It’s all well disco mei mixtape!

De mei mixtape, wat later dan normaal, maar ach, soms moet je nog zoiets dozigs doen als leven, en dat slokt tijd op. Soms moet je ook thee laten trekken, maar dat duurt maar vier minuten. De mixtape dit keer met voornamelijk wat nu-disco/dreamgaze/whatever, want nadat New York disco heeft herontdekt doet nu ook Londen het, met nieuwe bands als Colouring In en Chew Lips. Onze Scandinavische medemens kon het al (blond en superieur, het moet niet veel gekker worden, hiermee niet insinuerend overigens dat bepaalde jaren dertig ideologieën gelijk hadden, want nee, en gelukkig niet) met onder andere Lindstrom & Prins Thomas, en natuurlijk heeft de grootste Brit van het universum voor een soort van startsein gezorgd door het Amerikaanse Glass Candy te samplen voor zijn album closer. Het mannelijke onderdeel van Glass Candy is nu ook bezig als Desire. Om nog even op de sexy nerd tour verder te gaan na Jarvis, The Whitest Boy Alive kwam dit jaar met een album en is live sehr dansbaar (vind het uit op Lowlands, of niet, want dan heb ik meer dansruimte. Doe maar niet. Ga maar naar Fall Out Boy of zo, Amerika is toch veel leuker), en dit jaar is er geen disco remix geweest zonder dat The Golden Filter er iets mee te maken had. Dus deze mixtape is all well disco.

Speelt de speler niet de hele mixtape af, klik op de link die je direct naar de Imeem site brengt van deze mixtape, daar zal hij het wel doen. Sorry voor het ongemak.

Rolling Down The Hills – Glass Candy / Mirror Mirror – Desire / Intergalactic Romantic – Colouring In / Please Don’t Touch – Polly Scattergood (The Golden Filter remix) / Twin Galaxies – Chew Lips / 1517 – The Whitest Boy Alive / Tribulations – LCD Soundsystem (Lindstrom remix) / Rett Pa – Lindstrom & Prins Thomas / Dancers – Circlesquare (Russ Chimes + Anoraak remix) / On My Shoulders – The Do (Wildlife remix) / This Case is Closed – Friday Bridge / Love in the Digital Age – Heads we Dance / Paint Your Face – Sliimy / Jump in the Pool – Friendly Fires (Thin White Duke remix) / You’re In My Eyes (Discosong) – Jarvis

Its all well disco- IKRS May mixtape.mp3 - Various

Fall Out Boy zegt Lowlands af

De band Fall Out Boy heeft Lowlands afgezegd. De band uit Illinois heeft zijn voorkeur uitgesproken om als support te touren van Blink-182. Het is voor het eerst sinds 2005 dat die band zal gaan touren, en Fall Out Boy kon geen nee zeggen tegen de uitnodiging om met ze mee te reizen door de US. Tevens zal Weezer van de partij zijn, dus we kunnen met enige zekerheid zeggen dat ook die band niet op Lowlands zal komen (het zou straf zijn, en ironisch, en lichtelijk thee trekkend).

Dit betekent dat het Lowlands festival op zoek moet gaan naar een vervanger. IKRS is hier niet zo heel verdrietig om, want het is een vrij grote naam en niet een favoriet van ons, dus wij hopen dat er een mooie naam voor in de plaats komt. Wij zouden haast willen zeggen dat de organisatie vooral voor inspiratie ons moet blijven volgen, want dan zijn in ieder geval wij blij, en wie wil dat nou niet? Ik ben zoveel leuker als ik blij ben, yup, en ik zet in een goede bui ook betere thee.

DM Stith weet te intrigeren in intieme setting

Live verslag DM Stith in de Lux, Nijmegen
Door Linda Wijlaars

In de kelder van een bioscoop, waar nog een zaal met podium verstopt blijkt te zijn, geeft David Michael Stith met zijn band, en complementary troetelbeer-pleister, acte de presence in Nijmegen. Zijn eerder dit jaar op het Asthmatic Kitty label uitgekomen debuut Heavy Ghost werd goed ontvangen door de pers, van de NME kreeg het zelfs een negen, dus je zou je terecht kunnen afvragen waar de hype blijft. Tot die hype er komt is het echter nog mogelijk om hem te zien op bijzondere locaties, zoals comfortabel gezeten vanuit een bioscoopstoel. En die locatie voegt zeker wat toe aan de sfeer van het concert.

