ze merkten, hey, we doen alles hetzelfde op exact hetzelfde moment, ergo, ze staan niet achter elkaar in de rij van de supermarkt, maar in elkaar! De twee waren zo gelijk dat zelfs hun cellen de jongens niet uit elkaar wisten te houden, en dus konden ze in elkaar overgaan. Wat vooral vervelend is voor de caissières want wie betaalt welke spullen? Hoewel men applaudisseerden in drukke bussen vanwege de ruimte die er dan vrijkomt.
Echter, dit zorgden op een gegeven moment voor veel onrust toen ze wat groter werden. Want waar eerst de cellen dachten, oh ja, we zijn in de groei, deze cellen gaan ons helpen, toen de cellen volgroeid waren, en opeens komt er een flux cellen ergens vandaan, je kan je indenken dat ze dan gaan denken, hmm, wat moeten die hier? Komen ze mij vervangen? En ze gingen altijd na een tijde wel weer weg, uiteraard, want de jongens bleven nooit te lang in elkaar, maar op een gegeven moment voelden de cellen zich toch zo bedreigd dat ze dachten, we moeten dit doen stoppen! Vervolgens zorgden de cellen voor een afstoting zodat andere cellen en stoffen niet meer erbij konden. Wat niet alleen betekende dat de jongens niet meer in elkaar konden staan (wat de één de schuld vond van de ander, dat deze minder receptief was, en door deze spanningen groeiden ze uit elkaar), maar ook dat bij ziektes er geen stoffen ter bescherming aan konden worden gemaakt, en binnen twee maanden waren ze beide dood. Ja. Tragisch, eigenlijk.
Spike Jonze is een zeer visueel filmmaker, wat hij onderstreepte door het aandoenlijke kinder/prentenboek Where The Wild Things Are te verfilmen vorig jaar. Dit jaar maakte hij al de korte film I’m Here, welke hier te zien valt: http://www.imheremovie.com/
De band Hercules and Love Affair, welke is gecentreerd rond Andy Butler, heeft het nieuwe album in kannen en kruiken. Waarschijnlijk zal het album in september verschijnen. Kim Ann Foxman zal wederom acte de presence geven, maar de overige zangers/zangeressen die op het album of on tour present waren zullen niet terugkeren. Aerea Negrot en Shaun Wright zullen wel te horen zijn op het album.
Die laatste werd door Butler in het publiek van één van zijn concerten ontdekt. Als in, Wright stond in het publiek. Bij een after party was Wright wederom aanwezig, en Butler zei tegen hem dat hij eruit zag als Sylvester (alias the Queen of Disco, he liked a bit of drag ya know?). Wright zei vervolgens, ik zie er niet alleen als hem uit, ik kan ook nog eens zo zingen. Wat, in de wereld van Hercules and Love Affair, echt alles had kunnen betekenen, maar het ging toch over de kwaliteiten van de stem, gelukkig maar. Voor ons in ieder geval. En misschien voor hem ook, want Sylvester stierf op 41 jarige leeftijd in 1988 aan de gevolgen van AIDS.
Robyn zal haar 2005 album opvolgen dit jaar met Body Talk Pt. 1. Dit album zal op 7 juni het daglicht zien, samen met de single ‘Dancing On My Own’, welke op dezelfde dag zal uitkomen. Aan de productie tafel zaten onder andere Diplo, Royksopp, en Kleerup.
Eén van de nummers is ‘Cry When You Get Older’, maar dat zou voor dehydratie zorgen, want dat is, like, continu. Want ik word nu ouder, en een moment later, en weer een moment later. Het is het enige wat je echt continu doet. Dat, plus bewust zijn van jezelf en wat je doet, en misschien huil je daarom wel continu als je ouder wordt, niet per se omdat je ouder wordt, maar omdat er een opstapeling is van indrukken van jezelf, je eigen anxieties, je eigen onzekerheden, je eigen vervelende trekjes, en op een gegeven moment heb je die natuurlijk wel gezien en heb je geen zin meer continu in confrontatie te komen met jezelf. En naarmate je ouder wordt (wat je altijd doet) wordt je meer bewust van jezelf (wat je altijd doet) en dus komt er steeds meer drukte en drukte in je hoofd van dezelfde en nieuwe dingen die rondzwerven. Oefff. Alsof je in een kamer woont waar telkens een nieuw bankstel binnengedragen wordt, totdat je zo weinig ruimte hebt dat je hoofd door de drukte niet meer kan communiceren met zichzelf. Ja. Zoiets is het.