Vanuit de bioscoopstoel is het namelijk voor iedereen mogelijk om goed te kunnen zien wat er op het toneel (want eigenlijk is het meer een toneel dan een echt podium) gebeurt zonder tussen de schouders van twee lange mannen die zich voor je hebben weten te manifesteren heen te kijken. Nadeel is dan weer wel dat je toch echt in een bioscoopzaal zit: je hoort alles wat er om je heen gebeurt, en dan bedoel ik niet op het podium. Zo worden laatkomers nu wel erg irritant (vooral als ze dan ook nog op de voorste rij willen gaan zitten) en die man die last heeft van een verkoudheid werkt nu ook iets meer op de zenuwen dan in een normale venue.

DM Stith wordt voorgegaan door zijn violiste Marla Hansen die zelf ook enig talent voor het schrijven van liedjes blijkt te bezitten. Een beetje schuchter staat ze met haar viool, omgehangen alsof het een gitaar is, in haar eentje op het toneel, omgeven door de instrumenten die pas later op de avond in gebruik zullen worden genomen maar nu haar eenzaamheid benadrukken. Haar ingetogen nummers, voornamelijk geplukt op de viool, zorgen voor een bijna doodse stilte in de zaal: wanneer iemand aan de andere kant van de zal over zijn stoel schuift is het te horen. Al is die stilte meer te wijten aan de bioscoopzaal waar een ieder meer geneigd schijnt te zijn mond te houden, dan aan het talent waarmee Hansen voor de dag komt. Het zijn kleine, vertederende nummers, maar meer dan een opwarmertje voor het hoofdprogramma is het niet.

Na een pauze van slechts enkele minuten, die wat korter is dan men gewend is bij een concert (even snel iets te drinken halen is er niet bij), verschijnt een man in een Illinoise shirt ten tonele die nog even waterflesjes neerzet voor de band. Het blijkt DM Stith zelf te zijn, meteen blijk gevend van zijn innemende persoonlijkheid. Wanneer hij dan daadwerkelijk zijn gitaar omhangt moet hij toegeven dat hij nog niet zo goed is in het beginnen van een set. Dat is iets waar hij nog wat oefening in nodig heeft, maar dat is hem vergeven gezien hij nog geen jaar geleden (op aandringen van Shara Worden van My Brightest Diamond) pas is begonnen met optreden. Wanneer hij het eerste nummer inzet verdwijnt het initiële gevoel van ongemakkelijkheid echter totaal, en je kan niet anders dan onder de indruk zijn van de stem en gevoel voor het brengen van sfeer van de man. Vrijwel het hele album komt voorbij, en waar het op plaat al goed klinkt wordt er live een hele nieuwe dimensie aan toegevoegd. Nummers als ‘Pity Dance’ en ‘Thanksgiving Moon’ worden adembenemend mooi uitgevoerd, en het hele publiek wordt in vervoering gebracht.

Een kleine afleider van de aandacht is de wenkbrauw van de man in kwestie, of liever wat daarboven hangt. Van een afstandje is het niet goed te zien, maar tegen het einde van de set wil David toch even van het hart dat het hier een originele troetelbeer-pleister betreft. Rock & Roll als hij is kreeg hij het bij een eerder optreden namelijk voor elkaar zijn wenkbrauw open te halen bij het snel aan de kant zetten van zijn gitaar om plaats te nemen achter de toetsen. En wanneer je op tour bent moet je het doen met de middelen die voorhanden zijn, dus de troetelbeer-pleister van de celliste was zeer welkom.

De reguliere set wordt door David afgesloten van achter de toetsen met het nummer ‘Braid of Voices’, waarbij de strijksters hun instrumenten inwisselen voor rode stofzuigerslangen. Waar dit er in eerste instantie vooral grappig uitziet, weten ze met deze “instrumenten” toch verschillende tonen en zelfs muziek te produceren. Wanneer na dit nummer de band het toneel verlaat worden ze nog overladen met een welverdiend applaus. En zoals het een goed artiest betaamd komen ze ook nog terug voor een korte toegift. Het publiek is hiermee echter nog niet tevreden gesteld en blijft ook nadat de band voor de tweede keer het podium heeft verlaten doorgaan met het applaus. Deze keer brengt een handje vol mensen zelfs een staande ovatie. Wat bij een concert in een normale venue niet zo bijzonder zou zijn, technisch gesproken is ieder applaus dan al een staande ovatie, maar wanneer het publiek er ook nog daadwerkelijk voor moet opstaan (met problemen als in slaap geraakte voeten door de comfortabiliteit van de stoelen inbegrepen) geeft het blijk van een gemeende waardering. Jammer genoeg mist het zijn uitwerking: DM Stith keert niet voor een tweede keer terug, hij staat inmiddels namelijk al bij de merchandise stand om eigenhandig zijn debuut uit te delen.

Na een dag later ook nog in Amsterdam te hebben gespeeld, heeft DM Stith ons landje weer voor onbepaalde tijd verlaten. Mocht u hem toch nog live willen zien, dan zal het wachten waarschijnlijk niet al te lang duren, gezien hij aangaf dat Nederland tot zijn favoriete landen om te spelen behoorde (hoeveel waarde u aan die woorden wilt hechten laat ik aan uzelf over). Maar mocht u de kans krijgen: grijp deze met beide handen aan!

Dingen die opvielen in de week van 9 t/m 15 mei

Een random greep uit het (muziek) nieuws van een random week. Nou ja, niet zo random, want we pakken altijd de week die net geweest is. Graag zouden we het misschien een keer een week uit de toekomst pakken, maar dat gaat helaas niet. Want ik deed wel eerst I-Ching, maar toen moest ik de parkeermeter bijvullen. En nu kan ik niet in de toekomst kijken, maar ach, in ieder geval kan ik de verwarming gebruiken.

Uh-oh, here comes Mr. Killjoy (of hoe je een natie plezier kan ontnemen): AllGood Entertainment Inc roept dat de reeks concerten van Michael Jackson in Londen illegaal zijn want hij heeft een contract dat Jackson niet mag optreden voor het Jackson 5 reünie concert in 2010.

Omdat het je baan is? (of waarom het niet okay is als er iets mis gaat): Mojo geeft toe dat bij het concert van U2 de online verkoop misging, maar dat was omdat er zoveel mensen tegelijk online kwamen. Dat kon natuurlijk niemand van tevoren weten…

Dit is een verrassing… hoe?: De Toppers zijn niet door naar het Eurovisie Songfestival. En blijkbaar alle Balkan landen weer wel. Maar gelukkig is het allemaal eerlijk verlopen...

Overigens, Gordon die niet zou meedoen als er geweld zou worden gebruikt bij een gay parade in Moskou. Daar ligt Rusland wakker van omdat…? Het heeft alleen effect in Nederland, maar als ik dan zie hoeveel mensen er bij ‘Michael’ losgingen afgelopen week is dat nou ook weer niet helemaal nodig. Hoewel dat een ander publiek is dan het Songfestival natuurlijk.

Eén klein joods meisje met één hele grote neger (of het meest bizarre visje in je oudooms vijver): 50 Cent wil een duet doen met Bette Midler. Je weet wel, die grote rapster. Want Midler hoeft natuurlijk geen introductie, van Midler is divine!

Persoonlijk yay!-moment van de week: Menchov die DiLuca ongegeneerd uit zijn wiel rijdt.

Het grootste oe-hier-kijk-ik-naar-uit-moment: De nieuwe Pixar film Up, wiens trailer nu uit is. Absurditeit en originaliteit, ze verzinnen er altijd weer wat bizars, Hollywood take note.

Dark Night of the Soul komt misschien toch niet uit

Weet u nog dat album tussen Danger Mouse en Sparklehorse en de zanger van The Strokes, The Flaming Lips, Iggy & the Stooges, en nog veel meer? Dat album dat uit zou komen met een fotoboek van David Lynch? Eh, not so much anymore, no.