Het nieuwe album van Ariel Pink en zijn band Haunted Graffiti zal in juni uitkomen. De precieze datum is de achtste van die maand. Dit zal gebeuren via het label 4AD. Het album zal Before Today heten, en je zou zeggen, dat is gisteren, maar veelvuldig wordt ook gesuggereerd dat before today niet gisteren, maar 12 september 1876 is. Patrick Lormond zei namelijk, voor 13 september van dit jaar (1876) zal ik de nuttigheid van mijn bestaan hebben bewezen! En dat is niet gemakkelijk, want het gros van de mensen zal hier nooit aan toekomen. Hij moest dus ook echt wat presteren, en hij wikte en woog, en op de 13de van september riep hij mensen bijeen en zei, de dag voor vandaag heb ik iets ontdekt wat in de jaren te komen mensen zullen gebruiken en prijzen!
Lormond pakte vervolgens een mango tevoorschijn, en tot veel ooeeeh’s en aaah’s van het publiek sneed hij deze in perfecte blokjes (probeer zonder instructie maar een mango in perfecte blokjes te snijden!). Vervolgens pakte hij een stokje, prikte deze in het blokje, en at het blokje op en liet triomfantelijk het stokje zien! Hoe revolutionair! Het had wel veel voeten in de aarde gehad, deze ontdekking. Eerst probeerde hij het stokje naast het blokje te leggen en deze vervolgens in zijn mond te schuiven. Vervolgens dacht hij, hmm, misschien moet het blokje op het stokje! Alleen het balanceren bleek te moeilijk te zijn, en zoiets doen met twee stokjes was al eerder gedaan door de Aziaten.
Vervolgens was hij er bijna en prikte hij het blokje op het stokje! Maar hij deed zijn mond open, hield het prikkertje boven zijn mond, en probeerde door hevig heen en weer te bewegen het blokje van het stokje te krijgen. Na een keer zo gefrustreerd te raken hiervan, en door een overval van onmenselijke honger, wist hij zichzelf niet meer te bedwingen en dacht, hap, en at hij het blokje zo van het stokje! Eerst dacht hij, hoe barbaars, maar vervolgens zag hij in dat het ook met enige elegance kon, en voor de spiegel oefende en oefende hij totdat hij in schoonheid een blokje mango van het stokje kon eten. De wereld was sindsdien nooit meer hetzelfde.
The Books zal in juli een nieuw album uitbrengen. Het is pas de eerste LP van de heren sinds 2005, toen ze Lost + Safe uitbrachten. Het nieuwe album zal The Way Out heten, wat leuk en aardig is, de way out vinden, maar dan blijft iedereen alsnog bij de heg van de buren staan. Want wie durft daar nou voorbij? Buiten het gezichtsveld van wat je altijd ziet vanuit je raam? Beetje eng, nietwaar? Wie weet wat je daar allemaal kan tegenkomen, en wie zegt dat het hek überhaupt open gaat van je tuin? Heb je ‘m ooit open zien gaan? De post komt, aye, maar ik ben altijd te laat, en hoezeer ik ook ren, de postbode is altijd buiten mijn tuin, nooit zie ik hem in mijn tuin. Dus de way out weten is leuk, maar misschien moeten we maar binnen blijven?
Binnen blijven is iets wat The Books ook al tijden doen. Sporadisch treden de heren op. Maar het nieuwe album zal toch in juli uitkomen via het label Temporary Residence. Laat vorig jaar heeft de band het album opgenomen.
Well, at least they have been for quite some time now. After delivering one of the best debut albums in recent years Foals are now ready to amaze us with some new work as they're preparing to release their second album. And of all places they could have chosen to make their return into the music scene, they went for Kingston, where Primark is the largest shop on the high street (if there even is such a thing as a 'high' street there) and which happens to be one of the few places where the Tories don't even bother campaigning.