Whoopsie.

Nou ja, niet zo zeer dat hij compleet niet meer uitkomt, want het fotoboek zal nog uitkomen, maar dan met een blanco CD-R met daarop de boodschap dat door “legal reasons” de CD-R geen muziek bevat, en om hem vooral te gebruiken zoals u wilt. Oftewel, download en zet vooral de muziek erop van Dark Night of the Soul, want officieel zal hij toch niet meer uitkomen. Dit komt door een dispuut tussen Danger Mouse en EMI. Danger Mouse kan niet het album uitbrengen zonder bang te zijn dat EMI hem aanklaagt. Dit leidt dus tot deze ludieke actie.

Het album kan je momenteel horen op de site van NPR, en het is al enige tijd te downloaden via de blogosphere. Het lijkt er dus op dat dit de enige mogelijkheid is om het te horen. De foto’s van David Lynch zullen ongetwijfeld de prijs alleen al waard zijn, en anders kan je er de blits mee maken tijdens het optreden van Black Meteoric Star in de MOMA. Want ach, het gaat er toch om dat je iets in kleine oplage van Lynch hebt om elitair mee te zwaaien. Hoewel niet in de lijn 6 bus, want die weten toch niet wie Lynch is, alleen als het in het woord lynching mob staat. Officiële afschaffing betekent niet altijd alles.

Mew maakt titel, tracklist nieuw album bekend

No more stories

Are told today

I'm sorry

They washed away

No more stories

The world is grey

I'm tired

Let's wash away

Ja, wie is er nu pretentieus geworden he? Hoewel wij hier ook in staat zouden zijn louter een gedicht te plaatsen (wacht u maar eens af!), is dit toch echt de titel van het aankomende Mew album, en geloof me als ik u zeg dat dit de laatste keer is dat dit kreng in zijn totaliteit op deze site staat. Het album wordt de opvolger van de in 2005 uitgekomen And The Glass-Handed Kites, en hij zal in de UK op 24 augustus uitkomen, een paar dagen eerder in Scandinavië, een dagje later in Amerika. Het album zal uitkomen via Columbia.

De band debuteerde in 1997 met het album A Triumph For Man, en dit album zal het vijfde album worden van de Denen. Dit zal echter wel het eerste album worden zonder bassist Johan Wohlert, die uit de band stapte in 2006. De tracklist kan mijn rug op, want daar zitten dan weer plaatjes tussen, en plaatjes in tracklists, dat is toch teveel van het goede. Alleen als het kermisplaatjes waren van suikerspinnen, maar niet rare vlinders en eieren, hoogstens ooit als de plaatjes veranderen in rupsen en kippen.

Black Meteoric Star komt met EP via het DFA label

Het één mans project van Gavin Russom brengt op 6 juni zijn debuut EP uit. Dit project heet Black Meteoric Star, en de EP zal worden uitgebracht op het DFA label van James Murphy en Timothy Goldsworthy. Op dit label staan onder andere ook LCD Soundsystem, Hercules and Love Affair, en The Juan MacLean. Die laatste werd door IKRS afgelopen week nog gerecenseerd.

Black Meteoric Star ziet Russom in zijn eentje minimalistische dansmuziek maken, beïnvloed door de acid house en de Chicago underground scene van de jaren 80. Ook is Russom pas verhuist naar Berlijn, een inspiratiebron van alles electro en techno. De muziek is voornamelijk opgenomen in één take, en Russom zegt dat hij hier voor het eerst de compositietechnieken en instrumenten die hij voorheen gebruikte voor meer “serieuze” muziek toepast op dansbare muziek. Russom vindt het ook triestig dat de dansvloer aan het verdwijnen is.

Volgende zaterdag zal hij een optreden geven in het MOMA, oftewel het Museum of Modern Art in New York, oftewel dat wordt het meest arty feestje ooit. In Londen zijn ze gratis en een soort van oase met knappe mensen, in New York geven ze er feestjes en zijn ze op bepaalde uren gratis, en Nederland stimuleert de kunstvorming door, ehr, tja, alles is toch dicht nu, nietwaar? Dus echt uitmaken doet het momenteel toch niet.